Mijn fotoboek ‘Curaçao 2008′ is te bestellen via de volgende link:

Curaçao 2008 (…

van band’ariba tot…

By Martijn Smeets

Binnen enkele dagen zal er naast deze Nederlandse versie ook een internationale versie van mijn Curacao fotoboek verschijnen. Deze zal niet voorzien zijn van de reisverslagen, maar daardoor wel wat dunner en dus ook goedkoper zijn.

Update 2 april 2008:

De internationale versie is nu ook verkrijgbaar:

Curaçao 2008

from band’ariba to…

By Martijn Smeets

Book Preview

Het boek

Deze review heeft betrekking op het onderstaande boek:

• Titel: Curacao 2008 – van band’ariba tot band’abou
• Formaat: Blurb Landscape, 10×8 inch, Hardcover
• Aantal pagina’s: 166
• Ontwerp: Cover, titelpagina en één two-page spread in Photoshop, overige pagina’s in BookSmart.
• Geprint in: Amerika

De verpakking

Het Blurb boek was verpakt in een kartonnen doos, waarin het boek nauw werd ingesloten, zodat het geen bewegingsvrijheid heeft gehad en zodoende kon beschadigen. Het boek zelf was daarnaast ook nog eens verpakt in cellofaan papier, waardoor het ook erg leuk is om kado te geven.

De kaft en omslag

Na het verwijderen van het cellofaan viel direct op hoe goed de omslag uit de verf gekomen is. Ik was daar in eerste instantie nogal bezorgd over, omdat de kleuren en de tekst in Blurb’s BookSmart software niet helemaal goed werden weergegeven. Dit kwam doordat ik een eigen omslag ontworpen heb en dus geen gebruik gemaakt heb van de tekstvakken die BookSmart te bieden heeft.

Ik heb niets aan te merken op de tekst en de scherpte van de afdruk. Er zit echter wel een minimale kleurzweem over de cover, welke iets naar groen lijkt te neigen. Deze zweem is echter zo minimaal dat niemand het opmerkt en wat mij betreft dus totaal geen issue.

Het materiaal van de omslag komt erg stevig over en heeft een luxe glanzende uitstraling. Het uiterlijk van de omslag misstaat dan ook niet op de koffietafel.

De kaft zelf is van een stevig zwart linnen, wat mooi past bij de zwarte achtergrondkleur van de omslag. Het binnenwerk lijkt stevig in de rug gebonden te zijn.

Wat wel opviel was dat het afdrukgebied op de omslag niet geheel klopt met de vouwen van de omslag, waardoor de afbeelding van de voorzijde iets doorloopt in de flap en de rug van de omslag. Maar ook dit zie ik niet als een groot probleem.

Het printwerk

Bij het doorbladeren van het boek stond ik direct versteld van de kwaliteit van het printwerk. Meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen. Ik was ook hier weer wat sceptisch over de kwaliteit van de zwarte delen van de pagina’s en over de afdrukken van de foto’s, maar aan mijn hoge standaard (als kritische fotograaf) is door Blurb absoluut voldaan!

Het papier is wat mij betreft niet te dun en heeft een zeer lichte glans (het wordt aangeduid als matpapier). Het voelt kwalitatief gezien goed aan, al zou het een tikje dikker mogen. Al met al had mijn boek (166 pagina’s) wel voldoende body om serieus over te komen.

De witte tekst, die ik had uitgevoerd in het 10 punts Trebuchet MS lettertype, is uitstekend te lezen en de 8 of 9 punts variant zal ongetwijfeld ook prima te lezen zijn.

Het was ook erg fijn om te zien dat alles (layouts, tekst, uitlijning, etc) ook precies zo geprint is als het in de preview modus van BookSmart te zien was.

De kwaliteit van de prints van de foto overtrof mijn verwachtingen nog het meest. Sowieso is het natuurlijk erg mooi om je eigen foto’s eindelijk eens geprint terug te zien, maar de kwaliteit van Blurb’s fotoboek maakte dit tot een nog mooiere ervaring.

Natuurlijk zijn de losse pixels wel waarneembaar op het moment dat je heel dicht op de foto’s gaat kijken, maar vanaf de afstand waarop je een dergelijk boek normaal gesproken zou bekijken is daar simpelweg niets van te zien. De scherpte van de afdruk is ook prima, zelfs zonder het gebruik van Photokit’s Output Sharpener.

De reproductie van de kleuren verbaasd mij wellicht nog het meest. De kleuren zijn werkelijk precies zoals ik ze voor ogen had tijdens het bewerkingsproces en komen ook overeen met de kleuren zoals die op mijn monitor worden getoond. Dat laatste is natuurlijk ook grotendeels te danken aan de calibratie van mijn monitoren.

Het bleek echter wel dat de donkere delen van de foto net nog wat donkerder waren geworden dan voorzien en dat de lichte delen iets meer uitgebleekt waren. Dat heeft alles te maken met het bereik van de CMYK printer die door Blurb gebruikt wordt. Dit bereik is dus nog wat nauwer dan ik mij voorgesteld had en daarnaast blijkt het nuttig om de foto’s d.m.v. levels of een curve iets lichter te maken, aangezien ze ietsjes donkerder afgedrukt worden.

Ik heb deze nieuwe inzichten ook direct meegenomen en verwerkt in mijn eerdere artikel over het maken en samenstellen van een Blurb fotoboek.

Ook de ‘two-page spread’ met een panorama van Playa Forti, die met behulp van Photoshop ontworpen was, is prima gelukt.

Blurb Support

Inmiddels heb ik ook de eerste ervaringen met Blurb support opgedaan. Mijn tweede boek, die van Florida, had namelijk een klein probleem: de pagina’s waren niet allemaal even zuiver afgesneden, waardoor ik bij een groot deel van de bladzijdes aan de uiterste zijde een witte rand had lopen. Zo leek het net of er telkens pagina’s aan elkaar bleven plakken. Ik heb toen direct contact opgenomen met Order Support van Blurb. Na enkele correspondentie over en weer (waaronder enkele foto’s van het boek ter demonstratie) kreeg ik de mededeling dat er kosteloos een nieuw boek geprint en verstuurd zou worden. Kortom: binnen een paar dagen was dit probleem op een vriendelijke en behulpzame wijze opgelost. Absolute klasse dus.

Conclusie

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik erg tevreden ben met mijn eerste Blurb fotoboek. Blurb heeft mijn verwachtingen op elk vlak weten te overtreffen en ik kan niet wachten om mijn boek aan iedereen die het wil te demonstreren en, als het even kan, verkopen natuurlijk.

Er zijn wel een hoop randvoorwaarden en dingen waar je rekening mee moet houden om je Blurb fotoboek zo goed mogelijk te laten printen. Zo is het werken op een gecalibreerd beeldscherm een absolute must en moeten de afbeeldingen op diverse manieren worden voorbereid, hetgeen beschreven wordt in mijn artikel over de productie van een Blurb fotoboek.

Het is nog steeds geen professioneel drukwerk zoals je dat in een écht gedrukt en uitgegeven fotoboek zou tegenkomen, maar wanneer je dit niet weet valt dat eigenlijk ook niet op. Ik heb al menig verbaasde reactie mogen ontvangen van mensen die niet geloofden dat dit boek van mij was. Natuurlijk is het dan nog even de vraag of dat een compliment is…

Enfin, ik ben in ieder geval zeer tevreden met het resultaat. Zo tevreden zelfs, dat het volgende fotoboek (Florida – The Sunshine State in 1600 Miles) al volop in ontwikkeling is!

Mijn fotoboek ‘Curaçao 2008′ is te bestellen via de volgende link:

Curaçao 2008 (…

van band’ariba tot…

By Martijn Smeets

Mijn persoonlijke hoogtepunten, in alfabetische volgorde:

• Antilliaans carnaval
• Dragraces op de oude dragstrip
• Duiken en snorkelen
• Nationaal Park Christoffelpark
• Nationaal Park Shete Boka
• Ostrich Farm
• Playa Cas Abao
• Vlakte van Hato
• Willemstad: Punda, Scharloo en Otrobanda
• Zon!

Bovenstaande punten verwijzen, waar mogelijk, naar een van de eerder geplaatste weblogs. Ter aanvuling volgt hieronder nog het een en ander over de overgebleven punten.

Duiken en snorkelen

Curaçao is een waar paradijs voor snorkelaars en duikers. Het heeft nog net niet de weelde te bieden die de wateren rond Egypte te bieden hebben, maar het komt dicht in de buurt. Introductieduiken of duikcursussen zijn op vele verschillende plekken te doen, zoals in de Vaersenbaai, of op Marie Pompoen. Wij hebben een introductieduik bij de Divebus op Marie Pompoen gedaan. De baai bij Marie Pompoen is ideaal voor een eerste duik, aangezien de bodem hier niet zo stijl afloopt als op het grootste deel van het eiland en het koraal al vlak uit de kant begint.

De duik was een stuk boeiender dan de proefduik die ik ooit op Gran Canaria gedaan heb, waar het zicht niet bijzonder goed was en het koraal erg grauw en grijs was. Op Curaçao is het allemaal een stuk kleurrijker en het zicht is er soms wel meer dan 30 tot 50 meter.

Het mooie aan de kust van Curaçao is dat je hier niet noodzakelijk hoeft te duiken om het uitbundige onderwaterleven te aanschouwen. Het koraal begint vaak al op een diepte van enkele meters, waardoor je al snorkelend al een hele hoop kunt zien. Vooral bij de gezonken sleepboot, in de buurt van de Jan Thiel baai, is dit het geval. Wij hebben daar pas de laatste ochtend gesnorkeld en toen was de conclusie al snel dat we dat veel eerder hadden moeten doen. De hoeveelheid vissen en koraal die daar te zien was, was overweldigend en zelfs veel meer dan tijdens de introductieduik. Natuurlijk heb je tijdens zo’n duik wel meer de gelegenheid om alles rustig te bekijken, maar snorkelend kom je op Curaçao eigenlijk niets tekort.

Ostrich Farm

Via via hadden we al te horen gekregen dat de Ostrich farm (Struisvogel boerderij), vlakbij bij Koraal Tabak, een van de leukste en meest verrassende uitstapjes op het eiland was. Uiteindelijk hebben we de middag voorafgaand aan ons vertrek benut om nog een bezoek aan de struisvogelboerderij te brengen.

Voor slechts 17 gulden krijg je een half uur durende rondleiding langs de vee struisvogels. De gids weet een hoop leuke informatie over de struisvogels te vertellen en doet dat bovendien op een erg vermakelijke manier. Op verschillende plaatsen krijg je de kans om de dieren te bekijken en zelfs uit te stappen om ze (onder begeleiding) te voeren.

Aan het einde van de rit mag je zelfs nog een struisvogel ei vasthouden en er eventueel op staan (de eieren kunnen op hun zij tot maximaal 250 kilogram aan druk dragen en rechtop zelfs tot 1000 kilogram). Tenslotte krijg je de bijzondere gelegenheid om een struisvogeljong vast te houden. Zo mochten wij een slechts 5 dagen oude emoe vasthouden, wat binnen de groep tot de nodige vertederende momenten leidde.

Bij de struisvogelboerderij zit ook het Afrikaans specialiteitenrestaurant ‘Zambezi’, waar je kan genieten van de beste Afrikaanse gerechten, waaronder (vanzelfsprekend) ook struisvogel.

Willemstad

De hoofdstad van Curaçao heeft zelf alleen al genoeg te bieden voor enkele dagen vermaak. De stad zit boordevol historische rijkdom, zoals het door Unesco als werelderfgoed bestempelde gebied, waar grote delen van de wijken Punda, Otrobanda en Scharloo onder vallen.

Denk bijvoorbeeld aan de volgende bijzondere bezienswaardigheden:

• Punda: de Pontjesbrug, Fort Amsterdam, de handelskade, de Snoa (oudste synagoge van de Antillen) en de drijvende Venezolaanse markt
• Otrobanda: het Riffort, de oude handelshuizen en de cruiseterminal
• Scharloo: de vele monumentale koopmanshuizen en de monumentale huisjes op Berg Altena
• Fort Nassau: prachtig uitzicht over Willemstad en de raffinaderij
• Salina: van luxe huizen tot beachclub

De monumentale huisjes op Berg Altena in Scharloo

Nog te doen…

De volgende dingen heb ik helaas, door gebrek aan tijd, niet meer kunnen doen, maar gaan op de ‘to-do list’ voor een volgende keer.

• Bezoek aan de tafelberg
• Bezoek aan diverse landhuizen
• Bezoeken van de Snoa, Joodse synagoge in Punda
• Dolphin Academy (overgeslagen vanwege de hoge prijs)
• Fun buggy tour
• Grotten van Hato

Er hoeft geen twijfel over te bestaan dat het een geweldige twee weken op Curaçao zijn geweest. Ik (maar ik denk dat ik namens ons alledrie kan spreken) heb enorm genoten van alles wat Curaçao te bieden heeft. Ik wil hier in het bijzonder ook nog onze dank voor de ongekende gastvrijheid van Jan en Enith vermelden; het heeft de vakantie dat beetje extra gegeven dat het tot een onvergeteijke ervaring gemaakt heeft.

Twee weken vakantie zijn nog nooit zo snel voorbij gegaan en dat zegt natuurlijk genoeg!

Allereerst een stukje over de natuurlijke en koloniale geschiedenis van Curaçao, gevolgd door de vele tegenstellingen zoals ik die zelf ervaren heb in de twee weken op het eiland.

De geschiedenis van Curaçao

Van 5 kilometer diepte naar 375 meter hoogte

Bodemonderzoek heeft uitgewezen dat de lokatie van Curaçao zo’n 90 miljoen jaar geleden niet meer dan een 5 kilometer diepe oceaan herbergde. Door onderzeese vulkanische activiteit is de bodem beetje bij beetje omhoog gestuwd, met uiteindelijk het eiland Curaçao als gevolg. De ontwikkeling van het eiland is nog altijd gaande en in theorie zal Curaçao ooit verbonden kunnen raken met het vaste land van Venezuela. Hugo Chavez kijkt er ongetwijfeld al met spanning naar uit.

De oudste kern van het gesteente dat het eiland Curaçao gevormd heeft bestaat uit lava gesteente. Dit lava gesteente is echter al zo oud en aan zoveel invloeden blootgesteld, dat het niet direct herkenbaar is als zodanig. Onderzoek van dit gesteente heeft aangetoond dat het ontstaan is bij onderzeese vulkanische activiteit.

Op deze vulkanische ondergrond ligt een volgende laag van gesteente, de zogenaamde ‘Knip groep’. Opvallend aan dit gesteente zijn de diverse lagen die het in het landschap heeft aangebracht. Deze lagen zijn gevormd door stralendiertjes (‘radiolaria’); microscopische zeedieren, die een overwegend planktonisch bestaan leiden, wat inhoudt dat ze zich door zeestromen laten leiden. Deze radiolaria hebben een miniscuul scelet van silica, in tegenstelling tot de calciumverbindingen waar de skeletten van de meeste zeedieren uit opgebouwd zijn. Silica is een zeer hard materiaal, een stuk harder dan calciumverbindingen, hetgeen tot het zeer harde gesteente in de hoogste regionen van het eiland geleid heeft. De hardheid van deze rotsen heeft er ook voor gezorgd dat de rotsen van de Knip formatie een stuk minder snel eroderen dan die van het zachtere lava gesteente.

De verschillende lagen van de Knip formatie zijn feitelijk de overblijfselen van de verschillende generaties van de genoemde stralendiertjes. Gedurende de vulkanische activiteit kwamen er zoveel minerale vrij dat de stralendiertjes zich in hoog tempo konden vermenigvuldigen; zoveel zelfs dat al de mineralen in hoog tempo werden opgebruikt en de diertjes plotseling in grote getalen stierven, wat een immens dikke laag van skeletten tot gevolg had. Dit proces herhaalde zich verschillende malen, met het huidige gelaagde als gevolg.

De buitenzijde van het eiland bestaat voor het grootste deel uit koraalkalk; kalk dat gevormd is door de overblijfselen van koraal, wat opgebouwd is uit de eerder genoemde calciumverbindingen. In de loop der tijd heeft de zee verschillende grote inhammen in dit koraalkalk aangebrach. Daarvan is het Schottegat, waar Willemstad omheen gevormd is, de grootste van het eiland en volgens velen zelfs van de wereld.

Van indianen tot kolonie en politieke autonomie

De eerste sporen van menselijke activiteit op het eiland stammen af van de periode tussen 3480 en 2325 voor Christus. Het gaat daarbij om kleine artefacten die wijzen op de aanwezigheid van zogenaamde meso-indianen. Daarnaast zijn er nog resten van aardewerk uit de periode tussen 450 en 1405 na Christus gevonden. De indianen die tegen het einde van de 15de eeuw op Curaçao leefden worden gerekend tot de Taino. Zij leefden in kleine dorpen tot ongeveer 40 inwoners, welke vooral rond de zuid- en westkust te vinden waren.

Curaçao werd in 1499 ontdekt door de Spanjaard Alonso de Ojeda. De Taino werden vervolgens als slaven afgevoerd naar Hispaniola en de Spanjaarden vestigden zich vervolgens definitief in 1527, waarbij ze veel uitheemse flora en fauna naar het eiland brachten. Uiteindelijk nam het aantal Spanjaarden op Curacao weer geleidelijk af en het aantal Taino weer langzaam toe. De Spanjaarden gebruikten Curaçao vanaf dat moment vooral als grote veehouderij en zij woonden vooral rond Santa Barbara en Santa Ana, waar de Taino verspreid over het hele eiland leefden.

In 1634 tekende de West-Indische Compagnie (WIC) de overgave met de Spanjaarden bij San Juan. Het grootste deel van de aanwezige bevolking werd door de Nederlanders naar Venezuela gebracht en slechts zo’n 30 Taino-gezinnen mochten op het eiland blijven wonen. Curaçao was door de West-Indische Compagnie gekozen vanwege de gunstige positie als uitvalsbasis voor handel en koopvaart en het feit dat het de beste haven van het Caraïbisch gebied had. Naast dat alles werden Curaçao en Bonaire ook gebruikt als bron voor zout, middels de zoutpannen op de eilanden.

Vanaf 1634 begon men met de bouw van forten rond de Sint Annabaai, waaronder de bouw van het Fort Amsterdam op Punda, van 1635 tot 1636. De Spanjaarden hebben nog een poging ondernomen om Curaçao terug te winnen, maar hun (sterkere) vloot dreef door een storm af en heeft Curaçao nooit weten te bereiken.

De West-Indische Compagnie stelde Curaçao uiteindelijk ook open voor Europeanen die zich hier wilden vestigen om landbouw te bedrijven. Rond 1650 werden op Curaçao de eerste plantages aangelegd, waaronder Hato, Savonet, Santa Barbara, Santa Maria en Piscadera. Een deel van de gevormde plantages bleef in het bezit van de West-Indische Compagnie.

De slavenhandel van de WIC begon in 1665. De West-Afrikaanse slaven werden op Curaçao aan land gebracht. Na verloop van tijd werd Curaçao een van de grootste regionale slavenmarkten. De Afrikanen die achterbleven kwamen veelal terecht op de plantages.

In de tweede helft van de 17e eeuw ontstond de stad Willemstad naast het Fort Amsterdam, op wat nu Punda heet. In de 18e eeuw werden er vervolgens pakhuizen gebouwd in de wijk die nu Otrobanda (‘andere kant’) heet.

In 1674 werd Curaçao door de West-Indische Compagnie tot vrijhaven benoemd, waardoor het een sleutelpositie in de internationale handelswereld verwierf. In de 17e eeuw groeide Curaçao dan ook uit tot een van de meest welvarende eilanden in het gehele Caraïbisch gebied. Uiteindelijk bleef de slavenhandel de belangrijkste bron van inkomsten voor Curaçao.

Curaçao werd een echte Nederlandse kolonie na het faillissement van de West-Indische Compagnie in 1791. In 1795 kwamen de slaven op Curacao in opstand. Dit gebeurde onder leiding van Tula, een slaaf die een sleutelrol speelt in de geschiedenis van het eiland. De opstand was slechts van korte duur en werd a snel neergeslagen. De Engelsen hebben het eiland in 1800 en 1807 weten te veroveren, maar werden beiden keren door de plaatselijke bevolking weer verdreven. Het eiland valt sinds 1816 onder Nederlands bestuur.

Na het Engelse verbod op internationale handel in slaven werd de slavenhandel minder aantrekkelijk en deze werd op Curaçao uiteindelijk in 1863 afgeschaft. Hiermee raakte de economie van Curaçao al snel in het slopt. Tot aan het begin van de 20e eeuw draaide de Curaçaose economie vooral op handel, landbouw en visserij. In 1914, na de ontdekking van grote aardoliereserves in Venezuela, vestigde Shell zich met een olieraffinaderij op het eiland. Gedurende de Tweede Wereldoorlog was het eiland een belangrijke spil in de levering van olie aan de geallieerde troepen.

Curaçao verkreeg in 1954 samen met de andere Nederlandse Antillen politieke autonomie. De ongelijke verdeling van de welvaart die volgde leidde op 30 mei 1969 tot een opstanding van de Curaçaose arbeidersklasse voor de poort van de Shel raffinaderij. Tijdens de opmars naar de binnenstad werd vakbondsleider Wilson Godett neegeschoten en werden in Punda en Otrobanda diverse huizen in brand gestoken door de woedende arbeiders. Uiteindelijk werd de orde hersteld door de ingevlogen Nederlandse mariniers en werd er hard gewerkt aan het ‘Antillianiseren’ van de de lokale overheid. Koninklijke Shell verliet Curaçao vervolgens in de jaren tachtig, waarmee de olieraffinaderij werd verhuurd aan het Venezolaanse PDVSA.

Hedendaags Curaçao: vol met tegenstellingen

Natuur

Curaçao kent een zeer diverse natuur, in verhouding tot de afmetingen van het eiland. De Noordelijke en Oostelijke zijde zijn overwegend woest en dor. De Zuidelijke en Westelijke zijde zijn over het algemeen een stuk rustiger en groener.Dit is vooral goed te merken wanneer je vanaf Hato Airport richting Barber, of een van de dorpen langs de zuidkust rijdt.

Ook valt het al snel op dat de fauna aan de Noordelijke zijde uit niet veel meer dan geiten, hagedisse en leguanen bestaat, waar je rond de Zuidelijke kustgebieden en stranden ook een hoop vogels tegenkomt. De diversiteit van de natuur en ondergrond van het eiland heeft ertoe geleidt dat bepaalde diersoorten alleen in specifieke gebieden van het eiland te zien zijn. Zo zijn er in het Christoffelpark bijvoorbeeld herten te zien.

Kusten

De Noordelijke en Zuidelijke kustlijnen van Curaçao zijn haast een verschil van dag en nacht. De strakke Noordelijke kustlijn is extreem ruw, met de grote kliffen van kalksteen en de weerbarstige golven van de zee, welke honderden kilometers lang door de onophoudelijke passaatwind worden opgestuwd tot ze met groot geweld te pletter slaan op de kust. Zelfs een geoefende zwemmer zou het in deze ruwe wateren niet lang overleven.

De Zuidelijke kant heeft een grote diversiteit aan zandstranden en natuurlijke baaien, waar de zee rustig naar binnen kabbelt en er prima kan worden gezwommen en gesnorkeld. Deze kustlijn van Curaçao wordt vooral benut door de groeiende toeristische industrie.

Bevolking

De wijken Punda en Scharloo zijn samen met Otrobanda de historische wijken van Curaçao en staan vol met grote en prachtige handelaarshuizen. Het bedrijfsleven heeft inmiddels de meeste van deze panden in het bezit. Ten Oosten van Willemstad worden de nieuwe villawijken in hoog tempo uit de grond gestampt en is goed te zien dat men de zaakjes hier prima op orde heeft.

Dit alles staat in schril contrast met de woonwijken die je aan de Westelijke zijde van Willemstad aantreft. Deze wijken, die recht onder de rook van de raffinaderijen liggen, herbergen de meest armoedige huizen waar complete families (inclusief opa’s en oma’s) in wonen. Om een idee te krijgen van de erbarmelijke omstandigheden waar men hier in leeft, is het al genoeg om even met de ramen open door de wijk te rijden. Na een paar maal ademen zal het je niet verbazen dat men hier in deze gebieden doorgaans niet erg oud wordt.

De Antillen kennen geen sociaal verzekeringsstelsel, wat betekent dat men hier zelf voor de bijvoorbeeld de oudedagsvoorziening moet zorgen. Een ander gevolg hiervan is dat het haast onmogelijk is om uit de armoedespiraal te ontsnappen. Men blijft in dezelfde vicieuze cirkel hangen en kinderen hebben maar zelden voldoende geld om het huis uit te gaan, waardoor complete gezinnen op dezelfde plek blijven wonen en met z’n allen maar rond moeten zien te komen van het weinige geld dat er nog binnenkomt. Ter illustratie: veel huishoudens hebben simpelweg geen geld om de vuilafhandeling te betalen en brengen hun afval ’s avonds naar de meest afgelegen plekken van het eiland om het daar langs de weg te dumpen.

Voor veel mensen biedt de criminaliteit, zoals bijvoorbeeld het drugscircuit, de enige uitweg uit deze ellende en het ergste is misschien nog dat daar eigenlijk best wat voor valt te zeggen…

Ook loterijen maken dankbaar gebruik van de armoedespiraal van Curaçao en waar je ook komt, overal zie je wel de kleine kiosken van de verschillende loterijen.

Hieraan kan nog toegevoegd worden dat het op de Antillen niet de gewoonte is om je levensstandaard te ‘verraden’. Vrijwel iedereen loopt er altijd prima verzorgd bij en aan het uiterlijk valt dus ook niet af te lezen tot welke ‘klasse’ iemand behoort.

Toerisme onder de rook van de raffinaderij

Voor Curaçao lag de oorspronkelijke bron van inkomsten in de handelshaven van Willemstad, die zich naderhand heeft ontwikkeld tot overslaghaven en oliehaven, met de vele raffinaderijen.

De zware industrie, welke bij de eerste tocht langs Willemstad al niet te missen is, is haast het tegenovergestelde van die andere bron van inkomsten; het toerisme. Laatstgenoemde industrie is pas de laatste jaren in hoog tempo aan het onwikkelen. Inmiddels worden er overal op het eiland nieuwe bungalowparken en hotels uit de grond gestampt. De bouwgrond rond Willemstad begint daardoor ook in hoog tempo op te raken, wat de woningnood onder de lokale bevolking weer verder omhoog stuwt.

Willemstad is ondertussen ook een populaire tussenstop op Caraïbische cruisen. Regelmatig liggen er in en buiten de haven enorme cruiseschepen aangemeerd om de passagiers ‘een dagje Willemstad’ te bieden, wat natuurlijk schier onmogelijk is – Willemstad, of Curaçao kan je niet in één dag bekijken. De grootste schepen liggen ter hoogte van het Riffort, en dus buiten de haven, aangemeerd; de schepen die wel de stad in kunnen liggen aangemeerd bij de cruisehaven onder de Koningin Julianabrug. Tijdens ons verblijf lag onder andere de RMS Queen Mary 2, het op een-na-grootste cruiseschip ter wereld, voor één dag aangemeerd in Willemstad. Het schip torende als een enorm flatgebouw hoog boven alle bebouwing in Willemstad uit, en was absoluut niet te missen. Buiten dat was het aan de aanwezigheid van de grote hoeveelheid Amerikanen wel te merken dat er weer een cruiseschip aangemeerd lag.

Van volle wijken tot onbewoonde gebieden

Grote delen van Curaçao worden beetje bij beetje helemaal volgebouwd, maar het eiland bevat ook een hoop delen die nagnoeg onbewoond zijn gebleven en dat vermoedelijk ook nog lang zullen blijven door de ontoegankelijkheid van deze gebieden. Vooral het Oostelijke deel van het eiland is daar een mooi voorbeeld van. Na het dorpje Fuik houdt de bewoonde wereld feitelijk op te bestaan en lopen er geen officiële wegen meer naar de Oostpunt van het eiland, aangezien dit deel van het eiland particulier bezit is.

Curaçao heeft bovendien een klein zustereiland, te weten: Klein Curaçao. Dit onbewoonde eilandje ligt een kilometer of 30 ten Oosten van Curaçao. Het eilandje bevat niet meer dan een oude (maar nog altijd in gebruik zijnde) vuurtoren en een scheepswrak dat in tweeën geslagen op de kust ligt. Het eilandje wordt vooral gebruikt door de vele dagjesmensen die er met een boottocht naartoe gaan om er te genieten van de unieke witte zandstranden.

Helaas hebben wij het uitstapje naar Klein Curaçao niet kunnen maken, maar die gaat dus op de ‘to-do list’ voor een volgend bezoek aan het eiland.

En verder…

Natuurlijk valt er nog veel meer over dit prachtige eiland te vertellen, zoals bijvoorbeeld de lokale prijzen versus de toeristenprijzen. Overal ter wereld waar het toerisme groeit en bloeit, wordt je als toerist net een beetje extra uitgemolken, zo ook op Curaçao.

Of wat te denken van de vriendelijkheid en gastvrijheid van de bevolking, wanneer je ze zelf respectvol in hun eigen taal (papiamentu) benaderd met bijvoorbeeld ‘Bon dia’ (goedemorgen), of ‘Bon tardi’ (goedemiddag), tegenover de botte benadering wanneer je je overduidelijk als toerist opstelt. Wanneer je plaatsneemt in een van de ‘Sightseeing’-busjes, omdat zelf rondrijden te gevaarlijk zou zijn, dan vraag je er simpelweg om om ook als zodanig benaderd te worden. Ga je er zelf op uit en gedraag je je gewoon vriendelijk, dan zul je pas echt merken hoe aangenaam de omgang met de plaatselijke bevolking is.

Ik zou hier nog wel even door kunnen gaan, maar uiteindelijk is Curaçao vooral een eiland dat je moet ervaren en beleven.

Willemstad in het kort

Wilemstad, de hoofdstad van de Nederlandse Antillen, heeft een kort maar rijk verleden, waar in de stad zelf nog een hoop van terug te vinden is. De stad huisvest momenteel ongeveer 125.000 mensen en is gelegen aan de zuidwestzijde van Band’ariba (het oostelijke deel van het eiland). Willemstad heeft zich in de loop der eeuwen langszaam gevormd om de natuurlijke haven, ‘Schottegat’, welke vanaf de Caraïbische zee te bereiken is via de Sint Annabaai. Aan weerzijde van de Sint Annabaai liggen de stadsdelen Punda en Otrabanda, welke in 1886 met elkaar zijn verbonden door middel van de Koningin Emmabrug, beter bekend als de ‘pontjesbrug’ (en ook wel ‘the swinging old lady’). Inmiddels wordt al het verkeer over de Koningin Julianabrug geleid.

De Spanjaarden zijn in 1499 vermoedelijk op 26 juli, de naamdag van Sint Anna, bij Willemstad aan land gegaan, hetgeen de naam van de Sint Annabaai zou verklaren. In 1634 werd Willemstad door de Nederlanders veroverd. Het oostelijke deel ten opzichte van de Sint Annabaai werd toen ‘De Punt’ genoemd, of ‘Punta’ in het Papiaments, wat later verbasterde tot ‘Punda’. In 1635 werd hier Fort Amsterdam gebouwd, dat ter verdediging van de haveningang moest dienen. Vervolgens werd achter het fort de de stad opgebouwd. Punda is daarmee de oudste wijk van Willemstad. In 1707 begon met de bouw van een nieuwe wijk aan de andere kant van de baai; de wijk werd dan ook Otrabanda genoemd, wat ‘andere oever’ betekent.

De binnenstad van Willemstad staat sinds 1997 op de UNESCO-lijst van werelderfgoederen. Grote delen van Punda, Otrabanda en Scharloo behoren tot dit werelderfgoed. Een bekend voorbeeld is Berg Altena, de heuvel met de strook van kleine arbeiderswoningen in vele verschillende kleuren.

Willemstad werd in de 17e eeuw een vrijhaven, wat er onder andere in resulteerde dat Willemstad het epicentrum van de regionale slavenmarkt werd. Deze handel vond voornamelijk plaats in ‘Asiento’. In de 20e eeuw vestigde Shell hier één van ’s werelds grootste olieraffinaderijen. Hier wordt sindsdien ruwe olie uit Venezuela verwerkt. De raffinaderij werd in de Tweede Wereldoorlog ingezet voor de productie van kerosine voor Amerikaanse bommenwerpers.

Sinds de jaren zestig is het toerisme in Willemstad eveneens een zeer belangrijke bron van inkomsten geworden.

De hoogtepunten van Willemstad

De meest bijzondere bezienswaardigheden van Willemstad concentreren zich rond de eerder genoemde wijken in het centrum van de stad. In Punda vind men de eerdergenoemde Koningin Emmabrug, een 168 meter lange houten draaibrug die uit een groot aantal pontons is opgebouwd. De brug kan in zijn geheel 90 graden zwenken om doorgang te bieden aan de grote zeeschepen die de Sint Annabaai moeten doorkruisen. De brug was oorspronkelijk bedoeld voor alle verkeer maar is sinds de oplevering van de Koningin Julianabrug in 1974 alleen nog toegankelijk voor voetgangers. Voetgangers kunnen meestal gewoon op de brug blijven lopen wanneer deze open staat, men sluit dan enkel één ingang af. Gaat de brug echter helemaal open, dan dient iedereen de brug te verlaten. De brug is ook een mooi voorbeeld van Antilliaanse veiligheid. Het scharnierende deel van de brug komt tijdens het openen namelijk los van de kant en met behulp van een hek wordt voorkomen dat voetgangers over het ontstane gat springen. Vreemd genoeg is het dan nog wel mogelijk om vanaf de brug naar de kant te springen…

Afhankelijk van de windrichting en de windkracht kan de brug nog een flinke deining hebben en dat geeft vaak een erg leuk beeld tijdens de voettocht over het dek. Het doet ook erg bevreemdend aan om over de brug te lopen, terwijl deze net opent of sluit. Je krijgt dan namelijk al snel de neiging om schuin te lopen, doordat je richtpunt (de huizen langs de kade) zich lijkt te verplaatsen.

Andere interessante delen van Punda zijn natuurlijk het Fort Amsterdam, de handelskade, de oudste Synagoge van de Nederlandse Antillen – de Snoa – en de drijvende Venezolaanse markt. Op de Venezolaanse markt bieden kooplui uit Venezuela hun groente en fruit te koop vanaf hun boten, waar ze gedurende hun verblijf op Curaçao ook slapen. Wanneer alles verkocht is keren ze terug naar Venezuela om later weer terug te komen met een nieuwe voorraad etenswaar. Voorheen werd al het eten ook daadwerkelijk vanuit de boten verkocht, maar uit hygiënisch oogpunt is dit niet meer toegestaan en wordt alles vanuit de standjes langs de kade aangeboden.

In Otrabanda zijn het Riffort en de vele oude woonhuizen de belangrijkste bzienswaardigheden. Het Riffort, een 19e eeuws fort, is enkele jaren geleden in zijn geheel gerestaureerd en huisvest nu een groot horeca-centrum. Het fort zelf is enkel nog terug te zien in de buitenwanden van het Riffort, maar dat maakt het centrum niet minder aantrekkelijk. We hebben bovendien zelf ervaren dat hier prima valt te eten.

In Scharloo vind je vooral veel oude koopmanshuizen die nog stammen uit het koloniale verleden van Willemstad. Vrijwel al deze huizen zijn nu monumentale panden en de meeste huizen in Scharloo verkeren dan ook in uitstekende staat. De meeste panden huisvesten nu bedrijven, organisatie en overheidsinstellingen, waaronder ook ambassades.

Tenslotte is een bezoekje aan het uitkijkpunt van Fort Nassau een echte aanrader. Het tot restaurant omgebouwde fort bevindt zich bovenop een heuvel in de nabijheid van de Koningin Julianabrug en biedt een fenomenaal uitzicht over het centrum van Willemstad aan de ene kant en de havens en olieraffinaderij aan de andere kant.

De schaduwzijde van Willemstad

Wij hebben het centrum van Willemstad keer op keer als erg aantrekkelijk ervaren en liepen er met veel plezier rond, althans tot een zeker tijdstip. Na een gezellig etentje bij het Pleincafé Wilhelminaplein, waar we regelmatig wat gegeten of gedronken hebben, kwamen we plotseling tot de conclusie dat het gezellige plein binnen enkele uren was veranderd in een hangplek van junkies en andere louche figuren. Bij het instappen werden we ook enigszins lastig gevallen en kostte het uiteindelijk heel veel moeite om de bedelaar te doen omkeren. Enkele dagen later hadden we soortgelijke situatie op de parkeerplaats bij het Waaigat. En al mag de parkeerplaats van de nodige bewaking voorzien zijn, erg veilig is het er niet, want er wordt maar weinig bewaakt, zo werd ons verteld.

Op en in de buurt van de pontjesbrug werd ons meerdere keren drugs aangeboden, maar dat wil in Amsterdam ook nog wel eens voorkomen. Echter was het wel erg opvallend dat de drugs ’s avonds ook open en bloot verhandeld werden op een openbare plek als het winkelcentrum van Punda. ’s Avonds is het dus wel even oppassen en je kan dan bepaalde buurten, zoals delen van Otrabanda, ook beter mijden.

Overigens zijn er nog wel wat meer buurten waar je sowieso op je hoede moet zijn. Vooral de wijken die recht onder de rook van de raffinaderij liggen zijn enigszins risicovol om als eenzame toerist te bezoeken. Ben je met een groep dan zal er niet snel iets gebeuren. Maar je moet je natuurlijk wel realiseren dat je je dan in een buurt bevindt waar mensen simpelweg niets hebben en maar met moeite aan voldoende eten komen. Het is dan ook niet verstandig en al helemaal niet ethisch verantwoord om hier de welvarende toerist uit te hangen.

Een dagje Willemstad

Regelmatig meren er in Willemstad enorme cruiseschepen aan, die de passagiers dan een dagje Willemstad aanbieden. Het feit dat de meeste bezienswaardigheden van het historische hart van de stad op loopafstand van elkaar liggen zou de indruk kunnen wekken dat Willemstad inderdaad in een dagje te zien is. Na een verblijf van twee weken kunnen we echter concluderen dat dat niet het geval is. Afhankelijk van het moment van de dag (of de week) dat je je in Willemstad begeeft zul je er namelijk een heel andere sfeer aantreffen en wat dat betreft is het echt een stad die ‘leeft’. En ook na twee volle weken hebben we nog lang niet alle hoofdattracties aan gedaan. Ik heb ergens wel te doen met de onwetende cruisegangers…

Update:

De foto’s van Willemstad zijn hier te vinden: Willemstad, Curaçao

1600 Kilometer

Op Curaçao wordt praktisch alles met de auto gedaan. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen fietsen zijn, maar het er zijn er maar weinig die voor hun dagelijkse ritten de auto laten staan. Ook wij hebben voor elk uitstapje of elk bezoek aan een supermarkt de auto genomen en het blijkt dan ook niet heel moeilijk om in twee weken tijd 1600 kilometer af te leggen op een eiland dat in totaal nog geen 150 kilometer breed is.

Natuurlijk zijn de meeste kilometers het gevolg van de vele uitstapjes, waaronder ook de ritten in de vroege ochtenduren die ik in mijn eentje maakte om zo rustig het een en ander te kunnen fotograferen. Tijdens die 1600 kilometers maak je natuurlijk wel het nodige mee en leer je zelf ook ‘op z’n Antilliaans’ te rijden.

Het wegennet op Curaçao

De wegen op Curaçao zijn niet super, maar er valt doorgaans prima op te rijden. Vooral de wegen rond Willemstad zijn afdoende. Wel is het bij een nat wegdek verstandig om wat voorzichtiger en rustiger te remmen; veel auto’s op het eiland verliezen olie en dat maakt het wegdek bij regenval spekglad.

In de dunner bevolkte gebieden is de kwaliteit van het wegdek al een heel stuk minder en hier zijn een hoop lokale wegen ook niet verhard. Veel onverharde wegen zijn dan ook een integraal onderdeel van het officiële wegennet. Gek genoeg staat er in de voorwaarden van de huurauto wel vermeld dat het rijden op onverharde wegen geheel op eigen risico is en dat de aanspraak op de verzekering in een dergelijke situatie komt te vervallen. Ook het rijden op de (verharde) wegen van het Christoffelpark viel niet onder de dekking van de verzekering.

Na het berijden van de Vlakte van Hato, alwaar de onverharde wegen dwars door los rood zand lopen, was zowel de binnen- als buitenzijde van de auto van een mooie laag rood stof voorzien. Voor het inleveren van de Yaris hebben we ‘m dus nog maar even in het sop gezet, om zo in ieder geval de schijn op te houden. Natuurlijk zou een enkele blik onder de motorkap ons al ontmaskeren, maar het ging om het idee.

Verkeersregels

In principe hanteren de Antillen dezelfde verkeersregels als er in Nederland van toepassing zijn. Het grote verschil zit ‘m echter in de naleving en de controles hierop, maar daar zal ik straks nog het een en ander over vertellen.

Op Curaçao heeft verkeer van rechts niet noodzakelijk voorrang. In plaats daarvan heeft de doorgaande weg voorrang. Op een t-splitsing heeft dus al het verkeer op de recht doorgaande weg voorrang en op een kruising geldt dit doorgaans voor de grootste weg. Op de grotere kruisingen wordt dit overigens ook prima aangegeven met een voorrangsbod.

Rotondes worden ook anders gezien dan in Nederland; een rotonde is gewoon een variant van een kruising, wat betekent dat er voor en op de rotonde ook een doorgaande weg is, waarop men standaard voorrang dient te krijgen. Tussen de wijken Saliña en Punda ligt een mooi voorbeeld van een dergelijke rotonde. Het is hier zeker de eerste paar keren goed opletten, want de situatie is erg verwarrend. Dat er hier regelmatig ongelukken gebeuren is niet erg verwonderlijk.

Officieel moet men op de Antillen rechts aanhouden, maar in de praktijk komt het meer neer op het Amerikaanse ‘keep you lane’ principe. Van rechts inhalen is men ook niet vies en als een auto ergens af moet slaan, dan wordt deze zonder enkele moeite via de berm ingehaald.

Maximum snelheid: een rekbaar begrip

Op het eiland geldt standaard een maximum snelheid van 50 kilometer per uur en op enkele plaatsen is deze opgerekt tot 60 of 80 kilometer per uur. Na een paar minuten rijden kom je er echter al achter dat men het hier niet zo nauw neemt met die opgelegde maxima; wanneer je 20 kilometer per uur bij de maximum snelheid optelt kom je uit op de daadwerkelijk gehanteerde snelheden.

Snelheidscontroles zijn op Curaçao een onbekend begrip en komen dan ook niet voor. Er rijdt natuurlijk wel politie rond, maar daarvan werd ons al snel verteld dat ze je niet snel zullen aanhouden op basis van een snelheidsovertreding.

Wie graag lekker door rijdt kan zich op Curaçao prima uitleven op de wegen ten westen van Willemstad. De Weg naar Westpunt is na het plaatsje Barber lekker rustig en heeft een hoop aangename bochten. Verder zijn de vele kustwegen aan de zuidwestelijke zijde vaak een prima parcours. Kijk dan wel even uit rond de heuvels in de weg; tegenliggers die plotseling in het midden van de weg opduiken zijn geen uitzondering.

Wil je nog meer snelheid, dan kan je altijd nog even langs de oude dragstrip om daar het maximale vermogen van je auto te testen…

Flitspalen en rood licht

Er zijn een aantal kruispunten waar je in de veronderstelling zou kunnen zijn dat er wel degelijk gecontroleerd wordt op snelheid of tenminste het door rood licht rijden, hier staan namelijk flitspalen opgesteld. De palen zijn gedoneerd door Nederland en hebben inmiddels een meer decoratieve functie. Wat blijkt: men kwam er na plaatsing achter dat het filmmateriaal door de zware hitte oplost. De filmrolletjes zouden bovendien terug naar Nederland moeten om ze daar te laten ontwikkelen, aangezien Curaçao een dergelijke faciliteit niet heeft. De hoge kosten hiervan maakten dit eveneens onhaalbaar, waardoor de palen het sinds hun plaatsing al niet doen.

Rood licht wordt door de Antillianen bijna net zo hard genegeerd als de officiële maximumsnelheid. Overigens is dat hier ook een stuk minder gevaarlijk dan in Nederland: na het verschijnen van het rode licht duurt het nog een hele poos voor het andere verkeer gaat rijden.

Verkeersborden

Zo nu en dan lijkt het wel alsof men verkeersborden geplaatst heeft om ze er maar te hebben staan, zonder dat ze echt nuttig zijn. Op diverse punten tref je bijvoorbeeld stopborden aan waar dat totaal overbodig.

Borden worden ook vaak hergebruikt; bij een hoop oude borden zie je onder de huidige verflaag nog de contouren van het oude verkeersbord. Sommige borden zijn ogenschijnlijk zelfs vervaardigd van de top van een olievat. Zolang het werkt, dan kan het, lijkt de insteek.

Op het eiland zijn een paar bijzondere exemplaren van de borden voor een inhaalverbod te vinden: de rode en de zwarte auto staan hier namelijk verkeerd om… Ook nu lijkt het allemaal prima te zijn, zolang maar duidelijk is wat er bedoeld wordt..

Als het rijdt en remt dan mag het de weg op…

Op de Antillen bestaat er niet zoiets als een APK-keuring. Over het algemeen mag een auto de weg op wanneer ermee gereden en geremd kan worden. Het gevolg daarvan is dat je regelmatig auto’s zonder werkende remlichten tegenkomt, of nog erger: zonder werkende lichten. Doorgaans krijgen dergelijke auto’s wel een avondverbod, maar zoals inmiddels wel duidelijk mag zijn, wordt dat verbod niet altijd nageleefd.

Als de lichten van de auto wel werken, is dat overigens nog geen garantie voor het gebruik van de lichten. Niet zelden kom je ’s avonds auto’s tegen die enkel met stadslicht rondrijden. Zeker wanneer men vanuit de schemering de donkerte inrijdt blijven de lichten vaak nog lange tijd uit; iets waar je tijdens het rijden in de avond en nacht dus echt even rekening moet houden.

Tenslotte valt nog wel op te merken dat Antillianen over het algemeen niet bepaald ’s werelds beste bestuurders zijn. Het feit dat een rijbewijs hier binnen enkele lessen te behalen is, is goed terug te zien aan het verkeers-inzicht van de gemiddelde Antilliaan.

Prima rijden op Curaçao!

Ondanks alle eigenaardigheden is het rijden op Curaçao me erg goed bevallen. Het duurde ook niet al te lang, of ik reed minstens 20 kilometer per uur te hard, negeerde rode lichten, haalde rechts in, en scheurde over de onverharde wegen. En die borg, die hebben we gewoon teruggekregen. Helemaal niets aan de hand dus!

Voor de liefhebber nog een overzichtje met enkele leuke routes:

• Weg naar Westpunt, vanaf Barber tot Westpunt
• Vlakte van Hato, vanaf het vliegveld tot aan de Bron van San Pedro
• De Koningin Julianabrug in Willemstad
• De kustwegen tussen St. Willibrordus en Lagun
• De weg richting de Ostrich farm, nabij Koraal Tabak
• De onverharde wegen rond de windmolens en de oude dragstrip op de Noordkant

De Vlakte van Hato

De Vlakte van Hato loopt vanaf de zogenaamde ‘Noordkant’ van Curaçao tot aan de Bron van San Pedro. De uitgestrekte vlakte ligt direct langs de kust en eindigt met rotsen en ruwe kliffen van kalksteen langs de kust. Een deel van de vlakte is gebruikt voor de bouw van Hato Airport, waarbij men dankbaar gebruik gemaakt heeft van de vlakke ondergrond, iets dat op Curaçao redelijk zeldzaam is.

Aan de westzijde van het vliegveld ligt een militaire basis. Vlak voor de daadwerkelijke ingang van de basis loopt een onverharde weg richting de Vlakte van Hato. Het eerste deel van de route kent enkele zeer ruwe stukken, maar zelfs onze kleine Toyota Yaris kwam hier zonder al teveel moeite overheen. De sterkte afdaling op de rotsen hoeft niet noodzakelijk ook weer omhoog gereden te worden, aangezien er een ook een uitgang aan het uiteinde van de vlakte ligt, maar daarover later meer.

De route naar de vlakte loopt bovendien rakelings langs het begin van de startbaan van Hato Airport, wat een leuk uitzicht biedt op de binnenvliegende toestellen. Enige moed is daarbij wel vereist, want de zwaardere toestellen komen bijzonder laag over vliegen.

Eenmaal op de vlakte is de weg een stuk beter te berijden en zijn er de nodige zijwegen die je naar de uithoeken van de vlakte kunnen brengen. Na een tijdje wordt de vlakte ook steeds kaler en gaat de begroeiing steeds meer over in woestijnvegetatie, waaronder dus ook veel cactussen. De ondergrond verandert gaandeweg eveneens en begint steeds meer te bestaan uit los rood zand, dat zich na afloop door het hele interieur van de auto manifesteert.

Even na het vliegveld zijn de Grotten van Hato te vinden; een zeer toeristische attractie, compleet met gids. De tocht door de grotten schijnt niet erg authentiek meer te zijn, maar leidt je wel langs een hoop stalactieten en stalagmieten en een ondergronds meer. Wij hebben dit toeristische uitje echter aan ons voorbij laten gaan.

Op tweederde van de vlakte staat een reeks windmolens die voorzien in de plaatselijke energiebehoefte. De windmolens staan niet afgeschermd en kunnen gewoon van dichtbij bekeken worden. Tussen de eerste en tweede windmolen wijken een aantal wegen af van de hoofdweg, naar links. Via een of meerdere van deze wegen is een relatief onbekende grot te vinden, waar je zelf naar binnen kan. Je hoeft daar maar een paar meter de grot in te wandelen om de vele vleermuizen al te zien vliegen. Loop je dan nog wat verder, dan vliegen de beesten echt rakelings langs je hoofd, wat natuurlijk een unieke ervaring is (als je er tegen kan). Het moet wel gezegd: het zijn erg neurotische beesten; ze zitten haast geen moment stil en als ze dan even ergens hangen is het vaak voor korte duur. De vleermuizen vliegen vooral veel in en uit de openingen in het ‘plafond’ van de grot.

Ter hoogte van de eerste windmolen hebben we ook nog de rotsen en de ruwe zee bij de kust bekeken. Een inschattingsfout zorgde daarbij voor de nodige angstige momenten. De golven en fonteinen vielen al een tijd erg mee, maar de ondergrond waar we op stonden was natuurlijk niet voor niets zo nat. Tijdens het maken van een foto zie ik plotseling een muur van water richting de kust snellen en los spatten op de rotsen, eindigend in een lichte spray van water. Echter, op datzelfde moment verscheen daarachter een nog veel hogere golf. Zonder na te denken zet ik het op een lopen en haal ik mijn enkel open. Ik kijk nog even om en zie wat een muur van water de golf tijdens de aanvaring met de kust veroorzaakt heeft. Enkele tienden later voel ik de muur met water zich volledig over mij en m’n camera heen storten. In een kortstondige reactie wist ik meteen mijn camera uit de zwaarste waterval te houden en direct af te drogen met de laatste drogen delen van m’n t-shirt. Zelfs Vincent z’n t-shirt moest eraan te pas komen om de camera voldoende droog te krijgen. Na een aantal grondige checks blijken zowel de camera als de lens nog volledig in orde. M’n enkel was er echter wat minder prettig aan toe en bloedde stevig. Al met al liep het daarmee nog prima af, want met die ruwe zee had het allemaal nog veel heftiger en erger af kunnen lopen…

We hebben na dit incident de route maar meteen weer vervolgd; hier waren we wel weer even klaar.

Wanneer je de route over de vlakte weer verder vervolgd kom je uiteindelijk uit op een privé-terrein. Overigens zijn de meningen over dit terrein verdeeld; volgens velen is het terrein helemaal geen eigendom van de boer die dit beweert, maar eigendom van de Antilliaanse overheid.

Bij de ingang van het terrein heeft de zelfverklaarde eigenaar een bord geplaatst met de melding dat het passeren van het terrein een boete (cq. donatie) van 5 gulden inhoudt. Bij de uitgang staat dan ook een slagboom die door de eigenaar geopend wordt (en als deze er even niet is, dan is een keer toeteren voldoende). Na het openen wordt je geacht de boete van 5 gulden direct te betalen.

Overigens gebruikt de man het gebied als boerderij, met onder andere een hoop koeien en geiten. Tijdens de tocht over de vlakte hadden we nog een verrassende aanvaring met het vee in kwestie; een klein lammetje kwam recht op onze rijdende auto afrennen en leek vastberaden ons rechtsomkeert te doen maken. Na een noodstop deinsde het dier net op tijd opzij, maar na het optrekken rende het aan de andere zijde van de wagen gewoon weer hard mee op.

Shete Boka

Shete Boka is een van de laatste interessante stops langs de Weg naar Westpunt. Het gratis toegankelijke park heeft een aantal wandelroutes langs en over het oude lavagesteente en een hoop mooie panorama’s. De vele boka’s (inhammen) laten mooi zien met wat een extreem geweld de zee hier te keer gaat. De onophoudelijke passaatwind is de oorzaak van dit alles.

Vooral het uitzichtpunt van de Boka Tabla is de moeite waard. Vanaf de 6 meter hoge steiger is goed te zien hoe hoog het water omhoog spuit. Zo nu en dan schiet het water wel 15 tot 20 meter hoog de lucht in wanneer het op de rotsen knalt, of zelfs wanneer de terug bewegende golven een tegemoet komende golf kruisen. Dan zie je 30 meter voor je opeens een waterbom ontploffen en is de kans dat je het helemaal droog houdt erg klein.

Wat je ook doet, zorg ervoor dat je op geen enkele manier te water kan raken. De ruwe zee en de zware stroming zorgen er namelijk voor dat zelfs een zeer geoefend zwemmer niet meer levend uit het water vandaan komt.

Naast het panorama over de zee, ligt er bij de Boka Tabla ook een lager uitzichtpunt bij de inham. Dit punt zelf is een stuk minder spectaculair, maar vanaf daar kan je wel de grot van de Boka Tabla binnen gaan. Via een trappetje komt je uit in een grot onder de klif, waar het zeewater regelmatig naar binnen stroomt. Vooral ’s ochtends levert dit in combinatie met het binnen vallende zonlicht een mooi tafereel op.

Het betreden van de grot is echter niet zonder gevaar: al kan het nog zo rustig lijken, het wil nog wel eens gebeuren dat het water plotseling met forse snelheid tot diep in de grot stroomt. Tijdens ons bezoek was het water helaas veel te wild, waardoor het niet mogelijk was om binnen de grot foto’s van het instromende water te maken. Die gaat dus op m’n ‘to-do lijst’ voor een volgend bezoek aan Curaçao.

Via de wandelroutes in Shete Boka is ook de Boka Pistol te bereiken. Hier stroomt het zeewater met hoge snelheid in een nauwe inham, waar het in het midden als een fontein omhoog spuit. Dit gaat daarbij ook gepaard met een bulderend geluid, als ware het een schot van een geweer.

Christoffelpark

Het Christoffelpark bestaat uit twee delen: het deel rond de Christoffelberg en het deel aan de kust. De toegang kost 17,50 gulden per persoon. Het park is met de auto te verkennen en bevat nog een hoop wandelroutes, zoals de beklimming van de Christoffelberg.

Door de vele regenval van de afgelopen weken was het park tijdens ons bezoek erg groen. De doorgaans zo verdorde en haast dood lijkende planten stonden er nu erg groen bij. De autoroute door het park heeft een hoop stopplaatsen alwaar je een wandelroute kan nemen, van het uitzicht kan genieten of waar je enkele oude ruïnes of een oude kopermijn kan bekijken. In het deel aan de kust is onder andere ook een oude indianengrot te vinden, waar je met enige moeite enkele rotstekeningen kan zien.

Het park herbergt ook een enorme verscheidenheid aan diersoorten: van enorme leguanen tot adelaren en herten. Tijdens onze rondrit vloog er een adelaar voor onze auto uit en de hoeveelheid leguanen en hagedissen die we hebben moeten ontwijken was enorm.

Het figuurlijke en letterlijke hoogtepunt van het park is toch wel de Christoffelberg, welke met 375 meter het hoogste punt van Curaçao is. De wandelroute naar de top zou volgens de informatie aan de voet ongeveer een uur moeten duren. Wij deden er echter slechts 40 minuten over, ondanks ons rustige tempo en het meeslepen van alle camera apparatuur.

De beklimming is redelijk pittig, maar over het algemeen gewoon goed te doen. Het is wel verstandig om de tocht in de ochtenduren te maken, om het heetst van de dag te mijden en om voldoende water mee te nemen. Tegen het einde zitten er nog enkele relatief gevaarlijke stukken, waaronder een stuk waar je langs een hele smalle riggel binnen 10 meter opeens 15 meter omhoog moet klimmen, met naast je een afgrond van een meter of 50.

Normaliter biedt de top van de berg een prachtig uitzicht op niet alleen heel Curaçao, maar ook Bonaire, Aruba en Venezuela. Wij hadden echter de pech dat het wat heiig was, waardoor we niet het hele eiland konden zien. Wel was Venezuela heel af en toe wel zichtbaar, maar het was dan ook niet meer dan een wazige schim.

Je hebt vanaf de berg ook een heel mooi uitzicht op de vlakke en kale strook van de noordkant van het eiland, waar je in een strook van 50 tot 60 kilometer overal de waterfonteinen de lucht in ziet schieten.

Kortom, wie denkt dat Curaçao niet veel meer te bieden heeft dan alleen zon, zee en strand, zit er goed naast!

De dragstrip staat nergens vermeld, maar is te bereiken via de plantage Koral Tabak. De doorgaande weg eindigt hier bij een roze gekleurd wachtershuisje en daalt dan nog even af om daar over te gaan in een (officiëel afgesloten) brede onverharde weg. Ter hoogte van het zwaar gehavende landhuis Koral Tabak ligt een t-splitsing waar je linksaf moet slaan. Vanaf dat moment komt de weg vanzelf uit bij de dragstrip.

De baan is in feite niet meer dan een lange lap asfalt met vangrails langs de zijkanten. Het gebruik van de dragstrip is eigenlijk altijd illegaal geweest, maar er is nooit tegenop getreden. Hoe en door wie de strip ooit aangelegd is, is dan ook een goede vraag. Wel heeft Curaçao sinds enkele jaren ook een officiële dragstrip, te weten: de International Raceway bij Ronde Klip. Deze strip is niet vrij toegankelijk en buiten de wedstrijden om ook niet te betreden.

Wagens zoals die te zien zijn in de film ‘The Fast and the Furious’ zul je nu niet snel meer tegenkomen op de oude dragstrip. Vroeger werd er wel met dergelijke auto’s gesport op de oude dragstrip en je kan je wederom afvragen hoe men dan de verlaagde wagens over de onverharde wegen naar de strip reed.

De dragstrip bezoeken

Overdag kan het in principe geen kwaad om de dragstrip te bezoeken, maar het is wel verstandig om dit niet alleen te doen, gezien de afgelegen ligging. ’s Avonds is de dragstrip een absolute no-go. De baan wordt regelmatig gebruikt voor drugsvluchten met kleine vliegtuigen en het is dan ook alom bekend dat de drugshandel hier flink huishoudt.

Wie niet bang is om uit de toon te vallen kan de wekelijkse dragrace bezoeken. Elke zondag wordt er van 17:30 tot ongeveer 19:00 uur gereden met alles wat wielen heeft. Als blanke toerist wordt je er zo nu en dan wel vreemd aangekeken, maar dat went vanzelf.

Bij het eerder genoemde wachtershuisje wordt een toegangsprijs van 5 gulden gevraagd. Hetgeen natuurlijk vreemd is, aangezien het hier geen privé terrein betreft. Het blijft wederom gissen waar het geld naartoe gaat.

Iedereen parkeert z’n auto langs de vangrail, of ergens op het wat hoger gelegen plateau dat een prima uitzicht over de baan biedt. Als je dan nog niet hoog genoeg zit, dan biedt het dak van de auto uitkomst.

Opvallend genoeg worden de illegale races ook bezocht door de autoriteiten, zoals de douane en de kustwacht. Die laatste nemen daarbij regelmatig een EHBO-wagen mee.

Dragraces

Tijdens de dragraces scheurt er van alles voorbij: dragmotoren (eigenhandig verlengde motoren), brommers, auto’s en quads. De motoren zijn daarbij het indrukwekkendst; op de baan worden er door hen snelheden van tegen de 250 kilometer per uur gehaald. En alsof dat nog niet genoeg is, gaan de races ook nog gepaard met de meest idiote capriolen zoals honderden meters lange wheelies met een snelheid van 150 tot 200 kilometer per uur. Bizar genoeg hebben de motorrijders nooit meer bescherming dan een helm en ook die ontbreekt nog wel eens.

Als toeschouwer vraag je je zo nu en dan af of deze Antilliaanse waaghalzen soms een doodswens hebben. Zo kwam er ook regelmatig een quad voorbij, die met iemand achterop een forse wheelie over de gehele lengte van de baan wist te maken. De ‘passagier’ hield zich daarbij gewoon vast aan de bestuurder.

Het was ook niet al te verrassend toen we te horen kregen dat er een paar weken eerder nog een ongeluk gebeurd was met een motorrijder die op volle snelheid onderuit ging tijdens het maken van een wheelie. De bestuurder was zo lang en hard over het asfalt geschoven dat zijn complete huid weggeschuurd was. Hij bleek echter zo zwaar onder invloed dat hij vrolijk weer bij iemand anders op de motor sprong en weg reed. Een mooi voorbeeld van de uitdrukking ‘de kater komt later’ dus.

De races van de auto’s stellen niet heel veel voor, totdat er een afgetrapte auto verschijnt die geen ander doel heeft dan het kapot rijden van z’n banden. De wagen wordt al slippend over de baan gereden en mist daarbij soms maar net de vangrail en het daarop zittende publiek. Na een paar minuten heeft een van de banden het al begeven en rijdt hij op z’n velg(en) weer van de baan af.

Als Hollandse toerist moet je wel weten waar je aan begint. Tussen de toeschouwers was ook niet meer dan een handvol blanken te ontdekken. En toen ik met mijn camera naar het startpunt van de baan liep, voelde ik me voor het eerst ongewenst en onveilig. De blikken werden steeds meer op mijn camera gericht, zonder mij daar ook maar even bij aan te kijken en de blikken die ik wel kreeg waren niet al te vriendelijk. Uiteindelijk is er niets gebeurt, mede doordat ik samen met iemand op liep, maar prettig was het allerminst.

Ondanks dat was het wel weer erg leuk om mee te maken. Er blijven echter wel een hoop vragen onbeantwoord. Wie heeft de strip ooit aangelegd? Waar wordt de opbrengst voor gebruikt? Waar haalt men het geld voor de omgebouwde motoren vandaan?

Misschien is het maar beter om de antwoorden niet te weten…

Curaçao kent twee totaal verschillende kustlijnen; aan de onderzijde van het eiland ligt de rustige kust met zandstranden en de bovenzijde bestaat grotendeels uit kliffen en rotsen waar de woeste zee lustig op los beukt.

Bij een hoop stranden wordt een toegangsprijs gehanteerd. De prijzzen variéren van 10 gulden per auto tot ruim 5 gulden per persoon. Omgerekend is dat natuurlijk nogsteeds niet al teveel geld voor een paar uur plezier aan het strand.

Er zijn ook enkele stranden waar er geen toegang betaald hoeft te worden. Als je naar dat soort stranden op zoek bent, dan kan je het beste een kaart van Curaçao kopen waar de gratis stranden op staan aangegeven. Overigens zegt de toegangsprijs niets over de kwaliteiit van het strand, zo hebben we gemerkt.

Voor het gebruik van de geplaatste ligbedden wordt altijd een prijs van rond de 5 gulden gehanteerd. Soms kan je dit vooraf betalen, andere keren wordt het gedurende de dag gecollecteerd.

Jan Thiel baai

Gedurende de vakantie verblijven we op een steenworp afstand van de Jan Thiel Baai, die ten oosten van Willemstad te vinden is. De toegang bedraagt 5 gulden per persoon. In de baai is een prima strandtent te vinden.

Het strand van Jan Thiel is erg netjes en voor kinderen is er een leuke waterspeeltuin. Binnen de baai is het zeewater erg rustig. Wanneer het water ook buiten de baai niet al te fors golft kan er mooi gesnorkeld worden rond de monding van de baai. Daar groeit een hoop klein koraal met een aardige diversiteit aan vis.

Mambo Beach – Gezellig maar saai

Mambo Beach ligt eveneens aan de oostzijde van Willemstad. De toegangsprijs bedraagt hier nafl 5,25 per persoon. Naast een strand is Mambo Beach ook een bruisend uitgaansgebied, met de strandclubs Mambo en Wet & Wild. Rond en tijdens het weekend worden er de nodige feesten gegeven op het strand, compleet met happy hours.

Het strand zelf is mooi en erg gezellig, maar de baai is in zijn geheel afgesloten door een rotslijn. De zee beweegt dan ook nauwelijks en het water is er relatief troebel. Als je wilt snorkelen moet je aan de andere kant van de rotslijn zijn en ook daar valt het nog flink tegen.

Blauwbaai – Luxe en gezellig

Om het strand van Blauwbaai te bereiken moet je eerst een vakantiepark doorkruisen. Aan het eind van de rit staat een prachtig zandstrand te wachten, alwaar je (indien gewenst) op je wenken bediend wordt door het personeel van de strandtent. Kwa onderwater fauna is de baai niet super, maar de gezellige en luxe ambiance maakt een hoop goed.

Vaersenbaai – Duikstrand bij uitstek

Het strand van de Vaersenbaai is alleen de moeite waard als je zo min mogelijk op het strand wil liggen en zoveel mogelijk onder water. De Vaersenbaai bevat namelijk ver uit het meest uitbundige onderwater-leven van alle stranden en baaien die wij bezocht hebben. Zodra je het water in loopt bevind je je al temidden van een enorme schol kleine vissen. Op het hoogste plateau van de baai zwemmen een hoop verschillende soorten vissen. Na ongeveer 50 meter schiet de bodem omlaag en komen er diverse grote scholen omhoog uit de donkerblauwe diepte.

De duikschool van deze baai biedt je de mogelijkheid om af te dalen naar het diepere deel om daar een nog diversere onderwaterwereld te bewonderen.

Naast de fauna en de duikschool heeft de Vaersenbaai niet veel meer te bieden dan een hollandse snack op het ruime en overdekte terras. Wel kwamen we nog enkele leguanen tegen op de rotsen van de naastgelegen klif.

Daaibooibaai – Prachtige baai

Waar de stranden aan de oostzijde van Willemstad vooral in een rustig landschap liggen, zijn de stranden aan de westkant van Willemstad veelal omringd met rotspartijen en prachtige kliffen.

Het vrij toegankelijke strand van Daaibooibaai is daar een mooi voorbeeld van. Het relatief kleine strand is aan weerszijde omringd door de nodige rotsen. De oostelijke rotspartij is te bklimmen via een smal pad aan de rand van het strand. De route loopt langs de rand van de klif en biedt een prachtig uitzicht over de baai. De hagedissen en leguanen die rond de cactussen van de zon liggen te genieten schieten alle kanten op. Heel even hadden we zelfs uitzicht op een leguaan van ruim een halve meter, totdat die zich via de stijle rotswand naar beneden snelde en uit ons zicht verdween.

Het strand wordt door vissers ook gebruikt voor de te water lating van boten; aan de westelijke zijde van het strand zijn dan ook een aantal van zulke bootjes op het strand te vinden.

In de Daaibooibaai zwemt niet bijzonder veel vis, dus snorkelen is hier geen groot succes.

Playa Cas Abao – Het mooiste strand van Curaçao

Het strand van Cas Abao (of Cas Abou) was het decor van de tv-serie Bon Bini Beach. Overigens is ‘bon bini’ papiaments voor ‘welkom’. De toegang tot het strand verloopt via een onverharde weg en kost 10 gulden per auto.

Cas Abao heeft een hoop te bieden: gezelligheid, een prima strandtent en een prachtige baai. Naast dit alles is er onder water ook voldoende te beleven: in de baai van Cas Abao zwemt namelijk een hoop vis. Om die onderwater fauna te kunnen aanschouwen moet je wel een meter of 50 de zee op. Vanaf daar kan je al snorkelend genieten van het leven op een diepte van 3 tot 5 meter.

Porto-Marie – Inclusief snorkelroute

Om bij de baai van Porto-Marie te komen moet je een lange en gevarieerde route afleggen. Deze brengt je tevens langs het binnenmeer van de baai. Het strand van Porto-Marie is gratis toegankelijk, maar niet bijzonder gezellig. Wel ligt er een snorkelroute die je langs enkele koraalriffen en een vliegtuigwrak brengt. Vanwege het matige weer zijn we hier direct weer verttrokken en hebben we de op dat moment onze route richting Westpunt voortgezet. Of de snorkelroute wat voorstelt kan ik dan ook niet vertellen.

Grote Knip – Eenvoudig

De twee stranden van de Knip-plantage, Kleine Knip en Grote Knip, zijn vrij toegankelijk maar hebben niet bijzonder veel te bieden. Grote Knip is nog de leukste van de twee; het strand is gezellig en de baai ziet er fraai uit, maar daar houdt het wel op. Onder water is er zo goed als niets te zien.

Playa Canou – Vissersstrand op de Noordkant

Aan de noordzijde van Curaçao ligt nog een aardig strandje: Playa Canou. Het betreft hier eigenlijk een vissershaventje, dat afgeschermd ligt van de anders zo ruige golven aan de Noordkant. Het haventje is te bereiken via Ronde Klip, middels verharde (maar slecht onderhoude), wegen.

Vanaf Playa Canou is de strip van windmolens prima te bereiken door middel van de onverharde zandwegen. Daarna kan de toch eventueel nog verder naar de nabij gelegen (oude) dragstrip.

De top-5

Samenvattend zijn de 5 beste of leukste stranden die we bezocht hebben de volgende:

1. Playa Cas Abao
2. Blauwbaai
3. Daaibooibaai
4. Vaerserbaai
5. Jan Thiel-baai

Curaçao heeft natuurlijk nog veel meer stranden en we hebben er ook meer bezocht dan enkel de stranden die hierboven vermeld staan. Ik heb hier alleen de grootste en meest interessante van die stranden besproken.

Het loont absoluut de moeite om her en der langs de kust te rijden en zelf een strand te zoeken, of een kleiner strand op de kaart aan te doen. Op Curaçao kan je op dat soort momenten aardig verrast worden met een prachtig maar rustig strand.

Een goed begin is het halve werk…

De dag dat we op het eiland aankwamen vielen de vele voorbereidingswerkzaamheden voor het carnaval al op. Langs de route van het vliegveld naar onze verblijfplaats werd er in de berm druk gebouwd en geknutseld aan de vele tribunes, stands en tenten. Deze zijn allemaal van particulieren, die een plekje in de berm reserveren of huren van de rechtmatige eigenaar. Daar zetten ze dan vervolgens een aantal stoelen neer, of een aantal banken, of ze bouwen een complete bus om tot feestelijke tribune. Veel van die tribunes en stands worden van top tot teen beplakt met reclame. Vooral de biermerken Amstel en Polar zijn niet te missen.

Deze voorbereidingen beginnen al direct na nieuwjaar. Dan staan de eerste stoeltjes en bankjes al in de berm geparkeerd en verankerd met behulp van kettingen.

In de dagen na onze aankomst was goed te zien hoe de opleggers langzaam in complete horeca gelegenheden veranderden. En dat alles met behulp van wat timmerwerk en noeste huisvlijt.

Grote parade

Vrijdag zijn de festiviteiten van start gegaan met de kinderparade, waarbij de schoolgaande jeugd de carnavalsroute loopt. Een dag later, op zaterdag, is er in de wijk Punda een festival gehouden, met Antilliaanse carnavalsmuziek. Daar hebben we meteen kennis gemaakt met het themanummer van het carnaval van 2008. Dit werd live door een bandje gespeeld en ging rustig een kwartier door. Dat laatste was overigens geen straf, want het was gewoon een sfeervol en lekker nummer.

De grote optocht, waar iedereen al lang tijd reikhalzend naar uit keek werd gisteren, zondag, gehouden.

Rond 11 uur zijn we richting de route gegaan en daar hebben we een paar vrienden opgezocht. We hebben de auto op de ringweg geparkeerd en moesten vanaf daar ongeveer een kwartiertje langs de route lopen om op het gewenste punt aan te komen. Langs die route werd er op veel plaatsen uitgebreid gebarbecued en vrijwel overal was muziek te horen, waarop her en der ook al gedanst werd. Nog voordat de parade begon was het er dus al erg gezellig!

Voor eten of drinken kan je gedurende de dag gewoon terecht bij particulieren. Zo stond er achter ons een stelletje te barbecuen op een tot barbecue omgebouwd olievat. Daar hebben we voor 15 gulden (6 euro) een bak rijst en 4 flinke stukken vlees weten te bemachtigen. Ruim voldoende om er een middag tegenaan te kunnen dus. Het gaat er bovendien zeer vriendelijk aan toe; toen de karbonades op een gegeven moment niet op tijd klaar waren, werden er ter compensatie vier extra stukken spare-ribs aangeboden.

Om 12 uur kwam de eerst praalwagen langs. De wagens bleven vervolgens komen tot iets na drieën. Sommige praalwagens waren werkelijk enorme trucks; anderen waren slechts borden op wielen. Overal was echter zichtbaar veel tijd een aandacht in gestoken. De praalwagens waren vrijwel allemaal voorzien van een forse geluidsinstallatie en op een hoop wagens stonden bandjes te spelen. Het eerder genoemde themalied kwam daarbij vaak langs.

Achter de praalwagens liepen de uitbundig in het thema van de wagen uitgedoste dansers en danseressen, die onafgebroken bediend werden door de catering-wagen. De passerende kostuums en attributen waren zeer divers en vaak schitterend om te zien. In combinatie met het enorme enthousiasme dat de dansers lieten zien was het een geweldig tafereel om te aanschouwen. Het was haast onmogelijk om niet mee te dansen en te bewegen. Al kwam dat laatste niet in de laatste plaats door het extreme volume van de muziek die van de praalwagens afkwam.

De sfeer rond en tijdens de optocht was werkelijk uniek. Zo’n gezellig en gemoedelijk feest heb ik echt nog nergens meegemaakt. Ondanks de grote hoeveelheid drank zie je nergens ongeregeldheden, of wat dan ook. Ook de politie wordt met veel respect behandeld en niemand gaat er tegenin als er gevraagd wordt of ze aan de kant willen gaan, iets dat je in Nederland niet snel mee zal maken.

Over Nederland gesproken; we hebben ook nog wat Nederlands carnaval mee weten te pakken. De karavaan bevatte namelijk ook een Nederlandse delegatie. En natuurlijk werd daar niet het themanummer gespeeld of gedraaid, maar kregen we Frans Bauer voorgeschoteld… Gelukkig reed de karavaan toen net even iets harder door dan de rest van de dag!

Na afloop bleven een hele hoop mensen gewoon langs de route staan om te feesten bij de stands, podia en tenten van de toeschouwers. Op het terreintje waar wij stonden ging de muziek hard aan en werd er vervolgens goed geswingd.

Avondparade

Carnaval 2008 werd afgesloten met de avondparade op dinsdagavond. In die parade rijden dezelfde wagens als tijdens de grote parade. Ditmaal zijn ze echter voorzien van een flinke dosis verlichting, variërend van kerstlampjes tot disco-lichten en van een kleine spots tot installaties met meerdere bouwlampen. Ook de deelnemers lopen bij de avondparade met aangepast (verlichte) kostuums.

De stoet vertrok rond 6 uur ’s avonds in de buurt van Hato Airport en zou vervolgens dezelfde route als afgelopen zondag afleggen, richting Otrobanda. Wij waren rond 8 uur ’s avonds in de wijk Otrobanda, waar de karavaan rond die tijd zou moeten passeren. Echter, door regenval aan het begin van de route was de parade een tijd stil gelegd. Ook nu kon dat de sfeer niet verpesten: de stands om ons heen zorgden voor voldoende muzikale omlijsting en er werd dan ook weer veel geswingd en gedanst.

Uiteindelijk kwam de eerste wagen pas na 10 uur langs en kon het feest weer echt van start. De carnavalsparade leek dit keer nog wat uitbundiger dan afgelopen zondag.

Hoe groter de camera…

Tijdens de optocht gebeurt het regelmatig dat de wagens van de karavaan een tijdje stilstaan. Er wordt dan uitgebreid op die plek gedanst en ook het publiek mengt zich dan met de parade. De dansers en danseressen hebben bovendien veel aandacht voor de toeschouwers en wijzen een dansje of een foto met een toeschouwer niet af. Vooral de wat grotere camera’s trekken al snel de aandacht van de dansers. Je hoeft de camera maar even op ze te richten, of er wordt extra uitbundig in de richting van de lens gedanst. En de wet ‘des te groter de camera, des te meer aandacht’ gaat hier duidelijk op. Ik kwam dus niks tekort.

Tijdens de avondparade werd mooi getoond hoe belangrijk die camera’s voor de deelnemers zijn: bij het fotograferen van een danseres bleef een kleinere deelneemster in beeld staan, waardoor ik uiteindelijk een foto van haar na, in plaats van de ander. Het gevolg: de kleinste kreeg een fikser uitbrander van de eerstgenoemde. Het leek op iets als: “Als er een foto van mij gemaakt wordt blijf je voor m’n neus weg! “

Het gebeurt overigens ook vaak dat iemand in de karavaan een bekende langs de kant ziet staan, wat vrijwel altijd leidt tot het schudden van handen, een omhelzing of een kort gesprek. En aangezien Curaçao niet zoveel inwoners telt, is de kans dat dat gebeurt erg groot. Het is dan ook niet verrassend dat de karavaan steeds langzamer voorbij rolt.

Het mag duidelijk zijn: we hebben een geweldige dag en avond gehad en zijn weer een erg mooie ervaring rijker. Als je ooit de kans krijgt om het Antilliaans (of het Braziliaans) carnaval mee te maken, dan moet je die zeker aangrijpen!

Na een prima verlopen vlucht, van zo’n 10 uur zijn we afgelopen dinsdag iets na 5 uur plaatselijke tijd op Hato Airport aangekomen. Inmiddels zijn we twee dagen verder en hebben we al lekker kunnen acclimatiseren. We praten Nederlands, eten Venz hagelslag en betalen weer met guldens, kortom: het is net of we thuis zijn.

Het is voor mij de eerste keer dat ik zo midden in de winter op vakantie ga en dat heb ik de dagen voorafgaand aan de reis wel gemerkt. Ook al wist ik dat alles geregeld was en dat ik geen zaken open had staan, toch werd ik continu getroffen door een vlaag van zenuwen. Ben ik niks vergeten? Moet ik echt niks meer doen? Uiteindelijk kwam het er elke keer op neer dat ‘t wel goed kwam. Maar toch…

Dat beklemmende gevoel was echter direct verdwenen op het moment dat de bagage was afgegeven. Enkel een 10-uur durende vlucht scheidde ons nog van een heerlijke vakantie op de Nederlandse Antillen.

De vlucht verliep prima en had eigenlijk nauwelijks vertraging; een zeldzaamheid, zo hebben we vernomen. Ook het weer was lang niet zo drukkend als we verwacht hadden. Vervolgens stond de huurauto, een Toyota Yaris, binnen een kwartier rijklaar voor onze neus. Al met al een paar prettige meevallers dus.

Vanaf Hato Airport zijn we onze gastheer gevolgd naar hun huis dat is gelegen in de omgeving van de Jan Thiel baai. De eerste avond hebben we meteen een mooie introductie tot het eiland gekregen, compleet met een etentje op het Wilhelminaplein in Willemstad, alwaar we genoten hebben van een ‘Maxima’ of een ‘Pieter van Vollenhoven’. En ook nu weer een meevaller: een zeer smakelijke en vullende kip-teriyaki kost hier slechts 15 Antilliaanse gulden, wat omgerekend slechts 6 euro is. Het dagmenu kost er zelfs maar 10 gulden…

Tijdens de rit richting Willemstad vielen de prachtig uitgelichte gebouwen goed op. Reden genoeg om de komende twee weken een avondje wat nachtfoto’s te gaan maken!

De tweede dag hebben we eerst een bezoekje gebracht aan supermarkt Vreugdehil. Overigens kun je op Curacao zo’n beetje alle Hollandse producten in de supermarkt vinden. Voor het ultieme vakantie-gevoel moet je hier dus niet te lang blijven, want met al die Venz hagelslag, Honig mie en Brinta doet het wel erg Nederlands aan.

Na de super zijn we richting het strand van de Jan Thiel Baai gereden en hebben we voor het eerst genoten van de sterke zon. Tussen al het bakken zijn we nog het hemelsblauwe water ingedoken, waar we meteen al konden genieten van een hele verzameling vissen in alle kleuren. Helaas hadden we onze camera thuis laten liggen, dus die onderwater foto’s moeten nog even wachten.

’s Middags hebben we nog een sightseeing tocht gemaakt richting de vlakte van Hato. Door de regenval die we onderweg troffen hebben we er toen maar voor gekozen om dat uitstapje tot later te bewaren, aangezien we weinig zin hadden om vast te zitten in een modderpoel, of iets dergelijks.

Plan B bracht ons toen naar de Flamingo Area. De Flamingo Area bestaat uit een gebied met zoutpannen, waar geregeld grote groepen flamingo’s te vinden zijn. Het uitstapje was echter geen enorm succes, want dit keer kwamen we niet veel meer dan 15 van de roze vogels tegen. Bovendien grepen de beesten de eerste de beste gelegenheid aan om er vandoor te gaan, waardoor er ook weinig te fotograferen viel.

De zoutpannen leverden uiteindelijk nog wel een aantal leuke foto’s op, zoals deze van een van de paden rond de pannen.

De derde dag ben ik ’s ochtends vroeg nog wat rond gaan rijden, in de hoop wat leuke foto’s te kunnen maken. Uiteindelijk vertrok ik rond half 8, wat duidelijk te laat was: het verkeer stond al goed vast en er was weinig gelegenheid om er echt wat van te maken. Uiteindelijk kwam ik uit bij Koral Tabak, waar ik nog een aantal losse foto’s gemaakt heb. Bij Koral Tabak houdt de doorgaande weg ook plotseling op. Het asfalt stopt gewoon in de middle-of-nowhere.

Het was hoe dan ook wel een nuttige tocht; het rijden wordt al een stuk prettiger en ook mijn richtingsgevoel is er weer mee op vooruitgegaan. Handig voor de komende dagen. Koral Tabak zal ik ongetwijfeld nog een keer bezoeken om dan door te rijden tot aan de dragstrip en de windmolens.

Die middag hebben we het strand waar ook de opnames van Bon Bini Beach gemaakt zijn en worden bezocht. Het was er een stuk gezelliger dan bij de Jan Thiel Baai, maar de onderwater-fauna liet te wensen over en het water was ook lang niet zo helder.

We hebben de dag afgesloten met een training bij de plaatselijke zwemvereniging. Zonder de leek te vervelen kan ik wel melden dat we in ieder geval niet stil hebben gezeten en ons goed hebben kunnen inspannen. We kunnen dus weer even vooruit.

De hoeveelheid foto’s valt tot nu toe nog erg tegen, maar ik ga er vanuit dat daar de komende dagen wel verandering in gaat komen. Verzoekjes kunnen hieronder geplaatst worden.