Overigens is deze hele Twitter onderneming van mijn kant vooralsnog vooral een experiment. Als de Twitter-community plots van mijn nieuws verstoken blijft, vrees dan niet, hoogstwaarschijnlijk is het experiment dan tot een (onsuccesvol) eind gekomen.

Tenslotte: mijn Twitter-berichtgeving is in het engels niet alleen van professionele aard. Je zal de regelmatig terugkerende onzin uit mijn priveleven maar voor lief moeten nemen. Als laatste redmiddel kan je natuurlijk altijd stoppen me te ‘volgen’.

Daarnaast kwamen we tijdens ons bezoekje aan Florence tot twee maal toe een vriendin van ons tegen. We hadden van elkaar geen idee dat we in Italië zouden zijn (laat staan in Florence), dus ook daar weer de nodige verbazing. Om het verhaal vervolgens compleet te maken: deze vriendin had enkele dagen later de bijzondere ervaring om in een restaurant in Toscane in het bijzijn van Koningin Beatrix en Prinses Laurentien te dineren. Het mag duidelijk zijn: zij wint…

Roadtrip met een camera

Door: Arjan Assink

Na onze laatste vakantie naar Frankrijk heb ik met Martijn afgesproken nog een stukje te schrijven voor op zijn website. Dit is voor mij een mooie gelegenheid om de wereld een uniek inzicht te geven in het proces van het fotograferen zoals zich dat voltrokken heeft bij een groot deel van de foto’s die je op deze website kunt terug vinden.

De reis naar het Zuiden

De vakantie begon gelijk goed, we vertrokken ’s ochtends vroeg in de stromende regen met onze paarse twingo zuidwaarts. Alle koffers, slaapzakken, tenten, kussens en kookgerei werden zo snel mogelijk in de achterbak gegooid om te zorgen dat het niet allemaal drijfnat werd, wat zorgde voor een minder dan optimale indeling van de auto, maar alles kon nog net mee. Gedurende de eerste paar uur was het nog even settelen in de auto, maar onder begeleiding van keiharde muziek kwam het vakantie gevoel toch echt tevoorschijn.

Na een lange dag flink door rijden kwamen we aan bij onze eerste stop, een Camping Municipal in Benon. Zodra de tent staat begint het gedonder, de camera tas komt te voorschijn. Er moest nog eten geregeld worden, en aangezien we allebei geen zin hadden in iets dat te veel moeite kost, wordt er gekozen voor pizza. Aangekomen in een naburig dorpje wordt zodra de pizza besteld is de camera uit de tas getrokken, en nog voor we hebben gegeten is het eerste Franse dorpje al het slachtoffer van de camera-woede van Martijn. Er moet gezegd worden dat dit wel een uiterst productieve manier is om op je pizza te wachten, want de sessie resulteerde meteen al in een paar hele mooie foto’s. De trend is voor de rest van de vakantie gezet.

Vanuit Benon vindt de eerste echte foto-trip plaats, naar La Rochelle, een klein vissers stadje aan de Atlantische kust. Hoewel La Rochelle erg toeristisch is, is er nog steeds een heleboel te zien van de originele muren en torens om het stadje heen. Dit soort historische gebouwen zijn natuurlijk altijd leuk om te zien en, zeker voor Martijn, om te fotograferen. De dag dat we door La Rochelle liepen was het heerlijk weer, iets waar we ook de rest van de vakantie zeker niet over mochten klagen, iets dat het leuk doet op foto’s, maar ook de hele dag natuurlijk een stuk leuker maakt.

Even rustig aan

De volgende stop na Benon was op Cap Ferret, waar een aantal vrienden van ons zich al een tijdje bezig hielden op Le Truc Vert, een surfers camping vlak bij het strand. En na een paar dagen Cap Ferret hebben we iets zuidelijk nog een stel andere vrienden bezocht, ook aan de Atlantische kust, maar nu iets boven Biarritz, in Labenne. In dagen aan de kust werd fotografie afgewisseld met een flinke tijd heerlijk aan het strand liggen. Natuurlijk kan Martijn de Atlantik Wall of een stuk droog gevallen zee met bootjes er op niet zomaar links laten liggen, maar gelukkig is er tussen de foto’s door tijd genoeg om het lekker rustig aan te doen.

Het laatste deel van de roadtrip leidt via de Pyreneeën naar het oosten van Frankrijk, maar na een bezoek aan Lourdes slaat de sfeer van de vakantie even om. De harde schijf crash van Martijn z’n laptop, waardoor hij al zijn foto’s lijkt kwijt lijkt te zijn, ontneemt hem enkele dagen de zin om foto’s te maken, iets wat ik op vakanties nog nooit heb meegemaakt. Nadat Martijn uit zijn sippe-periode is ontwaakt moeten alle gemiste foto’s echter wel weer worden ingehaald, dus af en toe verdwijnt hij vlak voordat we onze heerlijk crêpes fabriceren nog even het dorpje in voor een paar foto’s.

Op stap met tunnelvisie

Op het moment dat je samen met Martijn door een stad, dorpje of waar dan ook loopt, moet je altijd op letten of hij zijn camera bij de hand heeft. Zodra Martijn een camera in zijn hand heeft, ziet hij de wereld alleen nog maar in foto’s. Alles wat een aparte vorm of kleur heeft trekt onmiddellijk zijn aandacht, en in zijn hoofd heeft hij de foto al gemaakt. Het probleem dat zich echter nog al eens voor doet is dat zo’n foto maken in werkelijkheid iets langer duurt. Het kan dus voorkomen dat als je naast je kijkt, er helemaal niets is, waar 10 seconden geleden Martijn nog liep. Je kunt er dan donder op zetten dat hij gehurkt over een takje zit dat uit het land omhoog steekt en dat natuurlijk gefotografeerd MOET worden!

Een balansdag

De conclusie is dat een vakantie met Martijn prima vol te houden is, maar als de vakantie drie weken duurt, moet een fotografie-dag af en toe worden afgewisseld met een balansdag, bij voorkeur aan het strand! Op deze manier hou je het best drie weken met elkaar uit, in een tentje en een kleine twingo, en heb je nog een geweldige vakantie ook!

1600 Kilometer

Op Curaçao wordt praktisch alles met de auto gedaan. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen fietsen zijn, maar het er zijn er maar weinig die voor hun dagelijkse ritten de auto laten staan. Ook wij hebben voor elk uitstapje of elk bezoek aan een supermarkt de auto genomen en het blijkt dan ook niet heel moeilijk om in twee weken tijd 1600 kilometer af te leggen op een eiland dat in totaal nog geen 150 kilometer breed is.

Natuurlijk zijn de meeste kilometers het gevolg van de vele uitstapjes, waaronder ook de ritten in de vroege ochtenduren die ik in mijn eentje maakte om zo rustig het een en ander te kunnen fotograferen. Tijdens die 1600 kilometers maak je natuurlijk wel het nodige mee en leer je zelf ook ‘op z’n Antilliaans’ te rijden.

Het wegennet op Curaçao

De wegen op Curaçao zijn niet super, maar er valt doorgaans prima op te rijden. Vooral de wegen rond Willemstad zijn afdoende. Wel is het bij een nat wegdek verstandig om wat voorzichtiger en rustiger te remmen; veel auto’s op het eiland verliezen olie en dat maakt het wegdek bij regenval spekglad.

In de dunner bevolkte gebieden is de kwaliteit van het wegdek al een heel stuk minder en hier zijn een hoop lokale wegen ook niet verhard. Veel onverharde wegen zijn dan ook een integraal onderdeel van het officiële wegennet. Gek genoeg staat er in de voorwaarden van de huurauto wel vermeld dat het rijden op onverharde wegen geheel op eigen risico is en dat de aanspraak op de verzekering in een dergelijke situatie komt te vervallen. Ook het rijden op de (verharde) wegen van het Christoffelpark viel niet onder de dekking van de verzekering.

Na het berijden van de Vlakte van Hato, alwaar de onverharde wegen dwars door los rood zand lopen, was zowel de binnen- als buitenzijde van de auto van een mooie laag rood stof voorzien. Voor het inleveren van de Yaris hebben we ‘m dus nog maar even in het sop gezet, om zo in ieder geval de schijn op te houden. Natuurlijk zou een enkele blik onder de motorkap ons al ontmaskeren, maar het ging om het idee.

Verkeersregels

In principe hanteren de Antillen dezelfde verkeersregels als er in Nederland van toepassing zijn. Het grote verschil zit ‘m echter in de naleving en de controles hierop, maar daar zal ik straks nog het een en ander over vertellen.

Op Curaçao heeft verkeer van rechts niet noodzakelijk voorrang. In plaats daarvan heeft de doorgaande weg voorrang. Op een t-splitsing heeft dus al het verkeer op de recht doorgaande weg voorrang en op een kruising geldt dit doorgaans voor de grootste weg. Op de grotere kruisingen wordt dit overigens ook prima aangegeven met een voorrangsbod.

Rotondes worden ook anders gezien dan in Nederland; een rotonde is gewoon een variant van een kruising, wat betekent dat er voor en op de rotonde ook een doorgaande weg is, waarop men standaard voorrang dient te krijgen. Tussen de wijken Saliña en Punda ligt een mooi voorbeeld van een dergelijke rotonde. Het is hier zeker de eerste paar keren goed opletten, want de situatie is erg verwarrend. Dat er hier regelmatig ongelukken gebeuren is niet erg verwonderlijk.

Officieel moet men op de Antillen rechts aanhouden, maar in de praktijk komt het meer neer op het Amerikaanse ‘keep you lane’ principe. Van rechts inhalen is men ook niet vies en als een auto ergens af moet slaan, dan wordt deze zonder enkele moeite via de berm ingehaald.

Maximum snelheid: een rekbaar begrip

Op het eiland geldt standaard een maximum snelheid van 50 kilometer per uur en op enkele plaatsen is deze opgerekt tot 60 of 80 kilometer per uur. Na een paar minuten rijden kom je er echter al achter dat men het hier niet zo nauw neemt met die opgelegde maxima; wanneer je 20 kilometer per uur bij de maximum snelheid optelt kom je uit op de daadwerkelijk gehanteerde snelheden.

Snelheidscontroles zijn op Curaçao een onbekend begrip en komen dan ook niet voor. Er rijdt natuurlijk wel politie rond, maar daarvan werd ons al snel verteld dat ze je niet snel zullen aanhouden op basis van een snelheidsovertreding.

Wie graag lekker door rijdt kan zich op Curaçao prima uitleven op de wegen ten westen van Willemstad. De Weg naar Westpunt is na het plaatsje Barber lekker rustig en heeft een hoop aangename bochten. Verder zijn de vele kustwegen aan de zuidwestelijke zijde vaak een prima parcours. Kijk dan wel even uit rond de heuvels in de weg; tegenliggers die plotseling in het midden van de weg opduiken zijn geen uitzondering.

Wil je nog meer snelheid, dan kan je altijd nog even langs de oude dragstrip om daar het maximale vermogen van je auto te testen…

Flitspalen en rood licht

Er zijn een aantal kruispunten waar je in de veronderstelling zou kunnen zijn dat er wel degelijk gecontroleerd wordt op snelheid of tenminste het door rood licht rijden, hier staan namelijk flitspalen opgesteld. De palen zijn gedoneerd door Nederland en hebben inmiddels een meer decoratieve functie. Wat blijkt: men kwam er na plaatsing achter dat het filmmateriaal door de zware hitte oplost. De filmrolletjes zouden bovendien terug naar Nederland moeten om ze daar te laten ontwikkelen, aangezien Curaçao een dergelijke faciliteit niet heeft. De hoge kosten hiervan maakten dit eveneens onhaalbaar, waardoor de palen het sinds hun plaatsing al niet doen.

Rood licht wordt door de Antillianen bijna net zo hard genegeerd als de officiële maximumsnelheid. Overigens is dat hier ook een stuk minder gevaarlijk dan in Nederland: na het verschijnen van het rode licht duurt het nog een hele poos voor het andere verkeer gaat rijden.

Verkeersborden

Zo nu en dan lijkt het wel alsof men verkeersborden geplaatst heeft om ze er maar te hebben staan, zonder dat ze echt nuttig zijn. Op diverse punten tref je bijvoorbeeld stopborden aan waar dat totaal overbodig.

Borden worden ook vaak hergebruikt; bij een hoop oude borden zie je onder de huidige verflaag nog de contouren van het oude verkeersbord. Sommige borden zijn ogenschijnlijk zelfs vervaardigd van de top van een olievat. Zolang het werkt, dan kan het, lijkt de insteek.

Op het eiland zijn een paar bijzondere exemplaren van de borden voor een inhaalverbod te vinden: de rode en de zwarte auto staan hier namelijk verkeerd om… Ook nu lijkt het allemaal prima te zijn, zolang maar duidelijk is wat er bedoeld wordt..

Als het rijdt en remt dan mag het de weg op…

Op de Antillen bestaat er niet zoiets als een APK-keuring. Over het algemeen mag een auto de weg op wanneer ermee gereden en geremd kan worden. Het gevolg daarvan is dat je regelmatig auto’s zonder werkende remlichten tegenkomt, of nog erger: zonder werkende lichten. Doorgaans krijgen dergelijke auto’s wel een avondverbod, maar zoals inmiddels wel duidelijk mag zijn, wordt dat verbod niet altijd nageleefd.

Als de lichten van de auto wel werken, is dat overigens nog geen garantie voor het gebruik van de lichten. Niet zelden kom je ’s avonds auto’s tegen die enkel met stadslicht rondrijden. Zeker wanneer men vanuit de schemering de donkerte inrijdt blijven de lichten vaak nog lange tijd uit; iets waar je tijdens het rijden in de avond en nacht dus echt even rekening moet houden.

Tenslotte valt nog wel op te merken dat Antillianen over het algemeen niet bepaald ’s werelds beste bestuurders zijn. Het feit dat een rijbewijs hier binnen enkele lessen te behalen is, is goed terug te zien aan het verkeers-inzicht van de gemiddelde Antilliaan.

Prima rijden op Curaçao!

Ondanks alle eigenaardigheden is het rijden op Curaçao me erg goed bevallen. Het duurde ook niet al te lang, of ik reed minstens 20 kilometer per uur te hard, negeerde rode lichten, haalde rechts in, en scheurde over de onverharde wegen. En die borg, die hebben we gewoon teruggekregen. Helemaal niets aan de hand dus!

Voor de liefhebber nog een overzichtje met enkele leuke routes:

• Weg naar Westpunt, vanaf Barber tot Westpunt
• Vlakte van Hato, vanaf het vliegveld tot aan de Bron van San Pedro
• De Koningin Julianabrug in Willemstad
• De kustwegen tussen St. Willibrordus en Lagun
• De weg richting de Ostrich farm, nabij Koraal Tabak
• De onverharde wegen rond de windmolens en de oude dragstrip op de Noordkant

Vrijwel elke laptop heeft wel een ingang voor een kabelslot. Hier kan dan een kabelslot op aangesloten worden, welke dan door middel van een sleutel of cijfercode te vergrendelen is. De kabel zelf kan om een pilaar, of ander vast voorwerp heen gedraaid worden, zodat de laptop niet zomaar mee te nemen is.

Kabelslotten worden vooral veel toegepast op kantoren en in openbare ruimtes, zoals bibliotheken of practicumzalen op scholen Zo’n slot kan echter ook prima van pas komen wanneer je op vakantie bent. In een hotel kan je zo de laptop aan het bed ketenen en in de auto kan je deze aan één of meerdere stangen onder een stoel vastmaken.

Een kabelslot is al te koop voor minder dan 30 euro. Het is een erg simpele oplossing, maar wel een zeer effectieve. Natuurlijk zal je er de echte doorzetter niet mee tegenhouden, maar je kan het de dief wel een heel stuk moeilijker maken.

In mijn eerdere artikel ‘Bereid je (Apple) laptop voor op diefstal‘ zijn nog meer handige tips te vinden.

Er zijn echter wel een hoop manieren waarmee je het de dief ook naderhand nog flink lastig kan maken, zowel voor Windows laptops als portable Macs. Een kort overzicht.

Om bij een onverhoopte diefstal al het mogelijke te kunnen doen, kan je nu direct al een aantal maatregelen nemen. De volgende zijn van toepassing op elk type laptop:

1. Serienummer: Schrijf het serienummer van de laptop op en bewaar dit op een veilige plaats.
2. Backups: Maak regelmatige backups van je belangrijkste data en bewaar deze op een andere lokatie (belangrijk in het geval van inbraak
3. Log-in: Schakel de automatische log-in functie uit
4. Kabelslot: Gebruik een kabelslot om de laptop vast te zetten als je deze onbeheerd achter laat
5. Verzekering: Zorg ervoor dat de laptop verzekerd is in het geval van inbraak, of op reis
6. Versleutelen van bestanden: Versleutel bestanden met gevoelige (identiteits-) informatie met een wachtwoord.

De volgende mogelijkheden zijn specifiek voor Apple laptops met Mac OS X bedoeld:

1. Anti-diefstal alarm: met iAlertU kan je een anti-diefstal alarm dat reageert op bewegingen activeren
2. Undercover tracking software: Gebruik de tracking software van undercover om een gestolen laptop te volgen (zie onder)
3. Login venster: Personaliseer het log-in venster om duidelijk te maken aan wie de laptop toebehoort
4. Herinstallatie: Maak herinstallatie van Mac OS X onmogelijk door de firmware van de machine te beveiligen met een wachtwoord (Zie Apple Support Site voor meer informatie).

Undercover tracking software

Met Undercover, van ontwikkelaar Orbicule, kan je gemakkelijk een gestolen laptop volgen. Wanneer de laptop verbinding heeft met het Internet, wordt de netwerkinformatie naar de servers van Undercover gestuurd. Aangezien Internet Service Providers (ISPs) het gebruik van gestolen hardware als misbruik bestempelen zullen deze vaak meewerken aan het beschikbaar stellen van de identiteit van de vermeende dief. Wanneer je een Mac met ingebouwde iSight camera hebt, zal er eveneens elke paar minuten een foto naar de servers worden gestuurd.

Door een gestolen laptop te melden bij Orbilcule, met je identificatiegegevens van Undercover, zullen zij zelf zorgdragen van de ‘recovery’ van de laptop. Voor 35 euro, of 28 euro voor studenten, kan je gebruik maken van Undercover. Heb je meerdere Macs in huis, dan is het gezinspack interessanter: voor 42 euro kan je tot maar liefst 5 macs registreren.

Mocht de recovery van de gestolen computer onsuccesvol zijn, dan betaalt Orbicule je het aankoopbedrag bovendien terug.

Overigens kan ik de werking van Undercover (gelukkig) niet bevestigen. Wat zoekwerk leverde echter wel wat lovende verhalen op.

Het loginscherm personaliseren

In Mac OS X kan je heel gemakkelijk het loginscherm personaliseren door er tekst aan toe te voegen. Hiervoor moet je alleen het preferences bestand van het loginwindows aanpassen. Dit kan als volgt:

Open het volgende bestand: “/Library -> Preferences -> com.apple.loginwindow.plist”. Dubbelklik nu op ‘Root’ en klik vervolgens op die optie ‘New Child’. Geef de naam ‘LoginwindowText’ op en stel de Class in op ‘String’. Onder Value kan je nu de gewenste tekst ingeven.

Je kan hier bijvoorbeeld de volgende tekst aan toevoegen: “This computer belongs to: (Naam), (Adres, Land), (Telefoonnummer)”.

Het kan overigens nodig zijn om eerst de toegangsrechten in te stellen naar Read & Write, via de ‘Get Info’ optie van het plist bestand, alvorens het opgeslagen kan worden.

eBay, Marktplaats, Kapazaa

De kans is groot dat de gestolen computer al binnen enkele dagen op Internet wordt aangeboden. Het is dus wel zo handig om hier de weg al een beetje te kunnen vinden, zodat je weet waar je naar opzoek moet om je eigen laptop terug te vinden. Met name eBay, Marktplaats en Kapazaa zijn veel gebruikte marktplaatsen om gestolen waar te koop aan te bieden.

Let dan vooral op de plaats waar de laptop gestolen is als regio waar de laptop te koop wordt aangeboden en zoek ook naar de specifieke kenmerken. Probeer vervolgens zekerheid te krijgen door de aanbieder e-mails te sturen met enkele kritische vragen.

Twee jaar geleden heb ik mijn website van de nodige zoekmachine optimalisatie voorzien, met behulp van de professionele kennis die ik in dit vakgebied heb opgedaan (en ook in de praktijk breng: interpunxion!), hetgeen de website een enorme boost gegeven heeft. In twee jaar tijd zijn de bezoekersaantallen dan ook vertienvoudigd. Het resultaat daarvan is dat mensen je op een hoop verschillende termen kunnen vinden. Zo ook ‘naaktrecreatie’ dus.

De eerste keer dat ik de combinatie aantrof was ik wat verrast en vroeg ik me af hoe het kon dat mensen mij met die zoekcombinatie vonden. Of nog erger: hoe het kon, dat mensen met de zoekcombinatie ‘martijn smeets naakt’ op mijn website terechtkwamen… Ik was al bang dat er een flauwe grap met me uitgehaald werd, tot ik erachter kwam waar men met zo’n zoekcombinatie op uitkwam…

Enkele jaren terug viel er in maart nog een flink pak sneeuw in Nederland. Ik ben er toen een flinke dag met m’n camera opuit getrokken. De eerste stop was de Zoetermeerse Noord-Aa, alwaar we ook een naaktstrand hebben. De combinatie van de markering van die gebied met de sneeuw leverde het volgende ludieke plaatje op:

Wat het geheel overigens nog vermakelijker maakte was de ‘bounce rate’ bij de diverse zoekcombinaties waar ‘naakt’ deel van uitmaakte: bijna 100%. Schijnbaar was slechts een enkeling niet teleurgesteld en omgekeerd naar Google.

Inmiddels is de zoekterm weggezakt tot voorbij de top-100 van meest gebruikte zoektermen naar mijn website. Waarschijnlijk zal dit bericht de zoekterm(en) wel weer doen opleven. En goede kans dus dat wanneer u hier via Google terechtgekomen bent, u dit al niet meer leest… Mijn excuses voor het ongemak.

Fysieke en logische schade

Een harde schijf kan feitelijk twee verschillende soorten schade oplopen: fysieke schade of logische schade. Bij fysieke schade heeft de harde schijf zelf een defect opgelopen, terwijl bij logische schade de harde schijf zelf nog goed functioneert, maar er iets misgegaan is met de vorm waarin de data op de harde schijf wordt opgeslagen.

Fysieke schade wordt meestal gekenmerkt door vreemde geluiden, zoals tikken, klikjes of een jankend geluid. Ook kan het gebeuren dat de schijf niet meer draait, waardoor de schijf dus juist abnormaal stil is.

In het geval van logische beschadigingen is de data vrijwel altijd nog terug te halen, en men kan dit in de meeste gevallen ook prima zelf doen. Fysieke schade daarentegen, vereist de inzet van vakmanschap en men kan het dan dus beter niet zelf proberen op te lossen.

Bij fysieke schade kan er bijvoorbeeld het volgende aan de hand zijn:

• De motor van de harde schijf draait niet of te langzaam
• Het oppervlak van de harde schijf is beschadigd geraakt
• De lees- en schrijfkop is beschadigd, kapot of verkeerd uitgelijnd geraakt
• De printplaat van de harddisk is beschadigd, waardoor het geheel niet correct meer functioneert

Een harddisk is een apparaat dat met microscopische precisie functioneert; de lees- en schrijfkop zweeft bijvoorbeeld slechts micrometers boven het oppervlak van de schijf. Zodra de harde schijf begint te draaien, ontwikkelt deze al snel een oppervlakte snelheid van 100 tot 200 km/u. Die snelheid zorgt ervoor dat er een roterende luchtlaag boven de platter (de fysieke schijf) ontstaat. De lees- en schrijfkop zweeft op die luchtlaag. Een kleine verstoring (zoals een stofdeeltje, of het te langzaam draaien van de schijf) kan ervoor zorgen dat de kop het oppervlak van de schijf raakt met een snelheid boven de 100 km/u. Er wordt dan direct flinke kras of groef in informatie-houdende laag getrokken. De informatie die daar stond is dan ook direct vernietigd.

Tijdens het krassen komen er een hoop kleine deeltjes vrij, die zich verspreiden over de schijf. Bij verder gebruik kunnen deze deeltjes een nieuwe crash of de beschadiging van de kop tot gevolg hebben.

Bij logische schade kan er het volgende aan de hand zijn:

• De harde schijf is geformatteerd
• Er zijn bestanden verwijderd
• Er is een fout gemaakt in het bestandssysteem, waardoor de schijf foutmeldingen geeft of bestanden niet meer terug te vinden zijn.
• De data binnen één of meerdere sectoren is beschadigd geraakt

Logische schade is meestal met software te herstellen. Wanneer je zelf voldoende kennis van bestandssystemen en software, dan zou je dit zelf op kunnen proberen te lossen. Zolang je ervoor zorgt dat er niets nieuws op de harde schijf geschreven wordt, kan je het probleem ook niet echt erger maken. Wil je het zekere voor het onzekere nemen? Schakel dan gewoon professionele hulp in.

Professionele data recovery

Ga altijd uit van het ergste

Een erg pessimistische kop, maar het is toch echt een van de belangrijkste stappen naar succesvolle terugwinning van de mogelijk ‘verloren’ bestanden. Een harddisk kan namelijk op veel verschillende manieren crashen. In een hoop gevallen is er weinig aan de hand en is de schade goed te herstellen. Echter, ga je hier op voorhand vanuit, dan is het goed mogelijk dat je acties onderneemt die de data voorgoed vernietigd.

Om verdere problemen te voorkomen is het altijd verstandig om de computer direct uit te zetten en vervolgens ook niet meer opnieuw op te starten. Elke poging om de schijf weer aan de praat te krijgen kan nieuwe beschadigingen tot gevolg hebben, waardoor de aanwezige data beetje bij beetje verder beschadigd wordt.

Zijn er nog backups aanwezig?

Door na te gaan of er nog backups van de bestanden en data aanwezig zijn, kan de ernst van het probleem bepaald worden. Dit is verderop in het recovery proces erg belangrijk om in te kunnen schatten of een bepaalde prijs wel of niet gerechtvaardigd is.

Raadpleeg een specialist

Data recovery bedrijven beschikken doorgaans over jarenlange ervaring in het recoveren van data van beschadigde harde schijven. Zij kunnen de aard van het probleem vaak gemakkelijk achterhalen, zonder de schijf daarmee verder te beschadigen. Mogelijke herstelwerkzaamheden variëren van het repareren van de bestandsstructuur, tot het ‘repareren’ van een of meerdere onderdelen in de harde schijf om deze (tijdelijk) weer uitleesbaar te maken.

Vaak bieden dergelijke recovery bedrijven een gratis diagnose aan. In die diagnose wordt er gekeken wat de aard van het probleem is en eventueel ook welke bestanden men terug kan halen. Op basis van de diagnose doet het bedrijf dan vaak een voorstel voor de verdere recovery.

Kosten van professionele data recovery

Een kort overzicht van professionele data recovery bedrijven, met de door hen gehanteerde (geschatte) prijzen:

• AaBboo (€400 tot €1500)
• Aigon (€1295)
• Helpdisc (€800 tot €1800)
• Ontrack (€1900 tot €3900)
• RSE (€800 tot €1500)
• Seagate Data Recovery (€500 tot €2000)

Overigens: wanneer een bedrijf aangeeft welke bestanden het kan recoveren is dit vaak zelfs al gebeurd. In veel gevallen kan de harde schijf namelijk nog maar voor zeer korte duur aan de praat gebracht worden en elke seconde dat deze het nog doet wordt dan ook benut. In zo’n situatie zal het bedrijf dus direct de recovery doen en vervolgens een prijs voorstellen. Dit betekent met name dat particulieren een redelijke kans hebben om de voorgestelde prijs nog wat te laten verlagen.

Zelf data herstellen

Mocht je de recovery prijs te hoog vinden voor de zoek geraakte data, dan kan je zelf nog een paar pogingen wagen. Ik wil daarbij wel meteen melden dat deze opties maar zelden succes bieden en vaak een professionele data recovery compleet onmogelijk maken.

Een stap-voor-stap overzicht van mogelijke opties, oplopend in mate van rigoreusheid:

1. Gebruik een IDE-USB connector om de schijf vanaf een andere computer te benaderen. Probeer dit eerst op de gangbare manier.
2. Is de schijf op deze manier onbenaderbaar, probeer er dan een disk image van te maken (zie verderop).
3. Als de harde schijf is beschadigd door extreme hitte, kan het in enkele gevallen helpen om de harde schijf een nacht in de vriezer te leggen (zie verderop) en stap 1 en 2 nogmaals te herhalen.
4. Het geven van zachte tikjes met een schroevendraaier kan een tikkende of moeilijk opstartende harde schijf nét weer eventjes aan de praat krijgen (als is het vaak niet voor lang).
5. Maak de harde schijf open (garantie gaat hiermee uiteraard volledig verloren) en probeer, indien mogelijk, de platter schoon te maken met residu-verwijderaar (zie verderop).
6. Probeer een schijf met een enkele platter in een andere harde schijf (van hetzelfde type) te zetten om deze te proberen uit te lezen met een schone kop.
7. Probeer bij schijven met meerdere platters alle armen over te zetten van een identieke schijf naar de kapotte schijf.

Een disk image maken: bij het maken van een disk image wordt het oppervlak van de schijf van buiten naar binnen gelezen, in plaats van kris-kras over de schijf (wat gebeurt bij het uitlezen van bestanden). Op deze manier kan de schijf gekopieerd worden en kan een slecht deel van de schijf zolang mogelijk vermeden worden.

Onder Unix-achtige systemen kan het beste het programma ddrescue gebruikt worden. Op Internet is een hoop informatie over het gebruik van dit programma te vinden.

Op Windows systemen is de software van Runtime een aanrader. GetDataBack (voor FAT of NTFS) biedt een hoop mogelijkheden voor het terughalen van data van schijven met logische en fysieke schade, waaronder ook het maken van een disk image.

Het maken van een disk image kan enkele uren tot enkele dagen duren, hou hier dus rekening mee en zorg dat de computer al die tijd ongestoord kan draaien. Nadat de disk image geproduceerd is, kan deze gebruikt worden voor de data recovery. Je hoeft de originele schijf dan niet meer te benaderen, hetgeen een groot voordeel is, aangezien deze alweer een stuk verder beschadigd kan zijn geraakt.

Het invriezen van een schijf: door een harde schijf in te vriezen kunnen de onderdelen net dat beetje krimpen waardoor alles weer eventjes goed uitgelijnd staat en goed functioneert. Er zijn mensen die hun schijf hier weer even (5 minuten tot enkele uren) mee aan de praat hebben gekregen. De schijf kan het beste in een paar vellen dik wc-papier worden gerold, zodat condensatie tijdens het opwarmen niet teveel schade veroorzaakt. Stop de ingerolde schijf vervolgens in een (liefst hersluitbaar) diepvrieszakje en leg deze minstens een volle nacht in de vriezer.

Haal de schijf vervolgens uit de vriezer en laat deze enkele minuten op temperatuur komen, zodat deze binnen de gebruikstemperatuur kan functioneren en gebruik weer een USB-IDE kabel om deze te benaderen.

Zelf de platter en de kop schoonmaken: na deze stap is de kans bijzonder groot dat de data nooit meer gered kan worden. Allereerst moet de harde schijf open gemaakt worden. Let daarbij ook op de schroeven die onder de diverse labels zitten (hieraan kan men zien dat de schijf opengemaakt is).

Met behulp van een externe power-connector (of een USB-IDE connector) kan de schijf aan het draaien gebracht worden. Dan is ook direct te zien wat het probleem is. In veel gevallen zal men kunnen zien dat de leeskop een track probeert te lezen, maar hier niet in slaagt, waarna deze naar binnen slaat. Breng wat residu-verwijderaar op het oppervlak aan en verwijder dit vervolgens van de draaiende schijf met een wattenstaafje. Laat het wattenstaafje daarbij gewoon van binnen naar buiten glijden. Als dit de schijf niet aan het lezen helpt, dan kan een gevouwen puntje van zacht papier (zoals wc papier) wellicht nog helpen.

Het kan zijn dat de kop ernstig bevuild is, waardoor deze de data niet meer kan lezen. Duw in dat geval de kop op de (niet draaiende) schijf en draai deze zelf een kleine beetje door. Waarschijnlijk zie je dan ook wat residu onder de kop tevoorschijn komen. Zodra je de kop hoort krassen kan je deze het beste weer van de schijf afduwen. Probeer nu het residu weer te verwijderen zoals zojuist is beschreven en herhaal deze stappen eventueel.

Een transplantatie uitvoeren: bij een transplantatie zet je een van de onderdelen van de kapotte harde schijf in die van een werkende, of vice versa. Zo kan de platter (het schijfje) van een harde schijf met één platter worden overgezet in een andere harde schijf en in het geval van meerdere platters kunnen alle lees- en schrijfkoppen in één keer overgezet worden in de kapotte harde schijf.

Het is belangrijk om te weten dat wanneer een schijf meerdere platters heeft, deze nooit losgemaakt mogen worden. De data heeft dan namelijk geen enkele betekenis meer, doordat de posities onderling verschuiven. Voor het overzetten van een platter is speciaal schroef gereedschap nodig. Hierover is op Internet wederom voldoende te vinden.

Wanneer je de brug (lees- en schrijfkop onderdelen, compleet met de armen) overzet moet je erop letten dat de koppen elkaar nooit raken. Wat papier tussen de armen plaatsen kan hiermee goed van hulp zijn. Wat oefening vooraf is ook absoluut aan te raden. Gaat het mis, dan is het over- en uit.

Transplantaties hebben alleen nut wanneer de ‘donor’-schijf identiek is aan de beschadigde harddisk. Let dus op het model nummer, de productie datum, etc en zorg ervoor dat volledig, resp. zo goed mogelijk overeenkomt. Donor-schijven kunnen vaak het best gezocht worden via eBay. Check bij de verkoper wel eerst of het artikel dat hij jou verkoopt ook echt overeenkomt met zijn omschrijving.

Conclusie

Om er zeker van te zijn dat je er alles aan gedaan hebt om de verloren data te herstellen is het het beste om een professioneel recovery bedrijf in te schakelen. De prijzen die voor een dergelijke recovery gevraagd worden zijn natuurlijk niet gering en je zult de waarde van de verloren data dus ook mee moeten nemen in de beslissing om met een dergelijke partij in zee te gaan.

Mocht je de kosten te hoog vinden, dan zijn er ook nog diverse ‘doe-het-zelf’-opties, al is de kans op succes hierbij gering.

Mocht je zelf andere of aanvullende ervaringen en kennis hebben, schroom dan niet om ze hieronder in de vorm van een reactie te plaatsen.

No more Smokey and the Bandits

Alhoewel Smokey nogsteeds Smokey heet, is het plan om een van de andere ‘Bandit’ te noemen al geruime tijd definitief van de baan, helaas. Buiten het gezin waren de reacties op ‘Smokey and the Bandit’ erg enthousiast, maar intern kon het op weinig bijval rekenen… Uiteindelijk heeft het ‘engelse dropje’ de naam Snoopy gekregen, en is de grote zwarte beer maar naar de beroemdste inwoner van Blijdorp, Bokito, vernoemd: Boki. Smokey, Snoopy en Boki dus.

Hadden de kittens ten tijden van de vorige update nog felblauwe ogen, inmiddels zijn deze alledrie groen geworden. Wel jammer natuurlijk, maar ze zijn er niet minder mooi door geworden, hoogstens iets minder schattig. De afname in schattigheid kan overigens ook veroorzaakt zijn door het formaat van de beesten: Boki is veruit de grootste en lijkt z’n moeder snel in te gaan halen, en Smokey en Snoopy zijn de afgelopen weken eveneens flink gegroeid. Waren het enkele weken geleden nog wat koddige kittens met vreemde proporties, inmiddels hebben ze alledrie normale verhoudingen gekregen.

Met het groeien is ook het spelen snel toegenomen. In eerste instantie vooral met elkaar, maar naderhand ook met Tigri, die op een gegeven moment ook voor de prijzen leek te gaan. Mooi om te zien hoe ze de kittens hun gang laat gaan, maar ze tegelijkertijd toch het een en ander bijbrengt. Een leuk detail: wanneer twee kittens op elkaar af rennen en duiken, komen de pootjes op dezelfde hoogte aan, maar wanneer Tigri dit doet, komen haar poten vaak ter hoogte van de kop van een van de kittens aan, met alle gevolgen van dien. Vervelend voor de kitten, maar leuk voor de toeschouwers!

Kikkers!

Dat Tigri een prima moeder gebleken is, heb ik al verteld, maar het blijft leuk om te zien hoelang dit nog door gaat. Zo geeft ze de kittens nu nogsteeds dagelijks borstvoeding, ook al eten ze al sinds de 6e week zelfstandig. Interessanter is echter het leren jagen, dat een paar weken geleden langzaamaan begonnen is. Dat begint met een Tigri die een dode kikker naar binnen brengt, om die aan haar kroost te voeren en een week of wat later is dat een nog levende kikker, die ze geacht worden zelf te doden. Het is vertederend om te zien hoe ze met de kikker in de bek komt aanzetten en dan op zoek gaat naar de kittens (wat vaak een hele opgave is). Ook de wanhoop als ze ze dan niet kan vinden is niet te missen. De eerste paar keer wisten de drie belhamels niet echt wat ze met ‘hun’ vangst’ aan moesten, totdat hun moeder liet zien hoe ze de kikker dan op moesten eten. Een van de volgende keren wist Smokey weer niet wat de bedoeling was met die nog levende prooi. Na er een kwartier mee rondgelopen te hebben lukte het ze toch nog om het beestje uit z’n lijden te verlossen.

Over prooien gesproken: Snoopy heeft d’r eigen fulltime prooi: een kous waar ze al weken mee rondloopt. Het ding is echt van haar, en de andere twee moeten er dan ook echt vanaf blijven. Zo nu en dan doet ze er een tijdje niets mee, en een paar dagen later komt ze de kous weer tegen, om er dan weer pronkend mee rond te lopen. Ze is trouwens ook de grootste angsthaas van het stel (naar het voorbeeld van Tigri waarschijnlijk) en aan veel meer dan die kous waagde ze zich een tijd lang nog niet. Dat kan natuurlijk ook komen door het feit dat ze de kleinste van de drie is en daardoor vaak het onderspit moet delven.

Suicidale kittens

Het lijkt erop dat de kittens nu al levensmoe zijn; ze hebben alledrie al een bijna dood-ervaring meegemaakt, die ze ook nog eens zelf veroorzaakt hebben. Nadat Boki zonder al teveel ellende in het bad was gevallen, heeft Smokey dat nog even dunnetjes over gedaan. Toen was er echter niemand in de buurt, waardoor hij pas na een tijdje werd opgemerkt. Op dat moment kwam hij telkens maar heel kort boven om dan even te piepen en weer naar de diepte te verdwijnen. Na uit bad gevist te zijn heeft Smokey toen nog een kwartier lang water opgehoest. Z’n broer, zus en moeder hebben hem vervolgens nog verder verzorgd door hem grotendeels droog te likken (met onze hulp overigens).

Snoopy was de volgende met een poging zichzelf van het leven te beroven, door te uitbundig met het handvat van een linnen tasje te spelen. Het linnen tasje lag op een tafeltje en op een zeker moment is Snoopy er met d’r nek in vast komen zitten. De andere twee leken dat alleen maar een aanleiding te vinden om nog meer met d’r te spelen, waardoor Snoopy weer rondjes begon te draaien en uiteindelijk alleen nog maar op de achterpoten kon staan. Pas toen ze begon te gorchelen werd ze door mij ontdekt en op dat moment viel het al niet meer mee om d’r los te krijgen. Weer op het nippertje dus…

Smokey is daarna nog een keer twee etages naar beneden gevallen, iets dat je ook niet moet doen als kitten als je pas een week of 7-8 oud bent…

Boki lijkt nog de minst labiele van het stel: hij is slechts éénmaal fors van de trap gevallen…

Leuk geprobeerd allemaal, maar zo makkelijk komen ze natuurlijk niet van ons af!

Blinde paniek

Smokey liet twee weken geleden nog mooi zien hoe kittens reageren in blinde paniek. Na zijn badkuip incident zou je verwachten dat hij ver van water uit de buurt zou blijven, maar toch vond hij het nodig om de stapstenen in de vijver te proberen. Op de tweede stapsteen leek een waterlelie blad een mooie voortzetting van de route. Smokey plaatste beide voorpoten op het blad en zakte in één klap het water in. Hij wist zich nog net terug op de steen te werken, zonder er helemaal in te vallen, en rende toen als een idioot weg, de andere kant op. Helaas was dat de verkeerde kant, want ook daar was water en ook die waterlelie bladeren waren niet geschikt om op te staan. Na dit uitstapje rende het beest als een bezetene over de stapstenen de tuin in, om na een paar minuten pas weer tevoorschijn te komen. Een volwassen kat had dit toch wel vestandiger aangepakt…

Drie kittens, drie verschillende karakters

Het zijn ondertussen echt drie heel verschillende katten aan het worden. Boki is de beer en belhamel van het stel; hij is enorm, lijkt nergens bang voor en gaat overal vol in. Zijn grootste passie: eten, hij is inmiddels nog eerder bij de koelkast dan z’n moeder.

Smokey is de aanhankelijkste en een beetje een mensen-kat. Hij slaapt het meest bij ons en wil ook vaak en graag aangehaald worden. Snoopy is daarin weer een stuk eigenzinniger en een beetje een mini-Tigri: aanhankelijk wanneer het uitkomt en heel angstig. Dat laatste is waarschijnlijk veroorzaakt door de forse klappen die ze in de eerste weken (tijdens het opvoeden) gekregen heeft. Ondanks die eigenzinnigheid is Snoopy toch wel echt mijn favoriet geworden.

Foto’s

Door alle drukte van de afgelopen maand heb ik helaas heel weinig tijd en kans gehad om nieuwe foto’s van de kittens te maken. Vorige week heb ik nog enkele foto’s kunnen maken en de komende weken lijken er verder weinig kansen te komen, aangezien ik een aantal weken door Frankrijk ga trekken.

De foto’s die bij dit artikel horen zullen spoedig volgen, maar door de hard disk crash (zie een van de volgende posts) van m’n iBook moet ik daarvoor eerst een backup terugplaatsen en de foto’s opnieuw exporteren.

Frisbees op de basis in Geilenkirchen

Op de NATO basis in Geilenkirchen staan de Boeing E-3A Legacy vliegtuigen gestationeerd. Voor wie dit niets zegt: dit zijn die 4-motorige monsters met zo’n draaiende schotel bovenop de romp. Mijn vader heeft zijn jeugd op enkele kilometers van de basis doorgebracht en heeft daar nog een hoop zien vliegen toen het nog een Engelse basis was. Mijn oma woont daar nog altijd, en bij een bezoekje in Landgraaf gaan we dus vaak even langs de basis, in de hoop zo’n ‘frisbee’ te zien vliegen. De Nederlandse kant (waar recent nog een paar hectare bos gekapt is, wat voor de omgeving nog altijd een delicate kwestie is) is niet heel interessant, maar de Duitse zijde bij Geilenkirchen heeft een prachtige spotterslocatie: je kan op een afstand van 150 meter van het begin van de baan staan, tussen alle landingslichten. De E-3A’s komen daar vervolgens op een hoogte van maximaal 20-25 meter over. Dat is niet alleen machtig om te zien, maar ook om te horen; de toestellen zijn namelijk gebaseerd op de Boeing 707 uit de jaren ‘60, en hebben motoren die vandaag de dag in de burgerluchtvaart niet meer getolereerd worden. Als toerist is dat natuurlijk geweldig, maar de lokale bevolking (met name de inwoners van Schinveld) zijn daar minder blij mee, wat de Duitse basis aan Nederlandse zijde tot een ongewenst object heeft gemaakt. Dit zal ongetwijfeld één van de redenen geweest zijn dat de NATO heeft besloten er geen vliegshow te organiseren, maar enkel een static tentoonstelling.

Een E-6B Mercury van de US Navy land op Geilenkirchen

Ondanks het matige weer zijn we vrijdagmorgen rond half 6 vertrokken, om de files te ontwijken en zo op tijd te zijn voor het arriveren van de eerste deelnemers aan de tentoonstelling. Eenmaal daar aangekomen waren we duidelijk niet de enige met dit plan: ruw geschat waren er al een paar honderd spotters aanwezig.

Helaas duurde het nog tot na 10 uur voordat de eerste serieuze vliegbewegingen op gang kwamen. Nog vervelender was de zware regenbui die vanaf de Nederlandse zijde van de basis onze kant op kwam, al gaf het een mooi effect bij de landing van de wat grotere exemplaren. Door deze bui viel het fotograferen van een aantal binnenkomsten ‘in het water’, waaronder ook de twee toestellen van het type Saab Gripen, die een synchroonlanding maakten. Helaas…

Tussen de vliegbewegingen door heb ik me maar vermaakt met het fotograferen van de landingslichten en het maken van wat proefopnames voor de landing van de B-52 bommenwerper uit Amerika. De kolos met een spanwijdte van bijna 60 meter en 8 motoren zou een flinke uitdaging worden om te fotograferen; ik wilde geen standaardplaatjes van opzij schieten en had daarom al een afwijkende positie in gedachte: recht onder het vliegtuig. Dit zou eigenlijk alleen kunnen met een groothoeklens en ik zou maar één kans krijgen…

Nadat de Gripens binnen waren werd het weer droog en dat zou het de rest van de dag gelukkig ook blijven. Terwijl iedereen in spanning op de B-52 zat te wachten, kwamen er onder andere nog de volgende vliegtuigen binnen: 3 Tornado’s, één F-4 Phantom, twee F-18’s, twee Sukhoi Su-22’s, twee F-16’s, twee Alphajets, één Eurofighter en diverse transporttoestellen.

Een Zwitserse F-18 land op de vliegbasis

Het is bij dit soort gelegenheden altijd leuk om te zien dat je eigenlijk zelf niet hoeft te kijken of er iets aankomt; je houdt gewoon de mensen in de gaten en je merkt het vanzelf als ze wat onrustig worden en één kant op gaan kijken. Ondanks het ontbreken van een vliegshow-onderdeel op de open dagen van zaterdag en zondag, had de organisatie duidelijk nog wel wat werk gemaakt van het binnenvliegen: alle jagers deden een ‘overshoot’ over de basis, sommigen met een steep turn aan het einde van de landingsbaan, om vervolgens een rondje te maken en de landing in te zetten. Een leuk extraatje van de organisatie, waar velen erg dankbaar voor waren. Hulde dus!

Rond kwart voor 4 was het dan eindelijk zover: mensen begonnen zenuwachtig te wijzen naar een object aan de horizon. Na zelf gekeken te hebben was het meteen duidelijk: er is maar één toestel dat zo’n zwart rookspoor achter zich aantrekt…

De B-52 en hoe je gehoorbeschadiging oploopt…

Na de B-52 aan de horizon gezien te hebben duurde het nog een kleine 10 minuten voor het bij de basis aan zou komen. Ik had speciaal voor dit moment twee camera’s bij me, zodat ik zowel foto’s van het aanvliegen als dé foto kon maken. Met de Sigma 50-500mm schoot ik de aantocht van ‘het beest’, en de Sigma 10-20mm stond ingesteld voor de overpass. Terwijl ik naar de gekozen plek toeliep begon de spanning goed te stijgen: stond alles goed ingesteld? Was dit de beste plek? Moest ik m’n groothoek mee gaan trekken, of toch maar stil houden en het proberen te timen? En als ik hem dan mee zou trekken, zou ik dat landingslicht dan wel op de voorgrond kunnen krijgen? Poeh…

Eenmaal in positie begon ik met m’n 50-500mm te fotograferen, maar al snel bleken die foto’s het niet te worden, doordat de lucht gewoon te grauw was… De 10-20mm moest het dus maar gaan doen. Ondertussen was het monster nog een kleine kilometer verwijderd en zwoel het geluid in rap tempo aan. Enkele seconden later werd dit zelfs zo erg dat ik me een beetje zorgen begon te maken over het geluidsniveau waar ik mee te maken zou gaan krijgen. Ondertussen was ik helemaal goed gepositioneerd en had ik mn kader en methode al helemaal bepaald: ik zou ‘m een heel klein stukje meetrekken, om de camera vervolgens stil te houden en op het juiste moment af te drukken. Terwijl ik de camera stevig met bijde handen vasthield en ondersteunde kwam de B-52 echt in de buurt en kon ik beginnen met meetrekken. Op dat moment werd de fluittoon van de motoren zo luid en pijnlijk dat ik paniek mijn linkerhand maar gebruikte om in ieder geval één oor te beschermen. Idioot als ik ben, ben ik doorgegaan met de poging het vliegtuig vast te leggen. Op het moment dat de B-52 met z’n acht jagende motoren op een hoogte van slechts zo’n 15 meter overvloog, drukte ik m’n ontspanknop in, in de hoop dat het goed was. De enorm pijnlijke herrie en het feit dat er een groot zwart gevaarte zo laag en met zo’n snelheid over me heen kwam zetten zorgden ervoor dat ik me toch erg onprettig en enigszins bang voelde. Direct na het afdrukken zakte ik door m’n knieën en lag ik bijna plat in het natte gras, waardoor ik ook niet meer de kans had om met de 50-500mm nog wat foto’s van het landen te maken. Het was wel een zeer bijzondere en indrukwekkende ervaring om de landing van een B-52 van zo dichtbij mee te maken en dat was de 5 uur reistijd al meer dan waard! Of het feit dat ik in m’n rechteroor nog tot diep in de nacht een fluittoon hoorde het ook waard was, is natuurlijk een ander verhaal…

Op het schermpje van m’n camera leek de foto toch wel redelijk gelukt, al kon ik dat niet met zekerheid zeggen. Eenmaal thuis was ik eigenlijk overdonderd door het eindresultaat, het was gewoon gelukt en ik had een écht originele foto te pakken, iets dat in het fotograferen van vliegtuigen zeldzaam is!

De Amerikaanse B-52 Stratofortress scheert over de landingslichten in Geilenkirchen

Ondanks het zeer matige weer is het toch een zeer succesvolle dag geworden, met een goed aantal vliegtuigfoto’s uit een totaal andere hoek dan gebruikelijk. Ik ben inmiddels van plan om ook bij de diverse airshows een andere inslag te kiezen, om zo tot wat originelere foto’s te komen. Hoe ik dat bij airshows ga doen weet ik nog niet, maar dat komt wel…

In de afgelopen weken is er natuurlijk een hele hoop gebeurd: de oogjes zijn open gegaan, de eerste stapjes zijn gezet, het eerste brokje is gegeten, de kattenbak is gebruikt en er wordt al een hoop gerend. En één kitten heeft een potentiële naam: Smokey. Smokey and the bandits dus!

Blauwe ogen

Normaal openen jonge katten hun ogen voor het eerst na ongeveer 9 dagen en bij onze kittens was dit zo rond de 10e dag voor het eerst. In eerste instantie kwam er maar heel af en toe een spleetje tevoorschijn, maar na een paar dagen hadden ze alledrie de ogen open. Het is heel fascinerend om te zien hoe de kittens de eerste dagen omgaan met hun nieuwe zintuig; in een paar dagen gaat het van totale verwarring over tot grote nieuwsgierigheid. Heel vreemd is dat natuurlijk niet, want zo’n nieuw zintuig is ook niet direct ontwikkeld. De eerste dagen zat er ook nog een glazig vliesje voor de ogen, waardoor de beestjes ook alleen maar lichtvlekken konden waarnemen.

Wat kittens vaak zo ontzettend schattig maakt zijn de blauwe ogen; alle katten hebben in hun eerste weken blauwe ogen, en deze verkleuren pas als ze 5 tot 6 weken oud zijn. De ‘aahh-factor’ is bij ons in huis dus in volle glorie aanwezig!

Ontstoken ogen zijn meestal de grootste zorg bij jonge kittens, maar gelukkig hebben die van ons tot op heden nergens last van gehad en nu ze ruim 5 weken oud zijn zal dat ook niet zo’n storm meer lopen. Wederom alleen maar goed nieuws dus.

De eerste stapjes

Met het nieuwe zintuig werden de kittens ook meteen erg nieuwsgierig, iets dat sowieso al katten-eigen is. Vanaf het moment dat ze goed konden zien ging het plotseling erg hard: binnen een week verruilde het kruipen en het slepen van de achterpoten zich voor voorzichtige en onhandige pasjes. In dat lopen gingen ze alledrie mooi gelijk op, en na iets meer dan drie weken vanaf de geboorte werden de eerste échte stapjes gezet. Weer een mijlpaal dus!

Die eerste stapjes heb ik gelukkig nog meegemaakt, maar de ontwikkeling in de week erna niet, doordat ik een week in Andorra heb doorgebracht. Bij terugkomst was er bij geen enkele kitten nog sprake van kruipen: er werd alleen nog gelopen en zelfs al wat gerend. En als je dan een week weg bent valt ook direct op hoeveel ze in zo’n week groeien…

Inmiddels zijn we wéér meer dan een week verder en lopen ze alledrie over de hele begane grond. Voor ons betekent dat, dat we wat voorzichtiger rond moeten lopen en Tigri wordt er af en toe knettergek van. Niet omdat wij voorzichtig moeten lopen, maar omdat ze ze graag nog bij elkaar wil houden. Maar zoals elke moeder, zal ze ze toch eens los moeten laten…

Smokey and the bandit

Onze ‘favoriet’ is de wat grijze kitten met de witte sokjes. Z’n vacht ziet er wat rokerig uit, en zo heeft hij al snel de bijnaam ‘Smokey’ gekregen. Met de film uit de jaren 70 in het achterhoofd is er dan maar één optie: samen heten ze ‘Smokey and the bandits’. Mochten we er twee houden, dan kunnen we ze dus mooi Smokey en Bandit noemen! Maar goed, dat is allemaal even afwachten. Als het aan mij ligt houden we ze alledrie, maar het overkoepelend regime in huis staat daar toch anders tegenover…

Kittens opvoeden

De kittens zijn nu in het stadium waarin het échte opvoeden is begonnen: spelen maar niet te ver gaan, zelfstandig leren eten, de bak leren gebruiken, etc. Hier en daar hebben wij al de eerste tikken naar bijtende kittens mogen uitdelen en na zo’n tik op de neus zie je dan meteen al dat er weer wat geleerd is. Datzelfde geldt voor het staan tegen gordijnen en en krabben van de bank… We hebben nog een hoop te doen de komende weken!

Alledrie de kittens drinken nog bij de moeder, maar dat wordt duidelijk met de dag minder en ondertussen hebben ze alledrie al een aantal keer vast voedsel gegeten.

Het zindelijk maken is nog het lastigst: hoe kan je als mens zo’n kitten nou uitleggen wat ‘ie in die bak moet doen? Het voordoen gaat wat ver, en Tigri hoeft natuurlijk nooit als ze in de buurt zijn, dus dat schiet ook niet op. Het enige wat we nu doen is de kittens om de zoveel tijd in de bak zetten, en ze met de voorpootjes een graafbeweging laten maken. Na een week begint het resultaat te komen: ze hebben elk al een paar keer spontaan de bak gebruikt om een behoefte te doen.

Spelen, spelen, spelen…

Nu is wellicht de leukste periode aangebroken: kittens die continu met elkaar en andere voorwerpen spelen, die achter elkaar aanrennen en die Tigri helemaal krankzinnig krijgen. Dikke pret dus! Al dat spelen is natuurlijk ook één groot leerproces voor de kittens en het is dan ook erg leuk om te zien hoe ze met fouten omgaan en soms de meest vreemde capriolen uithalen. In een volgende post zullen die acties ongetwijfeld aan bod komen!

Foto’s maken

Ik doe m’n best om het hele groeiproces van de kittens vast te leggen, maar merk dat het steeds moeilijker wordt. De eerste weken kan je ze precies daar neerleggen waar je ze wilt hebben en zijn ze ook niet plotseling aan de andere kant van de kamer. Nu is dat wel even anders en ze staan nou niet te popelen om te poseren voor de camera… Het kost dus veel meer tijd om leuke en representatieve foto’s van ze te maken. Geen probleem, want het is wel een uitdaging natuurlijk, en het snelle bewegen van de kittens vraagt om snelle actie en reactie van mijn kant. Ik kan het iedereen nu al aanraden: wil je snel leren anticiperen met je camera, ga dan eens een tijd met kleine kittens aan de slag!

Waar we de eerste paar uur nog bang waren dat we de komende weken zelf met pipetjes in de weer konden, zien we nu hoe goed Tigri zich als moeder gedraagd. Opzich niet vreemd, want het moederinstinct zit in het kattenras wel goed ingebakken. Tigri is echter zelf te vroeg van haar eigen nest vandaan geplukt, en daardoor lijkt ze soms wat opvoedkundige aspecten te missen. Het was de eerste twee dagen dan ook een opluchting toen we zagen dat ze iedere keer weer netjes terug in de doos ging liggen en de kittens prima verzorgde.

Het blijft ook opvallend hoe rustig Tigri eronder blijft: zelfs het kraambezoek lijkt geen enkel probleem.

Kitten nummer 3 (‘engelse drop’), die de eerste dag zo ontzettend druk was, is ondertussen ook tot rust gekomen en gedraagd zich eigenlijk hetzelfde aan de andere twee. De eerste dagen viel het wel op dat die kitten het liefst onder de andere twee wilde liggen (iets met warmte waarschijnlijk), maar dat probeerde te bereiken door er juist overheen te klimmen. Het kon dus steeds wel even duren voordat ze met z’n drieën in slaap vielen.

Na twee dagen hebben we ook al de eerste gevechten kunnen aanschouwen. Eén tepel is duidelijk heel erg in trek. En vechten is in dit geval echt vechten: pootjes naar elkaar, en in rap tempo maaien. Het is maar goed voor ze dat ze de oogjes nog niet open hebben, want op deze manier zouden ze vrij snel weer dicht geweest zijn… Zo nu en dan is Tigri het zat en draait ze zich gewoon om, of ze er nou onder komen te liggen of niet. Maar, ze is dan ook wel weer zo netjes om ook weer op te staan zodra ze beginnen te piepen.

Hier in huis is iedereen er op dezelfde manier mee bezig: bij het binnenkomen eerst naar de kittens, bij het rondlopen even een omweg langs de kittens, etc… Ik hang zelf de helft van de tijd met m’n camera boven het nestje en ik weet ondertussen vrij zeker dat de kittens over een paar weken in ieder geval niet cameraschuw zullen zijn.

De beestjes groeien nu als kool en ze lijken inmiddels al zo’n anderhalf keer zo lang te zijn als een week geleden. Over een paar dagen zouden de oogjes open moeten gaan, en dan wordt het natuurlijk helemaal feest: drie kleine kopjes met grote blauwe kijkertjes… We kunnen niet wachten. Ik en mijn camera staan in ieder geval klaar.

Ga naar de foto’s van de pasgeboren kittens op deze website om ze alledrie eens goed te bekijken.

Rond half 10 werd de eerste kitten geboren: een donker gekleurde met witte sokjes, buik en kin. Waar wij al weken bang voor waren werd ook meteen werkelijkheid: het moederinstinct van Tigri bleek niet heel sterk. Na de bevalling sprong ze uit d’r mand en liet ze het jong alleen achter, waardoor we de verzorging van het beestje voor onze eigen rekening hebben moeten nemen. Met behulp van watten en een föhn hebben we de kitten warm en droog kunnen maken. Toen het eenmaal zelfstandig adem kon halen begon het hard te piepen, waardoor Tigri er toch nog aandacht aan begon te schenken. Dit was echter van korte duur, want de weeën voor het volgende jong waren toen al begonnen.

Terwijl de eerste onder een lamp werd warm gehouden werd een half uur later de tweede kitten geboren: een panter-zwart gekleurd katertje (vermoedelijk). De verzorging van dit beestje door Tigri was al stukken beter, maar we moesten alsnog tussenbeide komen om de navelstreng door te knippen. Toen de rust weer wat was teruggekeerd hebben we kitten nummer 1 bij de moeder gelegd. Het leek erop dat de zoektocht naar moedermelk en voeding van de twee kittens het instinct bij Tigri definitief losmaakte.

Rond 11 uur is de derde en laatste kitten geboren: wit met zwart in wat wij maar even ‘engelse drop’ stijl genoemd hebben. Drie maal bleek ook nu weer scheepsrecht: Tigri heeft het jong van begin af aan helemaal zelf verzorgd, terwijl ze de andere twee ook de gelegenheid gaf warmte op te zoeken. Uiteindelijk heeft ze ook de eerste twee kittens nog schoon gelikt.

Opvallend aan het hele gebeuren was dat Tigri juist opzoek was naar gezelschap. Tijdens en na de bevalling wilde ze niet alleen zijn. Na enkele uren rust hebben we haar en de kittens dan ook maar met doos en al naar beneden verplaatst.

Het is een mooie dag geweest, met als enige nadeel dat ik verder echt nergens aan toegekomen ben… Maar ach, dit had ik voor geen goud willen missen!

Tigri en d’r kittens maken het nu prima! Uiteraard zal ik op deze website verder verslag doen van dit natuurwondertje.

Update:

De eerste serie foto’s van de kittens is hier te vinden: Foto’s pasgeboren kittens

Update:

Deze weblog uit Florida was nog op de plank blijven liggen.

Ontbijt: luchtig en vet

Voor een goed vullend en voedzaam ontbijt ben je in Amerika aan het verkeerde adres. Het brood komt in eenzelfde verpakking als bij ons, maar is zo luchtig, dat het na eenmaal indrukken niet meer terug naar z’n oorspronkelijke vorm gaat. Datzelfde brood is meestal ook nog wat gesuikerd en aan de kleffe kant, waardoor toasten eigenlijk de enige optie is. Bijna alle Amerikanen toasten dagelijks hun brood.

Broodbeleg is een tweede struikelblok: vleeswaren zijn van een erg magere kwaliteit en de kaas is simpelweg niet te vinden of wel te vinden maar niet te eten. Al het andere beleg bestaat vooral uit pasta, boter en jam.

Naast het brood zijn er natuurlijk nog de typische Amerikaanse producten te krijgen: bagels, donuts en boterige croissants. In alle drie de gevallen geldt dat ze amper naturel te krijgen zijn en vaak extreem zoet zijn. Vooral de Franse vakantiegangers krijgen zware klappen te verduren: het stokbrood lijkt nergens op en de croissants vertonen alleen kwa vorm gelijkenissen met de Franse varianten.

Een Amerikaans ontbijt betekende in mijn geval dat ik na een uur of wat alweer honger had. Na 3 weken verlang je dan echt naar een stevige Hollandse boterham met een goede portie gevarieerd en gezond broodbeleg…

Fastfood

Fastfood is door de Amerikanen uitgevonden en dat zullen we weten ook. Het gevolg daarvan is dan ook dat fastfood echt overal te vinden is. De fastfood ketens (Wendy’s, McDonald’s, Burger King, Pizza Hut, Perkins, etc) staan op bijna elke hoek van de straat. Het meest opvallende is dat de verschillende ketens heel vaak ook naast of tegenover elkaar staan. De concurrentie is werkelijk enorm. Datzelfde geldt overigens ook voor tankstations: ook die staan altijd in clusters bij elkaar. Deze concurrentie heeft overigens geen invloed op de prijzen: bij tankstations kan er rustig 5 cent verschil in de prijs zitten, terwijl ze naast elkaar staan, een constructie die in Nederland niet zou werken.

De fastfood ketens hebben bijna allemaal hetzelfde te bieden: grote porties vet met nog grotere hoeveelheden soda. De frietjes zijn er overigens wel een stuk minder dan bij ons: vaak slap en smakeloos.

De supermarkt

Voor wie ook op vakantie gezond wil eten heeft Amerika een flinke uitdaging te bieden. Het is wel even zoeken naar de ingrediënten voor een gezonde maaltijd. Ook lastig: iets vinden waar niets ingedaan is of uitgehaald is. Naturel eten is er maar weinig. De meeste producten hebben nul procent vet, geen enkel cholesterol, of een aardbeiensmaak, etc. Het credo lijkt ‘als er niets mee gedaan is, dan verkoopt het niet’.

Alle producten komen ook in enorme verpakkingen: wat we in Nederland ‘family packs’ of ‘voordeelverpakkingen’ noemen, is hier vaak de kleinste maat. Dat geldt (uiteraard) voor chips, maar ook voor dingen als boter. Verder is bijna alles kant en klaar te koop: zelfs eieren zijn al als omelet te koop (met de nodige aanpassingen, uiteraard).

Amerikanen hebben het niet zo op pittig eten. Een spicy saus (bij bijvoorbeeld een Subway of in een supermarkt) is net zo smaakvol als onze milde en romige sauzen. Pittig eten is daardoor bijna exclusief bij de Oosterse restaurants te krijgen.

Het begrip ’supermarkt’ staat in Amerika voor iets meer ’super’ dan in Nederland: de Wal-Mart is een complete hangar (waar ook tuinmeubilair, wapens en autobanden te koop zijn), en zelfs een kleinere supermarkt (zoals de Publix) is zo groot als de gemiddelde Hema. Ook anders dan bij ons: bij het afrekenen worden al je boodschappen door een aparte medewerker in losse tasjes gestopt. Vaak zijn het oudere mensen die dit werk verrichten en zo nog hun steentje aan de maatschappij bijdragen. Hoe handig het ook mag zijn, persoonlijk vindt ik het onnodig en een enorme aanslag op het milieu (zeker als je ziet hoe weinig er over het algemeen in een tasje gestopt wordt).

Het wapenbeleid van Amerika komt in de Wal-Mart’s duidelijk naar voren: in elke Wal-Mart is wel een hoek te vinden waar de Westchesters gewoon, als ware het speelgoed, in de schappen liggen. De bijbehorende patronen liggen in een afgesloten vitrine naast de geweren. Vermoedelijk alleen om wanbetalers niet teveel in hand te werken.

Nog een zijspoor maar net zo opvallend: de drive-thru pharmacy. Gelijk aan de drive-in van bijvoorbeeld een McDonald’s, maar dan met medicijnen en dergelijken. Het kan allemaal niet snel genoeg geregeld en geconsumeerd zijn.

Groente en fruit

Eer wie eer toekomt: het fruit in Florida zet je standaarden in een klap een flink stuk hoger. De smaak van echte zongerijpte sinaasappelen, watermeloenen en appels verpest de smaak van het Nederlandse fruit voor het leven. Natuurlijk heeft Florida er het perfecte klimaat voor en is een groot deel van de Sunshine State het terrein van sinaasappel bomen en struiken met meloenen.

Ook wat losse groente betreft is er ruime keus in de verschillende supermarkten. Voor hen die zelf gezond willen koken, is er dus altijd wel iets te vinden. Snel en tegelijkertijd gezond eten bestaat in Amerika echter niet.

Drinken: met gallons tegelijk

Het drinken in Florida komt in porties die qua verhouding gelijk staan aan de hoeveelheid vet en eten die overal te krijgen is. In Nederland kennen wij 2 liter flessen soda en 2 liter bussen melk. Dat zijn voor onze begrippen grote pakken. In Amerika komen dergelijke verpakkingen echter in gallons: 3,78 liter. En als je verpakkingen twee keer zo groot zijn, dan moet je de glazen natuurlijk evenveel groter maken.

Bij terugkomst in Nederland was het even schrikken: zijn onze glazen nou gekrompen? En hebben ze de cola flessen nu weer verkleind?

Het drinken bij restaurants en cafe’s is al even groot: de medium (de kleinste maat) is even groot als de ‘Nederlandse’ large en de grotere maten staan in eenzelfde verhouding.

Als toerist in Florida is dat allemaal niet zo erg: je bent er maar een paar weken en je zweet er zo enorm veel dat je ook wel flink wat zal moeten drinken om niet uit te drogen.

Amerika is wellicht een van de meest hypocriete landen ter wereld. Een mooi voorbeeld is de Diet Coke: deze smaakt werkelijk nergens naar en lijkt in niets op onze Coca Cola light. De rede: men gebruikt in Amerika geen aspartaam als kunstmatige smaakstof ter vervanging van de suikers. De stof is in grote hoeveelheden namelijk kankerverwekkend en daar houdt men in Amerika niet zo van… De grote vraag is dan natuurlijk: waarom propt iedereen zich dan wel zo vol met vet?

Samenvattend is er eigenlijk maar een conclusie: het is goed mis met Amerika, wat eten betreft. Ik heb nog nooit zo erg naar Hollands eten uitgekeken als de drie weken dat ik in Florida zat. Godzijdank hadden we nog wat Hollands broodbeleg bij ons.

Het Amerikaanse straatbeeld is schrikbarend: gezinnen met soms nog relatief slanke ouders hebben al propjes van kinderen rondlopen. In Disney zijn de toeristen daarom vaak ook heel makkelijk van de Amerikanen te onderscheiden.

Het gebrek aan sport- en speelgelegenheden op straat is een tweede oorzaak van het enorme overgewicht van de Amerikaanse kinderen. Nergens is ook maar iets van een speeltuin of sportveldje te vinden. Buiten spelen lijkt een vies woord te zijn geworden en van de ouders gaat daarin al helemaal geen initiatief uit. Een spelcomputer is zo gekocht en dat scheelt een hoop uren spelen met de kinderen.

Laten we met z’n allen hopen dat we in Nederland niet dezelfde kant op gaan…

Update:

Alle foto’s van Florida zijn te zien in de gallery:

• Florida
• De Florida Keys
• Saturday Nite Cruise in Old Town, Kissimmee

Het Amerikaanse maritieme team gaf op de beide Open Dagen van de Koninklijke Luchtmacht een anderhalf uur durend optreden.

Na dit bezoek keren de Blue Angels ook weer huiswaards om hun Amerikaanse tournee voort te zetten. Het uitzonderlijke bezoek van het demoteam was voor veel luchtvaart fanaten uit binnen- en buitenland een goede rede om af te reizen naar vliegbasis Leeuwarden. Ook ik kon het niet laten om twee dagen op Leeuwarden aanwezig te zijn.

Vrijdag had de vliegshow nog een extra primeur: de Blue Angels vlogen in formatie met het Britse team, The Red Arrows, over Leeuwarden, iets dat men waarschijnlijk niet snel meer zal zien. Vanwege het slechte weer, konden de demoteams op vrijdag alleen hun lage shows opvoeren. Desondanks was die lage show van de Blue Angels al een bijzonder memorabele. Andere hoogtepunten waren de F-16 demo van de KLu, de Amerikaanse F-15E Strike Eagle en het formatievliegen met ganzen door Christian Moullec (waarover in een volgend weblog meer).

De tweede dag was het echter prachtig weer, waardoor geen enkel display gehinderd werd of aangepast hoefde te worden. De show van de Blue Angels was dit keer werkelijk fenomenaal. De formaties waarin zij vlogen waren zonder twijfel de meest strakke die ik ooit heb mogen aanschouwen. Ook het feit dat de F-18’s bij enkele manoeuvres recht over het publiek vlogen maakte het tot een daverend spektakel. Waar andere demoteams vaak met trainingstoestellen vliegen, vliegen de Blue Angels met F-18 Hornets, wat ook het nodige extra geluid oplevert.

Naast de display met de F-18 Hornets, gaven de Blue Angels ook een korte show met hun eigen C-130T Hercules transporttoestel, genaamd ‘Fat Albert’. Dit toestel liet ook een zogenaamde JATO start zien, waarbij de Hercules met behulp van stuwraketjes sneller opstijgt.

De show van de Blue Angels wijkt ook buiten het vliegen af van die van andere display teams, zoals de Patrouille de France en Patrouille de Suisse (welke ook in Leeuwarden aanwezig waren om hun kunsten te vertonen). Zo is ook het instappen en het uitvoeren van de nodige checks een onderdeel van de show. De bemanning loopt synchroon naar de toestellen en wordt daarbij een voor een voorgesteld en gesaluteerd door hun crew. Ditzelfde gebeurt later weer bij het landen en het uitstappen. Heel Amerikaans (evenals de begeleidende muziek en het commentaar tijdens de show), maar erg leuk om te zien.

Al met al een wervelende vliegshow van de Blue Angels, en wederom zeer geslaagde Open Dagen van de Kooninklijke Luchtmacht op vliegbasis Leeuwarden. Ik kijk weer uit naar de airshow van volgend jaar!

Update:

De foto’s van de vliegshow op vliegbasis Leeuwarden zijn hier terug te vinden: Airshow vliegbasis Leeuwarden 2006