Het Antilliaanse rijden

Naar aanleiding van de rondreis door Florida in 2006 heb ik destijds een weblog over het rijden in Amerika geschreven, getitel ‘Het Amerikaanse rijden‘. Na twee weken rijden op Curaçao is de stand van de kilometerteller van onze gehuurde Toyota Yaris met ruim 1600 kilometer verhoogd en zijn er weer genoeg ervaringen opgedaan voor een soortgelijke weblog. Het rijden op Curaçao, zoals ik dat de afgelopen twee weken ervaren heb.

1600 Kilometer

Op Curaçao wordt praktisch alles met de auto gedaan. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat er geen fietsen zijn, maar het er zijn er maar weinig die voor hun dagelijkse ritten de auto laten staan. Ook wij hebben voor elk uitstapje of elk bezoek aan een supermarkt de auto genomen en het blijkt dan ook niet heel moeilijk om in twee weken tijd 1600 kilometer af te leggen op een eiland dat in totaal nog geen 150 kilometer breed is.

Natuurlijk zijn de meeste kilometers het gevolg van de vele uitstapjes, waaronder ook de ritten in de vroege ochtenduren die ik in mijn eentje maakte om zo rustig het een en ander te kunnen fotograferen. Tijdens die 1600 kilometers maak je natuurlijk wel het nodige mee en leer je zelf ook ‘op z’n Antilliaans’ te rijden.

Het wegennet op Curaçao

De wegen op Curaçao zijn niet super, maar er valt doorgaans prima op te rijden. Vooral de wegen rond Willemstad zijn afdoende. Wel is het bij een nat wegdek verstandig om wat voorzichtiger en rustiger te remmen; veel auto’s op het eiland verliezen olie en dat maakt het wegdek bij regenval spekglad.

In de dunner bevolkte gebieden is de kwaliteit van het wegdek al een heel stuk minder en hier zijn een hoop lokale wegen ook niet verhard. Veel onverharde wegen zijn dan ook een integraal onderdeel van het officiële wegennet. Gek genoeg staat er in de voorwaarden van de huurauto wel vermeld dat het rijden op onverharde wegen geheel op eigen risico is en dat de aanspraak op de verzekering in een dergelijke situatie komt te vervallen. Ook het rijden op de (verharde) wegen van het Christoffelpark viel niet onder de dekking van de verzekering.

Na het berijden van de Vlakte van Hato, alwaar de onverharde wegen dwars door los rood zand lopen, was zowel de binnen- als buitenzijde van de auto van een mooie laag rood stof voorzien. Voor het inleveren van de Yaris hebben we ‘m dus nog maar even in het sop gezet, om zo in ieder geval de schijn op te houden. Natuurlijk zou een enkele blik onder de motorkap ons al ontmaskeren, maar het ging om het idee.

Verkeersregels

In principe hanteren de Antillen dezelfde verkeersregels als er in Nederland van toepassing zijn. Het grote verschil zit ‘m echter in de naleving en de controles hierop, maar daar zal ik straks nog het een en ander over vertellen.

Op Curaçao heeft verkeer van rechts niet noodzakelijk voorrang. In plaats daarvan heeft de doorgaande weg voorrang. Op een t-splitsing heeft dus al het verkeer op de recht doorgaande weg voorrang en op een kruising geldt dit doorgaans voor de grootste weg. Op de grotere kruisingen wordt dit overigens ook prima aangegeven met een voorrangsbod.

Rotondes worden ook anders gezien dan in Nederland; een rotonde is gewoon een variant van een kruising, wat betekent dat er voor en op de rotonde ook een doorgaande weg is, waarop men standaard voorrang dient te krijgen. Tussen de wijken Saliña en Punda ligt een mooi voorbeeld van een dergelijke rotonde. Het is hier zeker de eerste paar keren goed opletten, want de situatie is erg verwarrend. Dat er hier regelmatig ongelukken gebeuren is niet erg verwonderlijk.

Officieel moet men op de Antillen rechts aanhouden, maar in de praktijk komt het meer neer op het Amerikaanse ‘keep you lane’ principe. Van rechts inhalen is men ook niet vies en als een auto ergens af moet slaan, dan wordt deze zonder enkele moeite via de berm ingehaald.

Maximum snelheid: een rekbaar begrip

Op het eiland geldt standaard een maximum snelheid van 50 kilometer per uur en op enkele plaatsen is deze opgerekt tot 60 of 80 kilometer per uur. Na een paar minuten rijden kom je er echter al achter dat men het hier niet zo nauw neemt met die opgelegde maxima; wanneer je 20 kilometer per uur bij de maximum snelheid optelt kom je uit op de daadwerkelijk gehanteerde snelheden.

Snelheidscontroles zijn op Curaçao een onbekend begrip en komen dan ook niet voor. Er rijdt natuurlijk wel politie rond, maar daarvan werd ons al snel verteld dat ze je niet snel zullen aanhouden op basis van een snelheidsovertreding.

Wie graag lekker door rijdt kan zich op Curaçao prima uitleven op de wegen ten westen van Willemstad. De Weg naar Westpunt is na het plaatsje Barber lekker rustig en heeft een hoop aangename bochten. Verder zijn de vele kustwegen aan de zuidwestelijke zijde vaak een prima parcours. Kijk dan wel even uit rond de heuvels in de weg; tegenliggers die plotseling in het midden van de weg opduiken zijn geen uitzondering.

Wil je nog meer snelheid, dan kan je altijd nog even langs de oude dragstrip om daar het maximale vermogen van je auto te testen…

Flitspalen en rood licht

Er zijn een aantal kruispunten waar je in de veronderstelling zou kunnen zijn dat er wel degelijk gecontroleerd wordt op snelheid of tenminste het door rood licht rijden, hier staan namelijk flitspalen opgesteld. De palen zijn gedoneerd door Nederland en hebben inmiddels een meer decoratieve functie. Wat blijkt: men kwam er na plaatsing achter dat het filmmateriaal door de zware hitte oplost. De filmrolletjes zouden bovendien terug naar Nederland moeten om ze daar te laten ontwikkelen, aangezien Curaçao een dergelijke faciliteit niet heeft. De hoge kosten hiervan maakten dit eveneens onhaalbaar, waardoor de palen het sinds hun plaatsing al niet doen.

Rood licht wordt door de Antillianen bijna net zo hard genegeerd als de officiële maximumsnelheid. Overigens is dat hier ook een stuk minder gevaarlijk dan in Nederland: na het verschijnen van het rode licht duurt het nog een hele poos voor het andere verkeer gaat rijden.

Verkeersborden

Zo nu en dan lijkt het wel alsof men verkeersborden geplaatst heeft om ze er maar te hebben staan, zonder dat ze echt nuttig zijn. Op diverse punten tref je bijvoorbeeld stopborden aan waar dat totaal overbodig.

Borden worden ook vaak hergebruikt; bij een hoop oude borden zie je onder de huidige verflaag nog de contouren van het oude verkeersbord. Sommige borden zijn ogenschijnlijk zelfs vervaardigd van de top van een olievat. Zolang het werkt, dan kan het, lijkt de insteek.

Op het eiland zijn een paar bijzondere exemplaren van de borden voor een inhaalverbod te vinden: de rode en de zwarte auto staan hier namelijk verkeerd om… Ook nu lijkt het allemaal prima te zijn, zolang maar duidelijk is wat er bedoeld wordt..

Als het rijdt en remt dan mag het de weg op…

Op de Antillen bestaat er niet zoiets als een APK-keuring. Over het algemeen mag een auto de weg op wanneer ermee gereden en geremd kan worden. Het gevolg daarvan is dat je regelmatig auto’s zonder werkende remlichten tegenkomt, of nog erger: zonder werkende lichten. Doorgaans krijgen dergelijke auto’s wel een avondverbod, maar zoals inmiddels wel duidelijk mag zijn, wordt dat verbod niet altijd nageleefd.

Als de lichten van de auto wel werken, is dat overigens nog geen garantie voor het gebruik van de lichten. Niet zelden kom je ’s avonds auto’s tegen die enkel met stadslicht rondrijden. Zeker wanneer men vanuit de schemering de donkerte inrijdt blijven de lichten vaak nog lange tijd uit; iets waar je tijdens het rijden in de avond en nacht dus echt even rekening moet houden.

Tenslotte valt nog wel op te merken dat Antillianen over het algemeen niet bepaald ’s werelds beste bestuurders zijn. Het feit dat een rijbewijs hier binnen enkele lessen te behalen is, is goed terug te zien aan het verkeers-inzicht van de gemiddelde Antilliaan.

Prima rijden op Curaçao!

Ondanks alle eigenaardigheden is het rijden op Curaçao me erg goed bevallen. Het duurde ook niet al te lang, of ik reed minstens 20 kilometer per uur te hard, negeerde rode lichten, haalde rechts in, en scheurde over de onverharde wegen. En die borg, die hebben we gewoon teruggekregen. Helemaal niets aan de hand dus!

Voor de liefhebber nog een overzichtje met enkele leuke routes:

• Weg naar Westpunt, vanaf Barber tot Westpunt
• Vlakte van Hato, vanaf het vliegveld tot aan de Bron van San Pedro
• De Koningin Julianabrug in Willemstad
• De kustwegen tussen St. Willibrordus en Lagun
• De weg richting de Ostrich farm, nabij Koraal Tabak
• De onverharde wegen rond de windmolens en de oude dragstrip op de Noordkant