Vlakte van Hato, Shete Boka en Christoffelpark

De westelijke zijde van Curaçao heeft een hoop moois te bieden en het afrijden van de ‘weg naar Westpunt’ is dan ook meer dan aan te raden. Vanaf het midden van het eiland loopt de woestijnachtige Vlakte van Hato en vlak voor Westpunt liggen twee interessante natuurparken: ‘Shete Boka’ en het Nationaal Park ‘Christoffelpark’. Shete Boka is een park met routes langs de inhammen van de noordkust, waar de woeste zee onophoudelijk op de kliffen van kalksteen beukt. Het Christoffelpark herbergt een willekeur aan natuur, waaronder het hoogste punt van Curaçao, de Christoffelberg.

De Vlakte van Hato

De Vlakte van Hato loopt vanaf de zogenaamde ‘Noordkant’ van Curaçao tot aan de Bron van San Pedro. De uitgestrekte vlakte ligt direct langs de kust en eindigt met rotsen en ruwe kliffen van kalksteen langs de kust. Een deel van de vlakte is gebruikt voor de bouw van Hato Airport, waarbij men dankbaar gebruik gemaakt heeft van de vlakke ondergrond, iets dat op Curaçao redelijk zeldzaam is.

Aan de westzijde van het vliegveld ligt een militaire basis. Vlak voor de daadwerkelijke ingang van de basis loopt een onverharde weg richting de Vlakte van Hato. Het eerste deel van de route kent enkele zeer ruwe stukken, maar zelfs onze kleine Toyota Yaris kwam hier zonder al teveel moeite overheen. De sterkte afdaling op de rotsen hoeft niet noodzakelijk ook weer omhoog gereden te worden, aangezien er een ook een uitgang aan het uiteinde van de vlakte ligt, maar daarover later meer.

De route naar de vlakte loopt bovendien rakelings langs het begin van de startbaan van Hato Airport, wat een leuk uitzicht biedt op de binnenvliegende toestellen. Enige moed is daarbij wel vereist, want de zwaardere toestellen komen bijzonder laag over vliegen.

Eenmaal op de vlakte is de weg een stuk beter te berijden en zijn er de nodige zijwegen die je naar de uithoeken van de vlakte kunnen brengen. Na een tijdje wordt de vlakte ook steeds kaler en gaat de begroeiing steeds meer over in woestijnvegetatie, waaronder dus ook veel cactussen. De ondergrond verandert gaandeweg eveneens en begint steeds meer te bestaan uit los rood zand, dat zich na afloop door het hele interieur van de auto manifesteert.

Even na het vliegveld zijn de Grotten van Hato te vinden; een zeer toeristische attractie, compleet met gids. De tocht door de grotten schijnt niet erg authentiek meer te zijn, maar leidt je wel langs een hoop stalactieten en stalagmieten en een ondergronds meer. Wij hebben dit toeristische uitje echter aan ons voorbij laten gaan.

Op tweederde van de vlakte staat een reeks windmolens die voorzien in de plaatselijke energiebehoefte. De windmolens staan niet afgeschermd en kunnen gewoon van dichtbij bekeken worden. Tussen de eerste en tweede windmolen wijken een aantal wegen af van de hoofdweg, naar links. Via een of meerdere van deze wegen is een relatief onbekende grot te vinden, waar je zelf naar binnen kan. Je hoeft daar maar een paar meter de grot in te wandelen om de vele vleermuizen al te zien vliegen. Loop je dan nog wat verder, dan vliegen de beesten echt rakelings langs je hoofd, wat natuurlijk een unieke ervaring is (als je er tegen kan). Het moet wel gezegd: het zijn erg neurotische beesten; ze zitten haast geen moment stil en als ze dan even ergens hangen is het vaak voor korte duur. De vleermuizen vliegen vooral veel in en uit de openingen in het ‘plafond’ van de grot.

Ter hoogte van de eerste windmolen hebben we ook nog de rotsen en de ruwe zee bij de kust bekeken. Een inschattingsfout zorgde daarbij voor de nodige angstige momenten. De golven en fonteinen vielen al een tijd erg mee, maar de ondergrond waar we op stonden was natuurlijk niet voor niets zo nat. Tijdens het maken van een foto zie ik plotseling een muur van water richting de kust snellen en los spatten op de rotsen, eindigend in een lichte spray van water. Echter, op datzelfde moment verscheen daarachter een nog veel hogere golf. Zonder na te denken zet ik het op een lopen en haal ik mijn enkel open. Ik kijk nog even om en zie wat een muur van water de golf tijdens de aanvaring met de kust veroorzaakt heeft. Enkele tienden later voel ik de muur met water zich volledig over mij en m’n camera heen storten. In een kortstondige reactie wist ik meteen mijn camera uit de zwaarste waterval te houden en direct af te drogen met de laatste drogen delen van m’n t-shirt. Zelfs Vincent z’n t-shirt moest eraan te pas komen om de camera voldoende droog te krijgen. Na een aantal grondige checks blijken zowel de camera als de lens nog volledig in orde. M’n enkel was er echter wat minder prettig aan toe en bloedde stevig. Al met al liep het daarmee nog prima af, want met die ruwe zee had het allemaal nog veel heftiger en erger af kunnen lopen…

We hebben na dit incident de route maar meteen weer vervolgd; hier waren we wel weer even klaar.

Wanneer je de route over de vlakte weer verder vervolgd kom je uiteindelijk uit op een privé-terrein. Overigens zijn de meningen over dit terrein verdeeld; volgens velen is het terrein helemaal geen eigendom van de boer die dit beweert, maar eigendom van de Antilliaanse overheid.

Bij de ingang van het terrein heeft de zelfverklaarde eigenaar een bord geplaatst met de melding dat het passeren van het terrein een boete (cq. donatie) van 5 gulden inhoudt. Bij de uitgang staat dan ook een slagboom die door de eigenaar geopend wordt (en als deze er even niet is, dan is een keer toeteren voldoende). Na het openen wordt je geacht de boete van 5 gulden direct te betalen.

Overigens gebruikt de man het gebied als boerderij, met onder andere een hoop koeien en geiten. Tijdens de tocht over de vlakte hadden we nog een verrassende aanvaring met het vee in kwestie; een klein lammetje kwam recht op onze rijdende auto afrennen en leek vastberaden ons rechtsomkeert te doen maken. Na een noodstop deinsde het dier net op tijd opzij, maar na het optrekken rende het aan de andere zijde van de wagen gewoon weer hard mee op.

Shete Boka

Shete Boka is een van de laatste interessante stops langs de Weg naar Westpunt. Het gratis toegankelijke park heeft een aantal wandelroutes langs en over het oude lavagesteente en een hoop mooie panorama’s. De vele boka’s (inhammen) laten mooi zien met wat een extreem geweld de zee hier te keer gaat. De onophoudelijke passaatwind is de oorzaak van dit alles.

Vooral het uitzichtpunt van de Boka Tabla is de moeite waard. Vanaf de 6 meter hoge steiger is goed te zien hoe hoog het water omhoog spuit. Zo nu en dan schiet het water wel 15 tot 20 meter hoog de lucht in wanneer het op de rotsen knalt, of zelfs wanneer de terug bewegende golven een tegemoet komende golf kruisen. Dan zie je 30 meter voor je opeens een waterbom ontploffen en is de kans dat je het helemaal droog houdt erg klein.

Wat je ook doet, zorg ervoor dat je op geen enkele manier te water kan raken. De ruwe zee en de zware stroming zorgen er namelijk voor dat zelfs een zeer geoefend zwemmer niet meer levend uit het water vandaan komt.

Naast het panorama over de zee, ligt er bij de Boka Tabla ook een lager uitzichtpunt bij de inham. Dit punt zelf is een stuk minder spectaculair, maar vanaf daar kan je wel de grot van de Boka Tabla binnen gaan. Via een trappetje komt je uit in een grot onder de klif, waar het zeewater regelmatig naar binnen stroomt. Vooral ’s ochtends levert dit in combinatie met het binnen vallende zonlicht een mooi tafereel op.

Het betreden van de grot is echter niet zonder gevaar: al kan het nog zo rustig lijken, het wil nog wel eens gebeuren dat het water plotseling met forse snelheid tot diep in de grot stroomt. Tijdens ons bezoek was het water helaas veel te wild, waardoor het niet mogelijk was om binnen de grot foto’s van het instromende water te maken. Die gaat dus op m’n ‘to-do lijst’ voor een volgend bezoek aan Curaçao.

Via de wandelroutes in Shete Boka is ook de Boka Pistol te bereiken. Hier stroomt het zeewater met hoge snelheid in een nauwe inham, waar het in het midden als een fontein omhoog spuit. Dit gaat daarbij ook gepaard met een bulderend geluid, als ware het een schot van een geweer.

Christoffelpark

Het Christoffelpark bestaat uit twee delen: het deel rond de Christoffelberg en het deel aan de kust. De toegang kost 17,50 gulden per persoon. Het park is met de auto te verkennen en bevat nog een hoop wandelroutes, zoals de beklimming van de Christoffelberg.

Door de vele regenval van de afgelopen weken was het park tijdens ons bezoek erg groen. De doorgaans zo verdorde en haast dood lijkende planten stonden er nu erg groen bij. De autoroute door het park heeft een hoop stopplaatsen alwaar je een wandelroute kan nemen, van het uitzicht kan genieten of waar je enkele oude ruïnes of een oude kopermijn kan bekijken. In het deel aan de kust is onder andere ook een oude indianengrot te vinden, waar je met enige moeite enkele rotstekeningen kan zien.

Het park herbergt ook een enorme verscheidenheid aan diersoorten: van enorme leguanen tot adelaren en herten. Tijdens onze rondrit vloog er een adelaar voor onze auto uit en de hoeveelheid leguanen en hagedissen die we hebben moeten ontwijken was enorm.

Het figuurlijke en letterlijke hoogtepunt van het park is toch wel de Christoffelberg, welke met 375 meter het hoogste punt van Curaçao is. De wandelroute naar de top zou volgens de informatie aan de voet ongeveer een uur moeten duren. Wij deden er echter slechts 40 minuten over, ondanks ons rustige tempo en het meeslepen van alle camera apparatuur.

De beklimming is redelijk pittig, maar over het algemeen gewoon goed te doen. Het is wel verstandig om de tocht in de ochtenduren te maken, om het heetst van de dag te mijden en om voldoende water mee te nemen. Tegen het einde zitten er nog enkele relatief gevaarlijke stukken, waaronder een stuk waar je langs een hele smalle riggel binnen 10 meter opeens 15 meter omhoog moet klimmen, met naast je een afgrond van een meter of 50.

Normaliter biedt de top van de berg een prachtig uitzicht op niet alleen heel Curaçao, maar ook Bonaire, Aruba en Venezuela. Wij hadden echter de pech dat het wat heiig was, waardoor we niet het hele eiland konden zien. Wel was Venezuela heel af en toe wel zichtbaar, maar het was dan ook niet meer dan een wazige schim.

Je hebt vanaf de berg ook een heel mooi uitzicht op de vlakke en kale strook van de noordkant van het eiland, waar je in een strook van 50 tot 60 kilometer overal de waterfonteinen de lucht in ziet schieten.

Kortom, wie denkt dat Curaçao niet veel meer te bieden heeft dan alleen zon, zee en strand, zit er goed naast!