De eerste twee weken van onze roadtrip door Italië bestond grotendeels uit culturele uitstapjes en het was inmiddels dus hoog tijd om wat stoom af te blazen. Aangezien we vanaf Rome toch weer in noordelijke richting zouden rijden (met als laatste stop Venetië en het Gardameer) was het toeristische Rimini de meest voor de hand liggende keus op het gebied van strandbezoeken en een avondje stappen. Gezien alle verhalen stelden we ons er al vrij weinig van voor, maar zelfs die lage verwachtingen werden niet gehaald.

Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat je Rimini voor de architectuur, natuur, geschiedenis of cultuur niet aan hoeft te doen. De omgeving is niet erg inspirerend en de stad zelf is al even onaantrekkelijk en kort samen te vatten als een ongeordende verzameling van hotels die qua schilderwerk weinig rekening met elkaar en het totaalplaatje gehouden hebben. Maar goed, daarvoor waren we hier natuurlijk ook niet naartoe gereden.

We wisten natuurlijk allang dat het publiek dat in Rimini te vinden zou zijn wat leeftijd betreft zelden boven de 20 jaar uit zou komen en dat het daarnaast ook een heel ander slag mensen zou zijn dan wij. Eenmaal op een camping nabij Rimini bleek al snel hoe groot die kloof was toen we een plekje kregen op het ‘rumoerige’ deel van de camping. Op meerdere plaatsen om ons heen werden de versterkers regelmatig vol opengedraaid en zo werden we getrakteerd op een potpourri van muziek, waarvan geen van de ingrediënten ook maar in de buurt van onze eigen muzikale voorkeur kwam.

Na het opzetten van de tenten hebben we de middag op het plaatselijke strand, dat direct voor de camping gelegen was, doorgebracht.

We kregen ’s avonds al snel een bezoek van een van de proppers van Beachmasters, die ons probeerde te verleiden tot de aanschaf van een toegangsbewijs en busrit naar het centrum van Rimini; iets waar we maar op in gingen omdat we die busreis wel goed konden gebruiken. Bovendien leverde de ontmoeting ons achteraf nog een hoop vermaak op, waarin vooral het woord ‘pauper’ een grote rol speelde. Zoals gezegd was dit niet bepaald ons slag mensen en dat iemand vijf jaar achtereen terugkomt naar Rimini om daar de hele zomer lang als propper te werken begrepen we dan ook absoluut niet.

Die avond bleek het uitgaan ook lang niet zo geweldig als ons was voorgehouden door propper van Beachmasters. Het publiek was er veel te jong, de temperatuur te hoog, de verlichting te laag, de muziek te simpel en ook de man-vrouw verhouding was met respectievelijk 70-30 geen rede tot juichen. Uiteindelijk was het dan ook vooral aan onze eigen gezelligheid en vriendschap te danken dat we onszelf alsnog een leuke avond bezorgden.

Na een gezonde lange nachtrust hebben we ook de tweede dag vooral in de zon en op het strand doorgebracht. Wat de ‘bruiningsquotient’ betreft waren dit dan ook de meest succesvolle dagen van de vakantie.

’s Avonds werden we het slachtoffer van de iedereen wel bekende problemen van het verminderde tijdsbesef: eht bleek zondag te zijn en alle winkels waren inmiddels dus al gesloten en zo waren we plotseling aangewezen op de camping-horeca. Wat een teleurstellende maaltijd leek te worden, draaide uit op een enorme meevaller: de daar aangeboden pizza’s verkregen een mooie tweede plek op onze pizza-ranglijst; netjes achter de pizza’s van onze allereerste avond.

Na de teleurstelling van de avond tevoren besloten we deze avond maar bij de tent te blijven zitten. Ook nu werden we weer verblijd met een bezoek van een propper van Beachmasters, maar ditmaal een van onze leeftijd. Uiteindelijk waren we stom verbaasd om te horen dat het hier een al werkende oud-student van de TU Delft betrof die zijn zomervakantie graag vulde met de werkzaamheden voor onder andere Beachmasters. Het was vooral opvallend dat het ‘paupergehalte’ van het gesprek al snel verminderde toen de jongen doorkreeg hoe onze vakantie er tot nu toe uitzag en dat wij niet van plan waren om hier een week lang te zuipen en te feesten; het werd zowaar een intelligent gesprek.

Na twee ontspannende dagen hebben we de tenten de volgende ochtend weer afgebroken om ons vervolgens op te maken voor de laatste stop van de reis: Venetië en, als de tijd het toe laat, het Gardameer.

We zijn het er allemaal over eens dat we wel genoeg Rimini gezien hebben voor de komende jaren. Het oordeel: de stranden zijn prima, maar verder is het echt het Renesse van Italië; leuk als je jong bent en voor het eerst zonder je ouders op vakantie mag, maar daarna weinig bijzonders.