A night in Rome

Iedereen kent het gevoel: je komt ergens aan waar je al een hoop van gehoord hebt en waar je een hele hoop wilt bekijken. Op dat moment kan je bijna niet wachten en wil je eigenlijk niets anders dan meteen al langs al die bezienswaardigheden. Soms is dat ook precies wat je dan doet en dat was dan ook wat ons de eerste avond in Rome overkwam. Als een stel cultuur- en historiejunkies liepen we middenin de nacht urenlang door de Italiaanse hoofdstad. Hoe een stad je zo bij de keel kan grijpen…

Na iets meer dan drie uur rijden we de ringweg van Rome op en bezoeken we de eerste van de twee campings die ons getipt waren. Uiteindelijk kiezen we voor de tweede camping en nemen we alle tijd om alles te installeren en bij te komen van de dag. Na het avondeten besluiten we ’s avonds de stad in te gaan en een bezoekje te brengen aan de Trevifontein. We hadden bij de receptie al wat informatie gekregen over de mogelijkheden om met het openbaar vervoer in het centrum te geraken. Uiteindelijk lukt dat ons echter niet; de treinen en bussen die we dachten te kunnen gebruiken rijden al niet meer en even twijfelen we of we nog de stad in willen of misschien beter terug naar de tent kunnen gaan. We kiezen voor plan B: met de auto de stad in. Als chauffeur krijg ik te maken met de meest bijzondere rijervaring die ik ooit gehad heb: het chaotische verkeer in hartje Rome. Wat in eerste instantie een haast onmogelijke opgave leek, blijkt een ruim half uurtje later reuze mee te vallen.

We parkeren de auto op de heuvel achter de Spaanse Trappen en zijn blij verrast met het feit dat we daar na 11 uur ’s avonds gratis mogen staan. Te voet gaan we op weg naar de wereldberoemde fontein en pakken we dus meteen de Spaanse Trappen mee, alwaar we getrakteerd worden op typisch Romeinse gezelligheid: de Spaanse Trappen is een van de grootste hangplekken van de lokale jeugd.

De route naar de ‘Fontana di Trevi’ brengt ons langs tal van oude gebouwen die in elke andere stad een attractie op zich zouden zijn, maar die hier verkeren in totale anonimiteit. Het zegt genoeg over de historische rijkdom van Rome.

Het is al na middernacht als we bij de Trevifontein aankomen. Ondanks het tijdstip is het er nog altijd ontzettend druk. Maar waar op de Spaanse Trappen vooral de lokale bevolking te vinden was, zijn het hier vrijwel alleen toeristen die zich nestelen op de treden rond de fontein. De eerste minuten vergapen we ons aan de fontein en de wijze waarop de beeltenis van de zeegod Neptunus vergroeid lijkt te zijn met het achterliggende gebouw.

De mythe wil dat wanneer je met je rug naar de fontein staat en een muntje met rechts over je linker schouder het water inwerpt, je ooit zal terugkeren naar de stad. Ik besluit dit de eerste avond nog niet te doen, omdat ik de stad eerst gezien en ervaren wil hebben voor ik dit symbolische gebaar maak. Thomas, die al eens eerder in Rome geweest is en toen ook een muntje geworpen heeft, doet dit wel. Later leest hij in de Lonely Planet dat het werpen van een tweede muntje betekent dat je je liefde zult vinden in de ‘eeuwige stad’… Een derde zou betekenen dat je hem of haar trouwt.

Na een tijdje genoten te hebben van de fontein, de sfeer en het kijken naar alle verschillende mensen staan we voor de vraag of we terug lopen of nog even verder de stad in wandelen. We genieten allemaal dusdanig van de nachtelijke sfeer, dat we anoniem besluiten door te lopen; de volgende attractie, het Pantheon, is immers bijna om de hoek. Op dat moment vergeet ik even dat ik enkele uren eerder slippers aan had gedaan, aangezien het toch geen lange wandeling zou worden.

Op weg naar het Pantheon komen we ook langs de overweldigende zuilenrij van de Tempel van Hadrianus. Van de tempel uit 145 staan nu enkel nog 11 van de 13 Corinthische zuilen aan de voorzijde overeind. De rest van het gebouw, waaronder ook de zuilen aan de achterzijde (eveneens 13) en korte zijdes (8 aan elke zijde) zijn vernietigd door plunderingen en het gebruik in nieuwe bouwwerken. De 15 meter hoge zuilen staan op een 5 meter hoog plateau dat inmiddels ver onder het huidig straatniveau ligt. Hierdoor lijken de zuilen op straatniveau te staan, maar de uitgraving van het onderliggende plateau laat de originele situatie goed zien.

Een straat verder arriveren we bij het Pantheon, de tempel die nog vrijwel geheel in authentieke staat verkeerd. Althans, de tempel zoals die in 125 opnieuw opgebouwd is door Hadrianus, nadat de originele tempel (uit 27 voor Christus) in zijn geheel door brand verwoest werd. Het mag duidelijk zijn dat we alle vijf diep onder de indruk zijn van dit machtige bouwwerk en we kijken al reikhalzend uit naar het moment, later deze week, dat we de tempel ook van binnen kunnen bewonderen.

Een paar straten verder komen we uit op het Piazza Navona. Hier heeft Keizer Domitianus in de eerste eeuw een groot stadion laten bouwen, waarvan de tribunes na de val van het Romeinse rijk gebruikt werden als fundering voor de huizen die er nu nog te zien zijn. De originele baan is nooit bebouwd en heeft zich langzaam ontwikkeld tot het plein dat het nu is. Ook hier is het weer verbluffend om te zien hoeveel historische gebouwen hier te vinden zijn, zonder dat daar ook maar iets over vermeld wordt in onze Lonely Planet en Trotter gids. Op het plein zijn tevens nog drie historische fonteinen te vinden, waarvan de meest indrukwekkende, La Fontana dei Quattro Fiumi, tijdens ons bezoek afgeschermd is ten behoeve van restauratie werkzaamheden.

Nu we al zo ver Rome ingetrokken zijn, kunnen we net zo goed nog een paar straten verder lopen en het Piazza Venezia bekijken. Aan dit plein staat ook het immense monument van Victor Emanuel II, de enorme witte kolos die ook bekend staat als Altare della Patria (Altaar van de Natie) en Il Vittoriano. Het merendeel van de Romeinse inwoners verafschuwd het tussen 1895 en 1911 verrezen bouwwerk, dat ook wel gekscherend ‘de typemachine’ genoemd wordt, maar op ons maakt het grote indruk. Goed, het had allemaal wel wat subtieler gemogen en het past inderdaad niet echt tussen de historische gebouwen van het oude Romeinse rijk, maar indrukwekkend is het zeker.

Vanaf het Piazza Venezia lopen we nog even de Capitoline op, een van Rome’s zeven heuvels. Achter de middeleeuwse gebouwen waar onder andere het Capitoline Museum in gevestigd is, heb je prachtig zicht op het Forum Romanum. Midden in de nacht is hier echter niet veel van te zien en dus besluiten we maar om te draaien. Even twijfelen we nog of we nog een paar honderd meter door moeten lopen om ook het Colosseum te bekijken, maar we houden het op de de paar hoeken die we vanaf hier kunnen zien en bewaren de rest van het gebouw voor later.

De lange terugweg loopt nog via het Piazza del Popolo, wat zich laat vertalen als ‘Plein van het Volk’. Oorspronkelijk heeft het plein zijn naam ontleend aan de populieren waar ook de aanliggende kerk Santa Maria del Popolo naar vernoemd is. Het vroeg 19e eeuws plein maakt, ondanks het grootse formaat, op het moment niet heel veel indruk meer op ons. Het zegt alles over de hoeveelheid monumenten die we in deze nachtelijke wandeling zijn gepasseerd. We zijn er voor deze nacht klaar mee, en dat is goed nieuws voor mijn voeten, die de banden van mijn slippers inmiddels meer dan zat zijn.

Vanaf het Piazza del Popolo lopen we de heuvel op, richting de auto. Vanaf daar hebben we nog een prachtig uitzicht over het Noordelijke deel van het centrum. Vooral de felverlichte koepel van de Sint Pieter springt in het oog. We kijken al uit naar alle bezienswaardigheden die nog moeten komen, maar voor nu willen we maar één ding: terug naar de tent.

Het is al bijna half drie als ik de auto wederom door de Italiaanse hoofdstad mag loodsen, wat door het verminderde verkeer inmiddels een stuk makkelijker is. Het rijden door het centrum mag dan wel erg meegevallen zijn, de drukte overdag laten we liever aan ons voorbij gaan en dus zullen we de volgende dagen toch echt met het openbaar vervoer van en naar het centrum moeten zien te geraken.