Een moeilijke start & Milaan in één dag

Milaan, dat was de eerste stop van onze roadtrip door Italië. Na een lange nacht en ochtend rijden, waaronder het mooiste stuk snelweg dat ik ooit gereden heb (Zwitserland, even voor de Gotthardtunnel), begaf ik me voor het eerst van m’n leven op Italiaans grondgebied. De eerste dagen in Italië verliepen echter niet helemaal zonder problemen. Een verslag van de zoektocht naar een camping, de eerste ervaringen met het Italiaanse rijgedrag en een bezoek aan modestad Milaan.

De eerste ervaring op de Italiaanse wegen

De rit richting Italië verliep erg gemakkelijk en geheel zonder problemen, maar dit veranderde al snel toen we de grens tussen Zwitserland en Italië gepasseerd waren. Het rijgedrag kwam onmiddellijk enorm agressief over. Zo viel het vele bumperkleven meteen op, als ook het gebrek aan richting aangeven en de gevaarlijke wijze van inhalen. En dan zijn er natuurlijk nog de vele tweewielers die je aan alle kanten voorbij schieten…

Op een lokale landweg werden we even goed wakker geschud en gewaarschuwd voor de rest van de vakantie: bij een onoverzichtelijke wegversmalling ter hoogte van een bruggetje kwam er met hoge snelheid een vrachtwagen op ons afrijden, die geen moment inhield om ons ruimte te bieden. Een noodstop met de Twingo voorkwam een frontaal ongeluk met een opgetelde snelheid van ruim 120 kilometer per uur. Het idee om drie weken lang in dergelijke situaties te verkeren stond ons niet echt aan.

Het was echter al wel duidelijk dat er weer voldoende materiaal zou zijn voor een verhaal over het ‘Italiaanse rijden’…

Campingcrisis

Uit onze campinggids viel al af te leiden dat er nauwelijks campings in de buurt van Milaan te vinden zouden zijn. Met behulp van de Tomtom reden we desondanks richting een camping op een afstand van 25 kilometer ten opzichte van Milaan. Ter plekke troffen we echter niks aan dat door kon gaan voor een camping. Na even rondgelopen te hebben bleek dat er wel degelijk ooit een camping gestaan had. Van de nog aanwezige woonwagens was weinig meer over en het was overduidelijk dat de mensen die we nog wel in deze ravage aantroffen in grote armoede en vergetelheid leefden. Dat je vervolgens iemand z’n poes uit ziet laten is dan ook absoluut niet verrassend.

De grote hoeveelheid muggen dwong ons snel weer de auto in, op zoek naar een nieuwe bestemming…

Een minuut of veertig later arriveerden we op onze uiteindelijke verblijfplaats in Pavia, 25 kilometer ten zuiden van Milaan. ’s Avonds kwamen we tot de conclusie dat de muggen ook hier in grote getalen aanwezig waren, wat enkele dagen later nog altijd voor irritatie zorgde. De muggen maakten het onmogelijk om rustig op de camping rond te hangen, wat het verblijf op de tevens dure camping niet bepaald ten goede kwam.

De eerste pizza…

De eerste avond hebben we het onszelf maar makkelijk gemaakt en zijn we op zoek gegaan naar een pizzeria in Pavia. Toen we die eenmaal gevonden hadden werden we meteen geconfronteerd met de taalbarrière: niemand ter plekke was in staat ook maar één Engelse zin te begrijpen, laat staan te spreken. Met handen en voeten kregen we het uiteindelijk voor elkaar om de pizza-bakker voor ons drie stuks van zijn zogenaamde ‘meter-pizza’ te laten maken en ons te verrassen met zijn eigen creaties. Na dat verzoek ging de man direct enthousiast aan de slag en de resulterende pizza’s (ruim voldoende voor 5 hongerige sporters) waren fenomenaal en zouden de rest van de vakantie ook niet meer overtroffen worden.

Milaan

De tweede dag zijn we even voor het middaguur richting Milaan vertrokken. Op advies van onze ‘campingburen’ hebben we de auto geparkeerd bij het treinstation van Pavia, om vervolgens met de trein naar Milaan af te reizen. Na het boeken van de kaartjes hadden we nog ruim een uur om de tijd te doden. We hebben de tijd nuttig besteed door een rondwandeling door Pavia te maken, welke ons onder andere langs de oude overdekte brug (‘Ponte Vecchio’) en de enorme kathedraal bracht.

Rond half één stapten we op de intercity richting Milaan. Vreemd genoeg waren de ons toegewezen plaatsen bezet en hebben we alsnog maar gestaan, ook al werd er door de kapers wel aangeboden om op te staan. We hebben ons als Hollanders dus meteen even van onze beste kant laten zien. Overigens kwamen we er later achter dat we de duurste treinvariant geboekt hadden; we vonden het al zo vreemd dat de coupé zo enorm ruim opgezet was, inclusief een tafeltje bij alle stoelen.

Vijfentwintig minuten later stonden we in het centrum van Milaan, waar we direct overdonderd werden door het formaat van het centrale station. Helaas stond het grootste deel van de stationshallen in de steigers, waardoor het formaat en de pracht van het bouwwerk grotendeels aan het oog onttrokken werd.

Eenmaal buiten viel het hoge Pirelli-gebouw direct op. Vanaf het imposante plein voor het station zijn we per voet richting het oude centrum van de stad gelopen. De route richting het oude centrum bevestigde het al heersende idee dat er buiten het oude centrum en enkele architectonische uitzonderingen en aantrekkelijke parken verder weinig bijzonders te zien is in Milaan. De stad voelt op een hoop plaatsen aan als een betonnen en vaak sfeerloze kolos.

Eenmaal binnen de oude stadswal veranderde het beeld van Milaan al snel; de gebouwen waren heel wat aantrekkelijker en de straten een stuk voller. De oude trams, die hier al sinds de jaren ‘20 al rondrijden maken het plaatje compleet.

Het eerste uitstapje ter plaatse was het bezoek aan het romantische opera-theater, het ‘Teatro alla Scala’, waar je na een toegangsprijs van 5 euro door het opera museum kon lopen en ook de grote zaal kon bekijken vanuit een van de loges. Het zicht op de 18e eeuwse zaal (welke na een bombardement in de jaren ‘30 vrijwel geheel verwoest raakte en nadien weer opgebouwd is) was fenomenaal.

Het maken van foto’s van deze imposante zaal was helaas niet toegestaan en de nadrukkelijke controle hierop dwong me tot het naleven van die regel.

De stadswandeling werd voortgezet door de ‘Galleria Vittorio Emanuele II’ die het Pizza della Scala verbind met het Piazza del Duomo, waar de wereldberoemde kathedraal te vinden is. De ‘galleria’ is (letterlijk) tot op zekere hoogte te vergelijken met de Haagse passage; een overdekt winkelcentrum dus. De vergelijking houdt echter op bij het formaat van het complex en de gevestigde winkels; hier kom je enkel en alleen de meest luxe zaken (en een MacDonald’s) tegen, waaronder die van Mercedes, Gucci en Louis Vuitton. De vloer is verder nog afgewerkt met de logo’s en zegels van de grote omliggende nederzettingen, waaronder natuurlijk ook de beeltenis van Romulus en Remus met het ‘SPQR’ van Rome.

Eenmaal aan de andere zijde van de Galleria is de immense ‘Duomo di Milano’ niet te missen. De kathedraal die gebouwd is van de 14e eeuw tot diep in de 19e eeuw is zowel van buiten als binnen indrukwekkend, met een gewelf op 45 meter hoogte en een lengte en breedte van respectievelijk 157 en 92 meter, hetgeen ruimte biedt aan 40.000 personen. Daarnaast is het mogelijk om de kathedraal te beklimmen en het dak te bewandelen op een hoogte van maximaal 65 meter, wat een schitterend uitzicht biedt op het oude centrum van Milaan en de 106 meter hoge toren van de kathedraal.

Na de Duomo hebben we nog een kort bezoek aan het ‘Castello Sforzesco’ gebracht, een kasteel dat zich midden in het centrum van Milaan bevindt. In de aangrenzende tuinen werden we echter geconfronteerd met hetgeen waar men altijd voor waarschuwt in dergelijke steden: zakkenrollers. De iPhone van een van mijn reisgenoten was plotseling verdwenen en uiteraard ook niet meer terug te vinden… Ook de nasleep hiervan, zoals de aangifte, kostte nog een hoop tijd, wat het vakantiegevoel weinig goed deed.

’s Avonds in de trein terug waren we het er allemaal over eens dat we de volgende dag koers zouden zetten richting Toscane. Het gebied rond Milaan had naar onze mening weinig moois te bieden (zeker niet in vergelijking met onze volgende bestemming, Toscane) en ook Milaan zelf hadden we na één dag wel gezien.

Nog meer pech…

Eenmaal terug op de camping werd de teleurstelling nog verder aangewakkerd door problemen met een van de converters die we voor de vakantie hadden aangeschaft. Na gebruik op de sigarettenaansteker van een van de twee auto’s, deed geen enkele stekker het meer in het bewuste 12v contact en na een test van de converter op de andere auto deed ook die aansluiting het niet meer. Zo waren in één klap al onze elektriciteitsaansluitingen verdwenen en waren we aangewezen op de aansluitingen bij de sanitair blokken van de campings om onze apparatuur op te laden.

De sfeer daalde nog wat verder toen een dag later de kies van een van mijn reisgenoten afbrak. Gelukkig was het niet noodzakelijk om ter plaatse een tandarts op te zoeken en had hij er de rest van de vakantie geen last meer van. Doordat ook de uitgaven heel wat hoger lagen dan gepland hadden we die dagen echter wel het gevoel dat het wel eens een teleurstellende vakantie kon worden. Wat we toen nog niet wisten was dat dit ons laatste echte ongeluk zou zijn.