In Nederland is het nog altijd een ronduit belabberde winter, maar wij (Arjan, Vincent en ik) genieten inmiddels van een nog veel slechtere winter op Curacao. Met een minimum van 25 en een maximum van 31 graden zit schaatsen op natuurijs er hier duidelijk niet in.

Na een prima verlopen vlucht, van zo’n 10 uur zijn we afgelopen dinsdag iets na 5 uur plaatselijke tijd op Hato Airport aangekomen. Inmiddels zijn we twee dagen verder en hebben we al lekker kunnen acclimatiseren. We praten Nederlands, eten Venz hagelslag en betalen weer met guldens, kortom: het is net of we thuis zijn.

Het is voor mij de eerste keer dat ik zo midden in de winter op vakantie ga en dat heb ik de dagen voorafgaand aan de reis wel gemerkt. Ook al wist ik dat alles geregeld was en dat ik geen zaken open had staan, toch werd ik continu getroffen door een vlaag van zenuwen. Ben ik niks vergeten? Moet ik echt niks meer doen? Uiteindelijk kwam het er elke keer op neer dat ‘t wel goed kwam. Maar toch…

Dat beklemmende gevoel was echter direct verdwenen op het moment dat de bagage was afgegeven. Enkel een 10-uur durende vlucht scheidde ons nog van een heerlijke vakantie op de Nederlandse Antillen.

De vlucht verliep prima en had eigenlijk nauwelijks vertraging; een zeldzaamheid, zo hebben we vernomen. Ook het weer was lang niet zo drukkend als we verwacht hadden. Vervolgens stond de huurauto, een Toyota Yaris, binnen een kwartier rijklaar voor onze neus. Al met al een paar prettige meevallers dus.

Vanaf Hato Airport zijn we onze gastheer gevolgd naar hun huis dat is gelegen in de omgeving van de Jan Thiel baai. De eerste avond hebben we meteen een mooie introductie tot het eiland gekregen, compleet met een etentje op het Wilhelminaplein in Willemstad, alwaar we genoten hebben van een ‘Maxima’ of een ‘Pieter van Vollenhoven’. En ook nu weer een meevaller: een zeer smakelijke en vullende kip-teriyaki kost hier slechts 15 Antilliaanse gulden, wat omgerekend slechts 6 euro is. Het dagmenu kost er zelfs maar 10 gulden…

Tijdens de rit richting Willemstad vielen de prachtig uitgelichte gebouwen goed op. Reden genoeg om de komende twee weken een avondje wat nachtfoto’s te gaan maken!

De tweede dag hebben we eerst een bezoekje gebracht aan supermarkt Vreugdehil. Overigens kun je op Curacao zo’n beetje alle Hollandse producten in de supermarkt vinden. Voor het ultieme vakantie-gevoel moet je hier dus niet te lang blijven, want met al die Venz hagelslag, Honig mie en Brinta doet het wel erg Nederlands aan.

Na de super zijn we richting het strand van de Jan Thiel Baai gereden en hebben we voor het eerst genoten van de sterke zon. Tussen al het bakken zijn we nog het hemelsblauwe water ingedoken, waar we meteen al konden genieten van een hele verzameling vissen in alle kleuren. Helaas hadden we onze camera thuis laten liggen, dus die onderwater foto’s moeten nog even wachten.

’s Middags hebben we nog een sightseeing tocht gemaakt richting de vlakte van Hato. Door de regenval die we onderweg troffen hebben we er toen maar voor gekozen om dat uitstapje tot later te bewaren, aangezien we weinig zin hadden om vast te zitten in een modderpoel, of iets dergelijks.

Plan B bracht ons toen naar de Flamingo Area. De Flamingo Area bestaat uit een gebied met zoutpannen, waar geregeld grote groepen flamingo’s te vinden zijn. Het uitstapje was echter geen enorm succes, want dit keer kwamen we niet veel meer dan 15 van de roze vogels tegen. Bovendien grepen de beesten de eerste de beste gelegenheid aan om er vandoor te gaan, waardoor er ook weinig te fotograferen viel.

De zoutpannen leverden uiteindelijk nog wel een aantal leuke foto’s op, zoals deze van een van de paden rond de pannen.

Flamingo Area, Curacao

De derde dag ben ik ’s ochtends vroeg nog wat rond gaan rijden, in de hoop wat leuke foto’s te kunnen maken. Uiteindelijk vertrok ik rond half 8, wat duidelijk te laat was: het verkeer stond al goed vast en er was weinig gelegenheid om er echt wat van te maken. Uiteindelijk kwam ik uit bij Koral Tabak, waar ik nog een aantal losse foto’s gemaakt heb. Bij Koral Tabak houdt de doorgaande weg ook plotseling op. Het asfalt stopt gewoon in de middle-of-nowhere.

Het was hoe dan ook wel een nuttige tocht; het rijden wordt al een stuk prettiger en ook mijn richtingsgevoel is er weer mee op vooruitgegaan. Handig voor de komende dagen. Koral Tabak zal ik ongetwijfeld nog een keer bezoeken om dan door te rijden tot aan de dragstrip en de windmolens.

Afgesloten weg bij Koral Tabak

Die middag hebben we het strand waar ook de opnames van Bon Bini Beach gemaakt zijn en worden bezocht. Het was er een stuk gezelliger dan bij de Jan Thiel Baai, maar de onderwater-fauna liet te wensen over en het water was ook lang niet zo helder.

We hebben de dag afgesloten met een training bij de plaatselijke zwemvereniging. Zonder de leek te vervelen kan ik wel melden dat we in ieder geval niet stil hebben gezeten en ons goed hebben kunnen inspannen. We kunnen dus weer even vooruit.

De hoeveelheid foto’s valt tot nu toe nog erg tegen, maar ik ga er vanuit dat daar de komende dagen wel verandering in gaat komen. Verzoekjes kunnen hieronder geplaatst worden.