Een kleine week in bergstaat Andorra

Afgelopen week ben ik met mijn zwemclub, WVZ uit Zoetermeer, op trainingskamp geweest in de Pyreneeën, en wel in het bergstaatje (en belastingparadijs) Andorra. Het is een pittige en bijzonder gezellige week geweest, waarin ik gelukkig ook nog de nodige tijd heb gevonden om wat foto’s te maken van de steden Encamp en Andorra la Vella. Een verslag met foto’s van deze bijzondere week.

Een trainingskamp in de bergen

Elk jaar organiseert mijn wedstrijdzwemvereniging, WVZ uit Zoetermeer, een trainingskamp waarin het nuttige met het aangename gecombineerd wordt. Eens in de zoveel jaar wordt dit kamp in het buitenland georganiseerd. De laatste keer dat dit gebeurde was in 1998, in Tsjechië. Dit jaar werd de meivakantie gebruikt om naar Andorra af te reizen. Het bergstaatje ligt in de Pyreneeën. Onze twee trainingslocaties in Encamp en Andorra la Vella lagen op een hoogte van respectievelijk 1300 en 1100 meter. Het trainen op hoogte zorgt voor een extra impuls in de intensiteit van de trainingen. Maar, het is natuurlijk niet de bedoeling dat ik hier doorraas over de ins en outs van trainingsmethodieken.

De busreis van Nederland naar Andorra duurde zo’n 20 uur, inclusief tussenstops. Ik ben echter met enkele clubgenoten met de auto naar het zuiden afgereisd. Dit gaf ons de mogelijkheid om een extra tussenstop in Parijs te maken, om daar te dineren en een avondwandeling door de stad te maken. Het was voor mij alweer zo’n 10 jaar geleden dat ik voor het laatst in de lichtstad geweest was, dus het was een bijzonder welkome tussenstop. We hebben vanaf de Notre Dame langs de Seine gewandeld, tot aan de Eiffeltoren. Die wandeling heeft bij mij de behoefte losgemaakt om snel een meerdaagse stedentrip naar Parijs te maken.

Sneeuw in mei

We kwamen op zondag 29 april aan in Andorra en dus op één van de laatste dagen van het wintersport seizoen. Tot onze grote verbazing lagen de pistes er nog goed wit bij. Rede genoeg dus, om de route over de pas te nemen, in plaats van de tunnel richting Encamp, alwaar we in een hotel zouden verblijven.

Enkele dagen later werden we wakker met nog verder besneeuwde bergtoppen en heuvels, en op de laatste dag vertrokken we in een heuse sneeuwbui, waarbij de sneeuw ook goed bleef liggen. We stapten toen bij een temperatuur van 17 graden in de auto, en nog geen kwartier later reden we in de sneeuw, bij een temperatuur van ruim onder de nul graden. En dat in mei!

Andorra

Andorra ligt middenin de Pyreneeën, tussen Frankrijk en Spanje. Het land heeft slechts zo’n 75.000 inwoners. De meeste van hen wonen in Andorra la Vella (22.000), Les Escaldes-Engordany (16.000) en Encamp (11.000). Het is een van de snelst groeiende wintersport gebieden van de wereld: komende zomer wordt er weer 60 kilometer aan pistes gereed gemaakt. Het gevolg daarvan is dat er in de drie grote steden ook hevig gebouwd wordt; de hijskranen zijn werkelijk niet te tellen.

De voertaal in Andorra is Catalaans en het aantal inwoners dat ook daadwerkelijk de Andorreese nationaliteit heeft is in de minderheid (33%). Spanjaarden (43%) vormen er de grootste meerderheid.

Andorra is een zogenaamd belastingparadijs en het moet het dan ook vooral hebben van het steeds verder aantrekkende toerisme. Wat direct opvalt, is de enorme luxe die overal terug te vinden is: je ziet er de duurste auto’s rijden en het land staat vol met moderne en opvallende architectuur. Vrijwel overal staan grote (en duur ogende) kunstwerken en de bestrating is van zeer hoge kwaliteit, iets wat je niet zou verwachten voor een dergelijk bergstaatje. Een mooi voorbeeld is de brug over de plaatselijke rivier. De rivier is niet bijzonder breed of groot, maar de brug eroverheen is een bijzonder mooi staaltje architectuur. Twee grote bollen zweven boven het wegdek, en houden middels dikke stalen spijlen het hele wegdek omhoog.

Waar de diverse gemeenten het geld vandaan halen om dergelijke luxe tentoon te spreiden, wordt al snel duidelijk wanneer men de grondprijzen te horen krijgt: 2 miljoen euro voor een kavel van een klein hotel. Tel daar de (overigens relatief lage) inkomstenbelasting van de rijke bevolking op, en je hebt een mooi budget.

De luxe van Andorra gaat pas echt opvallen als je een rit naar het Spaanse deel van de Pyreneeën maakt. De mooi afgewerkte gebouwen gaan dan al snel over in simpele huizen met dito pleisterwerk. Een fors contrast dus.

De rijkdom en weelde van Andorra kwam ook terug in openbare voorzieningen, zoals sportcomplexen. Heel Andorra heeft maar liefst 12 zwembaden, waaronder een enorm complex met een 50m bad. Ter vergelijking: Zoetermeer heeft 130.000 inwoners en slechts 3 zwembaden van 25 meter.

Interessante bezienswaardigheden

Andorra heeft een hoop interessante bezienswaardigheden. In Encamp kan men een van de langste ski liften ter wereld bewonderen; de lift brengt de passagier over een bergpas, alvorens bij de bergen met de pistes te arriveren.

In Andorra la Vella kan men genieten van een hoop moderne architectuur. Net buiten het centrum loopt een straat langs de plaatselijke rivier.. Hier tref je een hoop schitterende bank- en kantoorgebouwen aan. Even verderop ligt dan het spa-oord Caldea. Dit gebouw is in de ruime omtrek te zien door de karakteristieke glazen punt. Van buiten is het een groot kunstwerk om te zien, maar het interieur is nog veel interessanter. Het is dan ook zeker de moeite waard om even naar binnen te gaan. Binnen wordt je opgewacht door rustgevende muziek en blauw verlichte glazen trappen.

In Andorra la Vella kan natuurlijk ook erg goed en goedkoop gewinkeld worden. Vooral drank, etenswaren en tabak worden op elke hoek aangeboden. En als iets een stekker heeft, dan zal het in Andorra ongetwijfeld te koop zijn: van radiografisch bestuurbare wagens tot broodroosters.

Verder brengt een tochtje over een parkeerterrein je langs een hoop dure bolides. Erg leuk voor liefhebbers van auto’s en motoren.

Wat er nog meer opviel in Andorra

Zoals eerder gezegd moet Andorra het hebben van het toerisme. Het volk is er dan ook erg gastvrij en vriendelijk. Een mooi voorbeeld daarvan was de buschauffeur die zijn bus stil zette, totdast ik mijn foto vanaf de overkant van de straat gemaakt had, opdat hij er niet doorheen zou rijden en bij het wegrijden knikte de man nog even vriendelijk.

De eerste dag vielen bij de meeste van ons de stoplichten al op. Bij ons hotel stond een stoplicht voor een zebrapad. Bijna elke automobilist leek dit stoplicht te negeren. Wat bleek: wanneer men door het rode licht reed, sprong het op twee afwisselend knipperende oranje lichten… Na navraag bleek dat het stoplicht enkel als waarschuwing voor het zebrapad diende en dat het toegestaan was om door rood te rijden. Daar hebben we de laatste dag mooi nog even gebruik van gemaakt…

Over zebrapaden gesproken: zomaar oversteken op een zebrapad is in Andorra prima te doen; alle automobilisten stoppen voor je. Hou er alleen wel rekening mee, dat ze wel zover mogelijk doorrijden alvorens ze stilstaan.

En we zijn er ook achter gekomen dat het niet toegestaan (of niet gewenst) is om op de hoofdweg linksaf te slaan en een terrein op te rijden. Na wat reacties van bestuurders om ons heen, kwamen we erachter dat we bij de volgende rotonde hadden moeten keren om later rechtsaf te kunnen slaan, zodat we geen verkeer op zouden houden…

De foto’s die ik tijdens deze week gemaakt heb zijn in de gallery te vinden: foto’s van Andorra-la-Vella en Encamp.