De 463 meter hoge berg Kirkjufell is een erg bijzondere verschijning bij het plaatsje Grundarfjörður, gelegen aan weg 54 op het schiereiland Snæfellsness. De berg staat is aan een zijde verbonden met het vasteland en torent hoog boven de omliggende omgeving uit. Kirkjufell is ontstaan tijdens de laatste koude periode van de ijstijd, toen gletsjers en hun rivieren het landschap vormden.

Deze foto is even na 1 uur ’s nachts genomen vanaf het vasteland. Die avond verdween de zon rond half een ’s nachts onder de horizon, waarna de hemel bijna 2 uur rood gekleurd bleef.

Een van de ijsgrotten in de gletsjer bij Kverkfjöll, in het binnenland van IJsland. Rond Kverkfjöll bevinden zich diverse hete (zwavel-)bronnen, waarvan er een aantal ook onder en in de ijskap liggen. Deze bronnen ontspringen in een warme beek die zich vervolgens een weg baant onder de ijskap. De warmte doet het ijs beetje bij beetje smelten, met kilometerslange tunnels en ijsgrotten als gevolg.

De ijsgrotten bij Kverkfjöll zijn niet altijd zichtbaar. Na verloop van tijd wordt het dak van de grot te dun of instabiel, en stort de grot in. Daarbij kan het gebeuren dat een enorme massa ijs van de gletsjer mee in beweging komt, met kleine ijslawines tot gevolg. Nadat de ijsgrot geheel of gedeeltelijk is ingestort duurt het weer een hele poos voor de ijsgrot zijn ‘oude’ vorm weer terug heeft.

Het spreekt voor zich dat het erg gevaarlijk is om in de nabijheid van de ijsgrot rond te lopen, laat staan de grot te betreden. Waaghalzen die ondanks dit alles de grot toch betreden moeten erg oppassen voor vallend ijs, dat soms uit blokken van enkele meters in doorsnee kan bestaan. Tijdens ons bezoek aan Kverkfjöll konden we regelmatig het gebulder van vallend ijs uit de diepere delen van de grot horen komen.

Omdat het dak van de grot bij de ingang bijzonder dun was hebben we ons alleen rond de ingang begeven. Als de gelegenheid zich voor doet zal ik een volgende keer wel de grot in gaan, om dan ook een foto van het prachtige lichtspel binnen in de grot te kunnen maken.

Een tureluur (Tringa totanus) in een karakteristieke pose: op een paal protesterend tegen de aanwezigheid van mensen (of dieren) in de nabijheid van het broedgebied; in dit geval het eiland Flatey in het Noordwesten van IJsland.

De tureluur (behorend tot de familie van strandlopers en snippen) is duidelijk herkenbaar aan de felrode poten en broedt in grote delen van Europa en Midden Azië en overwinterd in zuidelijke gebieden. De vogel is op zichzelf dus geen bijzondere verschijning, maar valt in de ongerepte IJslandse natuur toch op door het vaak opstandige gedrag en de aantallen waarin de vogel voor komt.

Het natuurlijke warme badje in Kerlingarfjöll, een prachtig berggebied in het binnenland van IJsland. Op de achtergrond zijn een paar van de vele zwavelbronnen in het gebied te zien. Uit een hoop van deze bronnen komt kokend heet water (en vaak ook daadwerkelijk kokend water), wat via een beekje uiteindelijk in dit met behulp van stenen gevormd badje terechtkomt. Het water is dan afgekoeld tot een aangename 38 graden celcius.

Het baden in een dergelijk natuurlijk warm badje of een warme beek is een unieke ervaring en een absolute must voor eenieder die IJsland bezoekt. Met name bij koud weer of regen is het zeer prettig vertoeven in het warme water. Je moet daarvoor natuurlijk wel even door de kou van de buitenlucht heen. En die zwavellucht, die went wel.

De Seljalandsfoss is een relatief kleine waterval (qua volume) in het zuiden van IJsland. De waterval is echter erg populair bij toeristen doordat het mogelijk is om (zonder nat te worden) achter het gordijn langs te lopen.

Het gletsjermeer Jökulsárlón is zonder twijfel een van IJslands meest populaire attracties. Het meer heeft zich pas in 1934-35 gevormd als gevolg van het terugtrekken van de Breiðamerkurjökull gletsjer, een gletsjertong van de Vatnajökull (Europa’s grootste gletsjer). In 1975 bedroeg het oppervlak 7.9 km², maar inmiddels heeft het meer een oppervlak van maar liefst 18 km², als gevolg van het extreem snelle smelten van de IJslandse gletsjers.

Het meer is via een smalle geul verbonden met de zee. Door de getijdenwerking stroomt hier ook zout water naar binnen, waardoor het meer grotendeels uit zout water bestaat, hetgeen het smeltproces van de Breiðamerkurjökull gletsjer verder versneld. Ondanks dit ogenschijnlijk snelle proces, kunnen de afgebroken ijsbergen er wel zeven jaar over doen voor ze de zee bereiken.
Als gevolg van het zonlicht, zoutwater stromen en de as en grond die op de ijsbergen ligt smelt de ijsberg niet overal even snel. Hierdoor ontstaan de meest uiteenlopende vormen. Daarnaast komt het regelmatig voor dat een ijsberg keert als gevolg van een veranderd zwaartepunt. Een net gekeerde ijsberg is duidelijk herkenbaar aan de bijzondere blauwe kleur; ijs dat boven water smelt heeft dit niet en oogt wit.

Op het diepste punt heeft Jökulsárlón een diepte van ruim 190 meter, waarmee het (waarschijnlijk) het op een na diepste meer van IJsland is. Het meer ligt ten zuiden van de Vatnajökull (Europa’s grootste gletsjer), tussen het nationaal park Skaftafell en de havenplaats Höfn. In de zomermaanden zijn de oevers van het meer tevens het broedgebied van de Grote Jager (Stercorarius skua).

De (in juni) door prachtige lupinevelden geflankeerde weg richting het kerkje Ingjaldsholl, op het schiereiland Snæfellsness. Rechts op de verre achtergrond is ook de gletsjer (met onderliggende vulkaan) ‘Snæfellsjökull’ te zien, welke in het boek ‘Reis naar het middelpunt van de aarde’ van Jules Verne’s het decor vormt voor de start van de reis.

De kerk Ingjaldsholl is gebouwd in 1903 en is daarmee een van de oudste betonnen kerken van IJsland.

Een scheepswrak dat is aangespoeld aan de zuidkust van het kleine eilandje Flatey, in het Breiðafjörður fjord.

Een detail rond een van de de modderpotten rond Leirhnjúkur, onderdeel van het vulkanische systeem ‘Krafla’ in het Noordoosten van IJsland (nabij Myvatn). Een modderpot is een poel van extreem hete en meestal zelfs kokende modder. De warmte is terug te leiden tot magma stromen onder het aardoppervlak, welke rond Leirhnjúkur soms slechts op drie kilometer diepte bevinden. De blauwgrijze kleur ontstaat door de grote hoeveelheden zwavel die vrijkomen uit het magma.

Leirhnjúkur is de scheur in de aardkost waar in de jaren ‘70 en ‘80 vele uitbarstingen hebben plaatsgevonden. Door de hooggelegen magma stromen is het gebied geothermisch zeer actief. Zo komt de stoom (verhit grondwater) rechtstreeks uit het lavaveld zitten en zijn er veel modderpotten en zwavelbronnen te vinden in het gebied. Het Krafla systeem zelf is nog altijd zeer actief en men verwacht al sinds het jaar 2000 een nieuwe periode van uitbarstingen. Vooralsnog laten deze echter op zich wachten en is het gebied een van de grootste toeristische trekpleisters in het noorden van IJsland.

Een kleine waterval vlakbij het dorp Grundarfjörður, op het schiereiland Snaefellsness. Deze foto is gemaakt rond half 1 ’s nachts. Er was nog dusdanig veel licht, dat er een 3-stops ND filter voor nodig was om deze 4 seconde lange belichting (bij f/11 en ISO 100) mogelijk te maken.