Een cabrio scheert over de wegen van de Furkapas, een van de vele mooie passenroutes in het midden van Zwitserland.

Een van de vele honderden wegtunnels in Zwitserland. De betreffende tunnel ligt op de Route de Mauvoisin in het kanton Valais; de weg die van Verbier naar het stuwmeer Lac de Mauvoisin leidt.

Weg A82 slingert door het indrukwekkende landschap van Glen Coe, een vallei (‘glen’ betekent vallei) in de Schotse Hooglanden, vernoemd naar de rivier Coe.

De vallei dankt zijn bekendheid aan de ‘Massacre of Glencoe’ in 1692, toen de Engelse kapitein Robert Campbell zijn soldaten opdracht gaf om de clan Donald zover mogelijk uit te roeien. De soldaten maakten gebruik van de gastvrijheid van de clan en verbleven enkele dagen in hun huizen, alvorens zij 37 mannen van de clan afslachtten. Vervolgens kwamen nog minstens veertig vrouwen en kinderen om het leven nadat zij dakloos waren gemaakt als gevolg van het platbranden van de huizen van de clan. De vermoedelijke aanleiding voor deze daad was het te laat afleggen van de eed van trouw aan koning William III door Alasdair Maclain, het hoofd van de Glencoe-MacDonalds.

De A87 kronkelt door Glen Shiel, een indrukwekkende vallei in het westen van Schotland.

De 4×4 weg over de met mos begroeide heuvels van het Lakagígar gebied (vernoemd naar de 24 kilometer lange kraterrij) in het zuiden van IJsland.

Weg 1, de ringweg van IJsland, nabij Myvatn in het noorden van IJsland. Deze foto is genomen om 1 uur ’s nachts.

De (in juni) door prachtige lupinevelden geflankeerde weg richting het kerkje Ingjaldsholl, op het schiereiland Snæfellsness. Rechts op de verre achtergrond is ook de gletsjer (met onderliggende vulkaan) ‘Snæfellsjökull’ te zien, welke in het boek ‘Reis naar het middelpunt van de aarde’ van Jules Verne’s het decor vormt voor de start van de reis.

De kerk Ingjaldsholl is gebouwd in 1903 en is daarmee een van de oudste betonnen kerken van IJsland.

Een van de wegen door de lavavelden van Grindavík, nabij de Blue Lagoon, op de Reykjanes landtong. De foto is even na 3 uur ’s nachts gemaakt.

De Blue Lagoon (‘Bláa lónið’ in het IJslands) is een geothermische spa en een van IJslands bekendste attracties. De Blue Lagoon wordt gevoed met het warme water dat uit de nabijgelegen geothermische centrale Svartsengi stroomt. Die centrale haalt extreem verhit water uit geslagen putten die enkele kilometers diep rijken, tot het punt waar het magma het natuurlijke grondwater verwarmd. De Blue Lagoon dankt zijn naam aan de melkachtige blauwe kleur van het water. Die kleur ontstaat door de aanwezigheid van blauwwieren in het (overigens zeer zoute) mineraalhoudende water.

Het karakteristieke water van de Blue Lagoon is echter niet alleen te vinden in de spa zelf, het stroomt ook door de vele met mos bedekte lavavelden rond de Blue Lagoon. Dat geeft het surrealistische beeld dat hier ook op de foto te zien is.

Een karakteristieke IJslandse gravelweg. Dergelijke wegen worden in IJsland eigenlijk gezien als een uitstekende en verharde weg, ook al bestaat de ondergrond uit aangereden zand en gravel. Weg 60 is te vinden in de Westfjorden en loopt over enkele bergpassen, waardoor er interessante berglandschappen op de route liggen.

De ritten van en naar Florence hadden al het een en ander laten zien van de schoonheid van de landschappen van dit deel van Toscane. Ik moest en zou dan ook minstens één ochtend in m’n eentje door de heuvels en bergen rijden om in alle rust van deze schoonheid te kunnen genieten en er natuurlijk de nodige foto’s van te kunnen maken. En zo vertrek ik even na 6 uur ’s ochtends met de Honda Jazz, welke in de bergen een trouwe bondgenoot blijkt te zijn. De wegligging en het gewicht van de wagen maken het erg gemakkelijk om met hoge snelheid over de bergweggetjes te scheuren. Tel daar de prachtige vergezichten in het vroege ochtendlicht bij op en het is dubbel genieten. Ruim vier uur later keer ik weer terug op de camping, waar eenieder net is ontwaakt. Ze hebben geen idee wat ze gemist hebben…