Een van de vele papegaaiduikers op de vogelrots Látrabjarg in de Westfjorden, het meest westelijke puntje van IJsland, en daarmee ook van Europa.

Een tureluur (Tringa totanus) in een karakteristieke pose: op een paal protesterend tegen de aanwezigheid van mensen (of dieren) in de nabijheid van het broedgebied; in dit geval het eiland Flatey in het Noordwesten van IJsland.

De tureluur (behorend tot de familie van strandlopers en snippen) is duidelijk herkenbaar aan de felrode poten en broedt in grote delen van Europa en Midden Azië en overwinterd in zuidelijke gebieden. De vogel is op zichzelf dus geen bijzondere verschijning, maar valt in de ongerepte IJslandse natuur toch op door het vaak opstandige gedrag en de aantallen waarin de vogel voor komt.

Een papegaaiduiker (Fratercula arctica) op de rotsen van de vogelklif Látrabjarg in de Westfjorden (het meest westelijk gelegen punt van IJsland en daarmee ook van Europa). De papegaaiduiker (Atlantic Puffin in het Engels) behoort tot de familie van Alken. De dieren leven het grootste deel van het jaar op zee en komen enkel aan land om te broeden. Ze nestelen zich in meters diepe tunnels in de bovenste grondlaag van (bij voorkeur hoge) kliffen en rotswanden.

Alleen gedurende het broedseizoen hebben de papegaaiduikers de kleurrijke snavel en tekeningen die de vogels tot zo’n geliefde vogelsoort en een ware toeristische attractie maken. Na het broedseizoen verliezen ze het gekleurde deel van de snavel en hebben ze weer hun oorspronkelijke donkere en kleinere snavel.