Onze tweede geplande standplaats bevond zich langs de Toscaanse kust, net onder Livorno. Na het lelijke en industriële landschap rond Milaan achter ons te hebben gelaten rijden we langzaam maar zeker de heuvels van Toscane binnen, waarna we ons direct in een andere wereld wanen. De lange tolweg leidt ons langs tal van prachtige uitzichten, met als hoogtepunt de situatie waarin we aan de rechterzijde over de zee uitkijken en aan de linkerzijde een gletsjer passeren. Over de walkie-talkies (ten behoeve van de communicatie onderweg) klinken aan weerszijden meerdere oeh’s en aah’s. Na dik drie uur rijden arriveren we bij onze beoogde uitvalsbasis: Cecina, waarvan we tot de laatste dag niet wisten hoe we het precies uit moesten spreken.

Het toeristische kuststadje Cecina bevindt zich op ongeveer een half uur rijden ten zuiden van de havenstad Livorno. De keus was op Cecina gevallen vanwege de gunstige ligging ten opzichte van de grote kustweg en de diverse wegen landinwaarts, om zo de belangrijkste delen van Toscane gemakkelijk te kunnen bereiken.
De zoektocht naar de camping brengt ons langs drie verschillende campings, waarvan Le Tamerici in Cecina Mare de uiteindelijke keus is. De camping ligt op loopafstand van het strand van Cecina Mare, maar dat blijkt even later het enige echte prettige punt van de camping te zijn. Met onze tenten krijgen we een veel te kleine plek toegewezen en ook de dagen daarna blijkt dat elk mogelijk gaatje gebruikt wordt om een tent op kwijt te kunnen. Van vaste plaatsen voor trekkers is dus absoluut geen sprake. Uiteindelijk weten we onze plek beetje bij beetje uit te breiden door bij elk vertrek van buren onze stoelen en tafels weer wat breder uit te stallen. Desalniettemin vermaken we ons uitstekend op de matige camping.

Tijdens ons verblijf in Toscane bezoeken we onder andere Pisa, Florence en Siena, maar daar lees je alles over in aparte blogs.

De derde volledige dag in Toscane besluiten we als rustdag te benutten. Na een rustige ochtend met een uitstekend en uitgebreid ontbijt op de camping begeven we ons even voor drie uur naar de haven van Cecina Mare, waar we ’s ochtends een zeilboot gereserveerd hebben. Tussen drie uur ’s middags en zeven uur ’s avonds begeven we ons vervolgens met z’n vijven op Middellandse zee. Als enige ervaren zeiler ben ik de aangewezen stuurman, maar ook voor mij is dit de eerste keer dat ik op open zee zeil. De tijd waarin ik regelmatig zeilde ligt inmiddels al ruim 10 jaar achter me, maar enkele weken eerder had ik al ervaren dat je zeilen nooit echt verleerd. Toch is het op open zee wel even een ander verhaal. In de eerste plaats is daar de golfslag, waardoor je niet zo strak aan de wind kan zeilen, doordat je boot zo nu en dan uit koers geslagen wordt. Bovendien komen de golven vandaag niet uit dezelfde richting als de wind en ontbreekt het op de boot aan een vaantje, waardoor het zeker het eerste deel even aftasten is. Uiteindelijk zetten we rap koers richting het noorden en later nemen ook Arjan en Thomas nog even het roer over. We genieten volop en met de meegenomen compactcamera maken we nog een aantal unieke foto’s.
Al had geen van ons enige vorm van klok of horloge meegenomen, toch lukt het ons om om klokslag zeven uur de boot weer aan te meren bij de zeil- en surfschool. We installeren ons nog even op het strand om van het laatste uurtje zon te genieten en kunnen wederom terugkijken op een zeer geslaagde dag. Het gaat nu duidelijk de goede kant op met deze vakantie.

De week in Toscane zit er alweer op, maar met Rome als volgende stop kijken we alleen maar vol enthousiasme vooruit. Na deze week in Cecina zijn we er eindelijk uit: met dank aan de plaatselijke politie weten we nu dat we de plaatsnaam uit dienen te spreken als ‘Sèssinna’.

Op onze laatste dag in Toscane rij ik als enige af richting de Romeinse stichting Siena. De overige vier vakantiegangers besluiten een extra stranddagje in te lassen om bij te komen van de eerdere activiteiten. In Siena heb ik afgesproken met een vriendin die we eerder deze week al puur toevallig tegenkwamen in Florence, waardoor ik de stad niet in mijn eentje hoef te verkennen.

De route naar Siena brengt me weer door prachtige cretelandschappen. Even twijfel ik nog of ik wellicht ook de afslag richting San Gimignano moet nemen, maar dit idyllische plaatsje zal genoegen moeten nemen met een plek op de to-do-list voor een volgend bezoek. Het parkeren in Siena blijkt geen enkel probleem en in luttele minuten bevind ik mij midden in het historische centrum van de stad.

Allereerst bekijk ik de Basilica Cateriniana, een basiliek die niet heel veel indruk maakt. Dit wordt echter ruimschoots gecompenseerd door het bezoek aan de kathedraal van Siena, de Duomo di Siena. Het interieur van de kathedraal doet erg warm aan en is de mooiste die ik tot op heden gezien heb. Prachtig zijn bijvoorbeeld de vele fresco’s in de vloer van de kathedraal.
Aan de buitenzijde is overigens ook goed te zien hoe ooit de werkzaamheden gestart zijn voor de uitbreiding van de kathedraal. De muren en de aanhechtingen voor het gewelf van dit schip zijn duidelijk te zien in de omliggende gebouwen. De uitbreidingen waren uiteindelijk overbodig toen de stad getroffen werd door de pest en het schip is zodoende nooit afgebouwd.

Vanaf de Duomo lopen we richting het beroemde plein van Siena, het Piazza del Campo. Op het sfeervolle plein vallen direct de 9 verschillende vlakken op, welke symbool staan voor de 9 districten waar Siena oorspronkelijk uit opgebouwd is. Deze districten worden bij wijze van traditie nogsteeds gehandhaafd, wat bijzonder mooi naar voren komt tijdens de jaarlijkse paardenraces, de Palio di Siena.
Ook vandaag krijgen we een interessante demonstratie van een van de vele tradities die deze historische stad rijk is. Gedurende de dag viel het ons al op dat er in een deel van de stad overal rode vlaggen te zien waren. Daarnaast liepen er een hoop mensen uit dat deel van de stad ook met opgebonden vlaggen rond hun nek. ’s Avonds komen we erachter dat een van de districten vandaag zijn ‘wijkfeest’ viert. Dit begint in de eigen wijk, waar iedereen zich rond een kerk verzameld. De traditionele kledij (in dezelfde stijl als de rode vlaggen) valt meteen op. Na verloop van tijd komt de stoet in beweging, vooropgegaan door een twintigtal vlaggendragers en achtereenvolgens zo’n 20 trommelaars, alle moeders met kinderwagens, alle vrouwen, een blazersband, alle mannen, de voltallige jeugd en tenslotte weer een groep vlaggendragers. De stoet loopt richting het Piazza del Campo, waar de vlaggendragers zich vervolgens rond het plein positioneren al zwaaiende met de enorme rode vlaggen. In het midden van het plein geven beurtelings de trommelaars en de blazers een demonstratie. Zij worden daarbij regelmatig ondersteund door een koor met daarin alle mannen uit de optocht.

Uiteindelijk trekt de stoet terug de wijk in om daar vervolgens in de straten deel te nemen aan een gezamenlijk en feestelijk diner. En wij? Wij konden niet anders dan even balen dat we als Nederlanders niet gezegend zijn met een dergelijke rijke sociale cultuur. Blij dat we dit meegemaakt hebben nemen we plaats op een terras aan het sfeervolle plein. Rond middernacht stap ik in mijn auto en begin ik aan de twee uur durende terugreis. Siena was prachtig, maar tegelijkertijd genoeg voor één dag.

Met nog twee volledige dagen in Toscane te gaan besluiten we de eerste van die twee dagen te gebruiken om het eiland Elba aan te doen. Doordat de receptie medewerkers op de camping ons niet konden (of wilden) helpen met een reservering voor de boot, zijn we op de gok naar Piombino afgereden. Daar aangekomen krijgen we de prijzen te horen en besluiten we na druk overleg dat we het het geld niet waard vinden en liever nog wat gaan bekijken aan deze kant van Toscane. Zo rijden we een uur later weer verder richting Orbetello, alwaar we de lagune en het oude vestingsstadje zullen bekijken, om de rit te eindigen bij het prachtige Pitigliano.

Na een wandeling door het sfeervolle centrum van Orbetello rijden we het binnenland in richting Saturnia. Hier willen we even genieten van de thermen, de zwavelbronnen met water op lichaamstemperatuur. De route leidt ons dwars door prachtige cretelandschappen en na een uurtje rijden komen we aan bij de bronnen. Aan de geur van rotte eieren kunnen we direct concluderen dat we hier goed zitten. Bij het parkeren helpen we nog enkele Nederlanders door hen te behoeden voor een parkeerboete en door te verwijzen naar het verderop gelegen parkeerterrein.
De zwavelbronnen blijken de moeite absoluut waard te zijn; het is bijzonder goed genieten in het warme water en de hoger gelegen watervallen bezorgen ons de nodige natuurlijke massages.

Via de zwavelbronnen van Saturnia rijden we verder richting Pitigliano. Daar genieten we ademloos van het uitzicht op het kleine dorpje dat het best te omschrijven valt als een verschijning uit De Efteling’s Droomvlucht (zie foto). Het middeleeuwse dorpje is vrijwel geheel uit turfsteen opgebouwd en vergroeid met de turfsteenrotsen. We zijn het er alle vijf over eens: dit uitzicht is het absolute hoogtepunt van de dag.

De ritten van en naar Florence hadden al het een en ander laten zien van de schoonheid van de landschappen van dit deel van Toscane. Ik moest en zou dan ook minstens één ochtend in m’n eentje door de heuvels en bergen rijden om in alle rust van deze schoonheid te kunnen genieten en er natuurlijk de nodige foto’s van te kunnen maken. En zo vertrek ik even na 6 uur ’s ochtends met de Honda Jazz, welke in de bergen een trouwe bondgenoot blijkt te zijn. De wegligging en het gewicht van de wagen maken het erg gemakkelijk om met hoge snelheid over de bergweggetjes te scheuren. Tel daar de prachtige vergezichten in het vroege ochtendlicht bij op en het is dubbel genieten. Ruim vier uur later keer ik weer terug op de camping, waar eenieder net is ontwaakt. Ze hebben geen idee wat ze gemist hebben…

Het bezoekje aan Pisa was eigenlijk niet meer dan een opwarmertje voor wat er de komende dagen komen zou. De volgende dag pakken we het meteen goed aan en zetten we ’s ochtends vroeg al koers richting de hoofdstad van Toscane: Florence.

Het verkeer in de stad was een enorme chaos, maar na even geacclimatiseerd te zijn prima te doen. Daar aangekomen parkeren we de auto net buiten het historische centrum van de stad en benutten we ons eerste minuten in Florence in de eerste horeca-gelegenheid die we tegenkomen. Een kwartier later hebben we het nogsteeds over de uitmuntende kwaliteit van de zojuist genuttigde Italiaanse broodjes en lopen we via een deel van de oude stadswal het centrum binnen.
Gedurende dag doen we de meeste grote attracties binnen het historische centrum aan en vallen we van de ene in de andere verbazing. Florence (Firenze in het Italiaans) staat bekend om het grote aantal musea en de enorme hoeveelheid kunst die in de hele stad te vinden is binnen en buiten de vele musea. Zo kom je overal enorme standbeelden tegen en de prachtige gebouwen zijn aan het eind van de dag haast niet meer te tellen.

Aangezien we maar één dag in Florence doorbrengen besluiten we de musea links te laten liggen en er vooral de sfeer te proeven en de vele historische gebouwen te bekijken. Een van de eerste hoogtepunten die we tegenkomen is de Santa Maria del Fiore, een schitterende kathedraal van de hand van de architect Filippo Brunelleschi. Zowel het interieur als het exterieur van het immense bouwwerk doet verbazen. Het is tevens aan te raden de 414 treden van de naastgelegen campanile te beklimmen om daar te kunnen genieten van het uitzicht over de daken van Florence. Oveirgens is de Campaile met 85 meter net iets kleiner dan de 91 meter hoge koepel van de kathedraal, welke eveneens te beklimmen is.
Tegenover de kathedraal staat het Baptisterium San Giovanni, waar een replica van de originele Paradijspoort (zoals Michelangelo de poort noemde) van Lorenzo Ghiberti te bewonderen is. De originele bronzen panelen zijn te bewonderen in het Museo Dell’ Opera del Duomo. De tien panelen tonen gebeurtenissen uit het Oude Testament.

Vanaf de dom lopen we verder richting het indrukwekkende marktgebouw, welke deze dag helaas gesloten blijkt te zijn. Wel maken we nog van de gelegenheid gebruik om bij de omliggende marktkraampjes een goedkope en tijdelijke nieuwe zonnebril te kopen. Overigens heeft slechts één van de twee gekochte brillen de vakantie overleefd, wat de tijdelijkheid van de brillen nogmaals benadrukt.
Vervolgens zetten we met enkele tussenstoppen koers richting het Palazzo Vecchio (‘Oude Paleis’), dat door Groothertog Cosimo I is overgenomen en verbouwd en heden ten dagen dienst doet als museum. Het paleis, als ook het plein (Piazza della Signoria) maken een onuitwisbare indruk op ons en we brengen er dan ook ruim een uur door. Dat komt tevens door de indrukwekkende openlucht beeldengalerij ‘Loggia dei Lanzi’, welke vrij toegankelijk is. De galerij is vernoemd naar ‘lanzichenecchi’ (lansknechten), de Zwitserse lijfwachten van Groothertog Cosimo I. De beelden maken zoals gezegd grote indruk op ons en het blijkt moeilijk om de blik ervan af te wenden.

Uiteindelijk moeten we toch verder en vervolgen we onze toer via de corridor van het Uffizi richting de Ponte Vecchio, een van Florence’s grootste attracties. De middeleeuwse brug die de rivier Arno overpant is vooral beroemd om de koopmanskraampjes en woningen die tegen de rand van de brug gebouwd zijn en de bovendoorgang die door de adel werd aangelegd om niet tussen het gewone volk te hoeven lopen bij het maken van de oversteek. Het aangezicht van de brug is inderdaad erg spectaculair en doet welhaast sprookjesachtig aan door de manier waarop de huisjes tegen de brug aangeplakt lijken te zitten. Tegenwoordig zijn er vooral juweliers gevestigd in de winkels op de brug, maar in de middeleeuwen waren het vooral slagers en leerlooiers die hier hun zaken deden. Dit veranderde toen Cosimo I hen in 1539 liet vervangen door edelsmeden.
Na de Ponte Vecchio nemen we nog een kijkje bij het Pazazzo Pitti, maar de daar gehuisveste musea waren inmiddels al gesloten. Na een kort diner met een zeer matige pizza lopen we rustig verder om de rest van de avond van het nachtelijke aangezicht van Florence te kunnen genieten. We pakken daarom nog even een zonsondergang mee vanaf een hoger gelegen terras aan de zuidoever van de Arno.

Tenslotte lopen we rustig door het centrum terug naar onze parkeerplek en zo kunnen we onderweg nog een blik werpen op de fel verlichte Santa Croce kerk. De basiliek is de rustplaats van diverse Italiaanse beroemdheden. Zo is ook de graftombe van Michelangelo hier terug te vinden. De basiliek wordt overigens ook geflankeerd door een prachtig standbeeld van Dante, de grondlegger van de moderne Italiaanse taal.
De kerk zelf was inmiddels al gesloten en daarmee is dit een van de punten op de lange to-do-list voor een nieuw bezoek aan Florence. Aan het eind van de dag zijn we het er dan ook allemaal over eens dat Florence niet in één dag te zien en te beleven is. Dat geldt niet alleen voor de vele bezienswaardigheden, maar ook voor de unieke sfeer in het historische centrum.

Vlak voor we het centrum verlaten krijgen we nog een schitterende toegift. Op een van de hoeken van het Piazza della Signoria worden we getrakteerd op een prachtig live optreden van een opera-zangeres, enkel en alleen begeleidt door een accordeon. Met kippenvel verlaten we de stad. Florence heeft ons hart op indrukwekkende wijze veroverd. Het mag duidelijk zijn dat de stad een plekje krijgt op mijn lijstje van stedentrips die ik nog wil ondernemen.

De terugweg van Florence naar onze camping in Cecina bleek een stuk lastiger. Per ongeluk nemen we de A1 richting Rome, waardoor we juist dieper het binnenland inrijden en ter hoogte van Siena uitkomen. Het gevolg is dat we in plaats van een rustige route over de snelweg plotseling een route dwars door de forse heuvels en bergen voorgeschoteld krijgen. Twee uur lang rij ik in opperste concentratie door het oneindige zwart over de onoverzichtelijke bergwegen, ondertussen afvragend hoe prachtig het uitzicht er overdag wel niet zou zijn. Uiteindelijk arriveren we even na half drie ’s nachts bij de tent, bijna twee uur later dan gepland.

De dag na onze aankomst in Toscane brengen we door in het oude vestingsstadje Pisa, wereldberoemd om de scheve toren en het omliggende plein. Tegen alle verwachtingen in weten we snel een parkeerplaats te vinden op loopafstand van het oude centrum, door de borden met ‘Piazza dei Miracoli’ (‘plein van de wonderen’) aan te houden. De voettocht naar het prachtige plein brengt ons meteen langs enkele andere trekpleisters: de universiteit en de grote botanische tuin.

Het groen gekleurde plein zelf, waar naast de leunende Campanile ook een baptisterium en prachtige dom te vinden zijn verbaast ons direct in meerdere opzichten. Allereerst is daar de scheve toren, de campanile van de dom, die toch een stuk schever staat dan we verwacht hadden, zeker omdat ons bekend is dat de toren nu ruim een halve meter minder uit het lood staat dan voor de indrukwekkende herstelwerkzaamheden van 10 jaar geleden. Het volgende dat opvalt is de luxe en ruime uitstraling van het plein, dat grotendeels met gras bekleed is en tenslotte zijn daar nog de vele toeristen. Het is niet zozeer hun aanwezigheid, maar hetgeen dat ze doen dat ons daar bevreemd: over het gehele plein probeert men elkaar dusdanig op de foto te krijgen dat het lijkt of men de toren tegenhoudt, omduwt of op een andere wijze vasthoudt. We zijn het er met z’n vijven over eens dat we hier niet aan mee gaan doen. Als mij vervolgens gevraagd wordt of ik een dergelijke foto van iemand wil maken besluit ik hier niet op in te gaan. Normaal gesproken zou ik zo’n verzoek nooit afslaan en het is dan ook niet zozeer de foto zelf die mij tot die beslissing dwingt, maar het feit dat het maken van zo’n foto gewoon een hoop tijd kost en ik die tijd liever besteed aan het maken van mijn eigen foto’s.

Van mijn twee broertjes maak ik even later nog een foto waarop niet te zien is dat deze in Pisa gemaakt is. Weken later krijgen ze het eindresultaat te zien en het oordeel is duidelijk: ze zijn blij dat de toren niet op de foto te zien is. De scheve toren zou de aandacht alleen maar naar zicht toegetrokken hebben en de foto degraderen van een mooi en interessant portret naar een ‘kiekje in Pisa’.

Elk van de drie gebouwen op het Piazza dei Miracoli is enkel te betreden na betaling van een zeker toegangsbedrag en we besluiten dan ook nergens naar binnen te gaan en zelfs de campanile niet te beklimmen. We hebben de wereldberoemde lokatie nu gezien en beleefd en dat was voor ons voldoende. We verlaten de massale groep toeristen liefst zo snel mogelijk en besluiten de rest van de middag op het strand voor de camping door te brengen.