jul
28
2008Onze tweede geplande standplaats bevond zich langs de Toscaanse kust, net onder Livorno. Na het lelijke en industriële landschap rond Milaan achter ons te hebben gelaten rijden we langzaam maar zeker de heuvels van Toscane binnen, waarna we ons direct in een andere wereld wanen. De lange tolweg leidt ons langs tal van prachtige uitzichten, met als hoogtepunt de situatie waarin we aan de rechterzijde over de zee uitkijken en aan de linkerzijde een gletsjer passeren. Over de walkie-talkies (ten behoeve van de communicatie onderweg) klinken aan weerszijden meerdere oeh’s en aah’s. Na dik drie uur rijden arriveren we bij onze beoogde uitvalsbasis: Cecina, waarvan we tot de laatste dag niet wisten hoe we het precies uit moesten spreken.
Lees verder»jul
27
2008Op onze laatste dag in Toscane rij ik als enige af richting de Romeinse stichting Siena. De overige vier vakantiegangers besluiten een extra stranddagje in te lassen om bij te komen van de eerdere activiteiten. In Siena heb ik afgesproken met een vriendin die we eerder deze week al puur toevallig tegenkwamen in Florence, waardoor ik de stad niet in mijn eentje hoef te verkennen.
Lees verder»jul
26
2008Met nog twee volledige dagen in Toscane te gaan besluiten we de eerste van die twee dagen te gebruiken om het eiland Elba aan te doen. Doordat de receptie medewerkers op de camping ons niet konden (of wilden) helpen met een reservering voor de boot, zijn we op de gok naar Piombino afgereden. Daar aangekomen krijgen we de prijzen te horen en besluiten we na druk overleg dat we het het geld niet waard vinden en liever nog wat gaan bekijken aan deze kant van Toscane. Zo rijden we een uur later weer verder richting Orbetello, alwaar we de lagune en het oude vestingsstadje zullen bekijken, om de rit te eindigen bij het prachtige Pitigliano.
Lees verder»jul
25
2008De ritten van en naar Florence hadden al het een en ander laten zien van de schoonheid van de landschappen van dit deel van Toscane. Ik moest en zou dan ook minstens één ochtend in m’n eentje door de heuvels en bergen rijden om in alle rust van deze schoonheid te kunnen genieten en er natuurlijk de nodige foto’s van te kunnen maken. En zo vertrek ik even na 6 uur ‘s ochtends met de Honda Jazz, welke in de bergen een trouwe bondgenoot blijkt te zijn. De wegligging en het gewicht van de wagen maken het erg gemakkelijk om met hoge snelheid over de bergweggetjes te scheuren. Tel daar de prachtige vergezichten in het vroege ochtendlicht bij op en het is dubbel genieten. Ruim vier uur later keer ik weer terug op de camping, waar eenieder net is ontwaakt. Ze hebben geen idee wat ze gemist hebben…
jul
23
2008Het bezoekje aan Pisa was eigenlijk niet meer dan een opwarmertje voor wat er de komende dagen komen zou. De volgende dag pakken we het meteen goed aan en zetten we ‘s ochtends vroeg al koers richting de hoofdstad van Toscane: Florence.
Lees verder»jul
22
2008De dag na onze aankomst in Toscane brengen we door in het oude vestingsstadje Pisa, wereldberoemd om de scheve toren en het omliggende plein. Tegen alle verwachtingen in weten we snel een parkeerplaats te vinden op loopafstand van het oude centrum, door de borden met ‘Piazza dei Miracoli’ (‘plein van de wonderen’) aan te houden. De voettocht naar het prachtige plein brengt ons meteen langs enkele andere trekpleisters: de universiteit en de grote botanische tuin.
Het groen gekleurde plein zelf, waar naast de leunende Campanile ook een baptisterium en prachtige dom te vinden zijn verbaast ons direct in meerdere opzichten. Allereerst is daar de scheve toren, de campanile van de dom, die toch een stuk schever staat dan we verwacht hadden, zeker omdat ons bekend is dat de toren nu ruim een halve meter minder uit het lood staat dan voor de indrukwekkende herstelwerkzaamheden van 10 jaar geleden. Het volgende dat opvalt is de luxe en ruime uitstraling van het plein, dat grotendeels met gras bekleed is en tenslotte zijn daar nog de vele toeristen. Het is niet zozeer hun aanwezigheid, maar hetgeen dat ze doen dat ons daar bevreemd: over het gehele plein probeert men elkaar dusdanig op de foto te krijgen dat het lijkt of men de toren tegenhoudt, omduwt of op een andere wijze vasthoudt. We zijn het er met z’n vijven over eens dat we hier niet aan mee gaan doen. Als mij vervolgens gevraagd wordt of ik een dergelijke foto van iemand wil maken besluit ik hier niet op in te gaan. Normaal gesproken zou ik zo’n verzoek nooit afslaan en het is dan ook niet zozeer de foto zelf die mij tot die beslissing dwingt, maar het feit dat het maken van zo’n foto gewoon een hoop tijd kost en ik die tijd liever besteed aan het maken van mijn eigen foto’s.
Van mijn twee broertjes maak ik even later nog een foto waarop niet te zien is dat deze in Pisa gemaakt is. Weken later krijgen ze het eindresultaat te zien en het oordeel is duidelijk: ze zijn blij dat de toren niet op de foto te zien is. De scheve toren zou de aandacht alleen maar naar zicht toegetrokken hebben en de foto degraderen van een mooi en interessant portret naar een ‘kiekje in Pisa’.
Elk van de drie gebouwen op het Piazza dei Miracoli is enkel te betreden na betaling van een zeker toegangsbedrag en we besluiten dan ook nergens naar binnen te gaan en zelfs de campanile niet te beklimmen. We hebben de wereldberoemde lokatie nu gezien en beleefd en dat was voor ons voldoende. We verlaten de massale groep toeristen liefst zo snel mogelijk en besluiten de rest van de middag op het strand voor de camping door te brengen.