Het kunstwerk ‘El Cap de Barcelona’ is een creatie van de Amerikaanse pop artiest Roy Lichtenstein en is gemaakt in 1991-1992 ter ere van de Olympische Spelen van 1992. Het kunstwerk is ook wel bekend als ‘The Head’ en ‘Barcelona Head’. Het kunstwerk is ook bedoeld als ode aan het werk van Gaudi en de mozaïeken die de zo kenmerkend zijn voor de stad.

Het kunstwerk ‘Frutos de la Tierra III’ van de Cubaanse kunstenaar Geysell Capetillo. Het kunstwerk verwijst naar de landbouw. Het kunstwerk was o.a. gedurende Glow 2009 te zien in het Centrum Kunstlicht in de Kunst in Eindhoven.

Een van de kunstwerken in het Centrum Kunstlicht in de Kunst in Eindhoven.

De neon-sculptuur van Bruce Nauman, getiteld ‘Life Death Love Hate Pleasure Pain’, in het Centrum Kunstlicht in de Kunst.

In het project ‘Bulbes’ van Alexandre Burton and Julien Roy worden 64 grote 1000 Watt gloeilampen gebruikt in een hangende matrix opstelling. Door middel van dimmers worden zowel akoestische resonanties als lichtverschillen binnen de ruimte gecreëerd.

Het project ‘Timing’ van de Berlijnse kunstenaar Philipp Geist. In dit project wordt het gebied rond het Kennedyplein getransformeerd in een tapijt van in elkaar overlappende woorden.

Het project ‘Timing’ van Philipp Geist, waarbij hij het gebied rond het Kennedyplein transformeert in een tapijt van in elkaar overlappende woorden.

Tweede foto van het project ‘Leuchtende Vorbilde’ van Vollrad Kutscher in het voormalige postkantoor in Eindhoven. In dit lichtproject heeft Kutscher de portretten van ‘lichtende voorbeelden’ uit de geschiedenis rondom de techniek van kunstmatige elektriciteit en licht afgebeeld door middel van beschilderde en door halogeenlampen verlichte glasbollen.

Het project ‘Leuchtende Vorbilde’ van Vollrad Kutscher in het voormalige postkantoor in Eindhoven. In dit lichtproject heeft Kutscher de portretten van ‘lichtende voorbeelden’ uit de geschiedenis rondom de techniek van kunstmatige elektriciteit en licht afgebeeld door middel van beschilderde en door halogeenlampen verlichte glasbollen.

Het bezoekje aan Pisa was eigenlijk niet meer dan een opwarmertje voor wat er de komende dagen komen zou. De volgende dag pakken we het meteen goed aan en zetten we ’s ochtends vroeg al koers richting de hoofdstad van Toscane: Florence.

Het verkeer in de stad was een enorme chaos, maar na even geacclimatiseerd te zijn prima te doen. Daar aangekomen parkeren we de auto net buiten het historische centrum van de stad en benutten we ons eerste minuten in Florence in de eerste horeca-gelegenheid die we tegenkomen. Een kwartier later hebben we het nogsteeds over de uitmuntende kwaliteit van de zojuist genuttigde Italiaanse broodjes en lopen we via een deel van de oude stadswal het centrum binnen.
Gedurende dag doen we de meeste grote attracties binnen het historische centrum aan en vallen we van de ene in de andere verbazing. Florence (Firenze in het Italiaans) staat bekend om het grote aantal musea en de enorme hoeveelheid kunst die in de hele stad te vinden is binnen en buiten de vele musea. Zo kom je overal enorme standbeelden tegen en de prachtige gebouwen zijn aan het eind van de dag haast niet meer te tellen.

Aangezien we maar één dag in Florence doorbrengen besluiten we de musea links te laten liggen en er vooral de sfeer te proeven en de vele historische gebouwen te bekijken. Een van de eerste hoogtepunten die we tegenkomen is de Santa Maria del Fiore, een schitterende kathedraal van de hand van de architect Filippo Brunelleschi. Zowel het interieur als het exterieur van het immense bouwwerk doet verbazen. Het is tevens aan te raden de 414 treden van de naastgelegen campanile te beklimmen om daar te kunnen genieten van het uitzicht over de daken van Florence. Oveirgens is de Campaile met 85 meter net iets kleiner dan de 91 meter hoge koepel van de kathedraal, welke eveneens te beklimmen is.
Tegenover de kathedraal staat het Baptisterium San Giovanni, waar een replica van de originele Paradijspoort (zoals Michelangelo de poort noemde) van Lorenzo Ghiberti te bewonderen is. De originele bronzen panelen zijn te bewonderen in het Museo Dell’ Opera del Duomo. De tien panelen tonen gebeurtenissen uit het Oude Testament.

Vanaf de dom lopen we verder richting het indrukwekkende marktgebouw, welke deze dag helaas gesloten blijkt te zijn. Wel maken we nog van de gelegenheid gebruik om bij de omliggende marktkraampjes een goedkope en tijdelijke nieuwe zonnebril te kopen. Overigens heeft slechts één van de twee gekochte brillen de vakantie overleefd, wat de tijdelijkheid van de brillen nogmaals benadrukt.
Vervolgens zetten we met enkele tussenstoppen koers richting het Palazzo Vecchio (‘Oude Paleis’), dat door Groothertog Cosimo I is overgenomen en verbouwd en heden ten dagen dienst doet als museum. Het paleis, als ook het plein (Piazza della Signoria) maken een onuitwisbare indruk op ons en we brengen er dan ook ruim een uur door. Dat komt tevens door de indrukwekkende openlucht beeldengalerij ‘Loggia dei Lanzi’, welke vrij toegankelijk is. De galerij is vernoemd naar ‘lanzichenecchi’ (lansknechten), de Zwitserse lijfwachten van Groothertog Cosimo I. De beelden maken zoals gezegd grote indruk op ons en het blijkt moeilijk om de blik ervan af te wenden.

Uiteindelijk moeten we toch verder en vervolgen we onze toer via de corridor van het Uffizi richting de Ponte Vecchio, een van Florence’s grootste attracties. De middeleeuwse brug die de rivier Arno overpant is vooral beroemd om de koopmanskraampjes en woningen die tegen de rand van de brug gebouwd zijn en de bovendoorgang die door de adel werd aangelegd om niet tussen het gewone volk te hoeven lopen bij het maken van de oversteek. Het aangezicht van de brug is inderdaad erg spectaculair en doet welhaast sprookjesachtig aan door de manier waarop de huisjes tegen de brug aangeplakt lijken te zitten. Tegenwoordig zijn er vooral juweliers gevestigd in de winkels op de brug, maar in de middeleeuwen waren het vooral slagers en leerlooiers die hier hun zaken deden. Dit veranderde toen Cosimo I hen in 1539 liet vervangen door edelsmeden.
Na de Ponte Vecchio nemen we nog een kijkje bij het Pazazzo Pitti, maar de daar gehuisveste musea waren inmiddels al gesloten. Na een kort diner met een zeer matige pizza lopen we rustig verder om de rest van de avond van het nachtelijke aangezicht van Florence te kunnen genieten. We pakken daarom nog even een zonsondergang mee vanaf een hoger gelegen terras aan de zuidoever van de Arno.

Tenslotte lopen we rustig door het centrum terug naar onze parkeerplek en zo kunnen we onderweg nog een blik werpen op de fel verlichte Santa Croce kerk. De basiliek is de rustplaats van diverse Italiaanse beroemdheden. Zo is ook de graftombe van Michelangelo hier terug te vinden. De basiliek wordt overigens ook geflankeerd door een prachtig standbeeld van Dante, de grondlegger van de moderne Italiaanse taal.
De kerk zelf was inmiddels al gesloten en daarmee is dit een van de punten op de lange to-do-list voor een nieuw bezoek aan Florence. Aan het eind van de dag zijn we het er dan ook allemaal over eens dat Florence niet in één dag te zien en te beleven is. Dat geldt niet alleen voor de vele bezienswaardigheden, maar ook voor de unieke sfeer in het historische centrum.

Vlak voor we het centrum verlaten krijgen we nog een schitterende toegift. Op een van de hoeken van het Piazza della Signoria worden we getrakteerd op een prachtig live optreden van een opera-zangeres, enkel en alleen begeleidt door een accordeon. Met kippenvel verlaten we de stad. Florence heeft ons hart op indrukwekkende wijze veroverd. Het mag duidelijk zijn dat de stad een plekje krijgt op mijn lijstje van stedentrips die ik nog wil ondernemen.

De terugweg van Florence naar onze camping in Cecina bleek een stuk lastiger. Per ongeluk nemen we de A1 richting Rome, waardoor we juist dieper het binnenland inrijden en ter hoogte van Siena uitkomen. Het gevolg is dat we in plaats van een rustige route over de snelweg plotseling een route dwars door de forse heuvels en bergen voorgeschoteld krijgen. Twee uur lang rij ik in opperste concentratie door het oneindige zwart over de onoverzichtelijke bergwegen, ondertussen afvragend hoe prachtig het uitzicht er overdag wel niet zou zijn. Uiteindelijk arriveren we even na half drie ’s nachts bij de tent, bijna twee uur later dan gepland.