Een kudde schapen langs een klif van de Fjadragljúfur kloof, gelegen in het zuidwesten van IJsland. Buiten een grote variëteit aan vis en gevogelte heeft IJsland niet bijster veel te bieden wat fauna betreft, maar schapen komt men daarentegen wel overal tegen. De dieren zijn (naast de vulkaanuitbarstingen) grotendeels verantwoordelijk voor het ontbreken van bossen; bomen worden als scheuten namelijk al opgegeten door de schapen. Om de oorspronkelijke flora terug te laten komen en bodemerosie tegen te gaan heeft de IJslandse overheid inmiddels grote lappen grond ontoegankelijk gemaakt voor de schapen en beplant met inheemse bomen. Zo moeten de bossen beetje bij beetje weer terugkeren.

De schapen lopen in de zomermaanden los door de IJslandse heuvels en bergen, maar ze blijven ondanks dat wel altijd op de grond van de landeigenaar. In de maand september worden de kuddes op feestelijke wijze terug naar de boerderijen gedreven en daar gesorteerd. De data en lokaties voor deze festiviteiten worden van tevoren bekend gemaakt en jong en oud trekt er die dagen op uit om de boeren te helpen.

Een tweede foto van de enorme Fjallfoss, de bovenste van de zeven watervallen die samen de Dynjandi vormen. De Dynjandi, hetgeen vrij vertaald ‘donderaar’ betekent, is de grootste waterval in de Westfjorden van IJsland. Bij de Fjallfoss overbrugd het water trapsgewijs een hoogte van meer dan 100 meter, waarbij de breedte van de waterval varieert van 30 meter aan de top tot 60 meter aan de onderzijde.

De overige watervallen van de Dynjandi (stroomafwaarts na de Fjallfoss) zijn de Hæstahjallafoss, Strompgljúfrafoss, Göngumannafoss, Hrísvaðsfoss, Hundafoss en de Bæjarfoss. Onderaan de Dynjandi bevindt zich een simpele camping, waar het onophoudelijke gedonder van de watervallen de overnachting erg bijzonder maken.

De opslagruimte van de voormalige haringfabriek in Djúpavík, een klein plaatsje in de IJslandse westfjorden. Buiten het knusse Hotel Djúpavík is er in het gehucht weinig meer te vinden. Enkel de haringfabriek en het nabijgelegen scheepswrak herinneren aan meer welvarende tijden.

Een zwart-wit registratie van een van de vele ijsbergen in het gletsjermeer Jökulsárlón, in het zuiden van IJsland.

Deze opvallende gekruisde voetbrug staat aan de rand van de camping bij Hotel Laugarholl in het oostelijke deel van IJslandse Westfjorden.

Een van de vele onbewoonde eilandjes in het Breiðafjörður, het fjord tussen het Snæfellsnes schiereiland en de Westfjorden. De foto is genomen vanaf de veerboot tussen Stykkishólmur en Flatey, vroeg in de ochtend.

Weg 1, de ringweg van IJsland, nabij Myvatn in het noorden van IJsland. Deze foto is genomen om 1 uur ’s nachts.

Een (voor zover mij bekend) naamloze waterval nabij het gehucht Laugarhöll, gelegen in de Westfjorden van IJsland. Het water stort hier zo’n twintig meter naar beneden in een smalle kloof. Het is niet ongebruikelijk dat een waterval geen naam heeft in IJsland, zelfs als deze in een land als Frankrijk een grote attractie zouden zijn. Bovendien kent IJsland een hoop ’seizoens-watervallen’, welke in het voorjaar plotseling ontstaan en een jaar later zomaar weer verdwenen kunnen zijn.

De Goðafoss is een van IJslands grootste (en volgens vele mooiste) watervallen. De waterval is gelegen in net noorden van IJsland en bijzonder vanwege de ronde vorm. De naam Goðafoss (‘godenwaterval’) stamt uit het jaar 1000, toen door het IJslandse parlement werd besloten om het Christendom als officiële nationale godsdienst te aanvaarden. De oude goden mochten vanaf dat moment alleen nog binnenshuis worden aanbeden. De wetspreker Þorgeir Þorkelsson heeft vervolgens als bewijs voor zijn bekering zijn beeltenissen van de oude goden in deze waterval.

Een zwart-wit bewerking van het prachtige berggebied Kerlingarfjöll, gelegen in het IJslandse binnenland.