Wandelaars ‘hiken’ door de sneeuw op de Jungfraujoch, de bergkam tussen de bergen Jungfrau (4158 m) en Mönch (4107 m). De treinen van de beroemde Jungfraubahn brengen toeristen naar het station op 3454 meter, waar zij kunnen genieten van een prachtig uitzicht over de Jungfrau region vanaf het panoramaterras (linksboven op de foto) of een wandeling door de sneeuw. De Jungfraujoch is tevens de oorsprong van de Aletschgletsjer en voor veel bergbeklimmers het startpunt van de beklimming van de Mönch.

Twee wandelaars lopen door een van de velden met hete bronnen in Kerlingarfjöll, een indrukwekkend berggebied in het IJslandse binnenland.

Enkele van de rotsformaties op en rond Storr, een 719 meter hoge rotsachtige heuvel op de Isle of Skye in Schotland. Links is de ‘Old man of Storr’ te zien, de bekendste rotskegel van Storr.

De 775 meter hoge berg Glamaig gaat deels verscholen achter de 731 meter hoge Beinn Dearg Mhor. Beide bergen zijn onderdeel van de Cuillin – het gebergte op Isle of Skye in Schotland. Opm de voorgrond ligt de zeearm Loch Ainort. Glamaig en Beinn Dearg Mhor behoort tot de Red Cuillin, ten opzichte van de Black Cuillin de wat lagere en mindere rotsachtige bergen op Isle of Skye.

De Glamaig ligt zo’n 480 meter hoger dan zijn omgeving. In 1889 heeft de Ghurka Harkabir Tharpa deze berg in slechts 37 minuten weten te beklimmen op blote voeten. Zelfs nu nog zijn er maar weinigen die deze prestatie weten te overtreffen, ondanks het gebruik van schoeisel.

De A87 kronkelt door Glen Shiel, een indrukwekkende vallei in het westen van Schotland.

Een zwart-wit bewerking van het prachtige berggebied Kerlingarfjöll, gelegen in het IJslandse binnenland.

Het uitzicht vanaf de 818 meter hoge berg Laki, met aan de voet enkele kraters van de Lakagígar, de ruim 22 kilometer lange kraterrij van een spleetvulkaan in het zuidelijke binnenland van IJsland. De bekendste en meest desastreuze uitbarsting van de Laki vond plaats in 1783 en was qua lava volume (voor zover bekend) de grootste uitbarsting ooit op IJsland. Na een lange reeks van verwoestende aardbevingen ontstond in juni van dat jaar de 22 kilometer lange scheur in de aardkost die nu Lakagígar heet. Doordat een deel van de scheur onder de immense Vatnajökull gletsjer ligt is de werkelijke lengte van de scheur niet bekend. De kraterrij is vernoemd naar de berg Laki, gelegen op het midden van de spleet.

Gedurende de 8 maanden durende uitbarsting (juni 1783 – februari 1784) werd 14 kubieke kilometer aan lava uitgestoten, waardoor 565 vierkante kilometer aan land onder vele meters dikke laag werd bedolven. Door de grote hoeveelheden giftige gassen die in die periode vrijkwamen stierf bijna driekwart van het vee op IJsland. Indirect stierf vervolgens eenderde van de IJslandse bevolking als gevolg van voedseltekort. De eruptie zorgde ervoor dat een groot deel van het noordelijk halfrond in een blauwe mist gehuld werd, met veel zure regen en misoogsten als gevolg. Het jaar erop daalde de temperatuur wereldwijd met maar liefst 1 graad Celsius.

De route naar het Lakagígar nationaal park is geen bijster interessante vergeleken met de iets westelijker gelegen binnenland routes rond de Eldgjá en Landmannalaugar. Het landschap in het nationaal park is echter overweldigend en zeer de moeite waard. Een beklimming van de Laki is een absolute aanrader, gezien het prachtige uitzicht op de immense kraterrij, waarvan op deze foto slechts enkele van de tientallen kraters te zien zijn.

De 463 meter hoge berg Kirkjufell is een erg bijzondere verschijning bij het plaatsje Grundarfjörður, gelegen aan weg 54 op het schiereiland Snæfellsness. De berg staat is aan een zijde verbonden met het vasteland en torent hoog boven de omliggende omgeving uit. Kirkjufell is ontstaan tijdens de laatste koude periode van de ijstijd, toen gletsjers en hun rivieren het landschap vormden.

Deze foto is even na 1 uur ’s nachts genomen vanaf het vasteland. Die avond verdween de zon rond half een ’s nachts onder de horizon, waarna de hemel bijna 2 uur rood gekleurd bleef.

Het natuurlijke warme badje in Kerlingarfjöll, een prachtig berggebied in het binnenland van IJsland. Op de achtergrond zijn een paar van de vele zwavelbronnen in het gebied te zien. Uit een hoop van deze bronnen komt kokend heet water (en vaak ook daadwerkelijk kokend water), wat via een beekje uiteindelijk in dit met behulp van stenen gevormd badje terechtkomt. Het water is dan afgekoeld tot een aangename 38 graden celcius.

Het baden in een dergelijk natuurlijk warm badje of een warme beek is een unieke ervaring en een absolute must voor eenieder die IJsland bezoekt. Met name bij koud weer of regen is het zeer prettig vertoeven in het warme water. Je moet daarvoor natuurlijk wel even door de kou van de buitenlucht heen. En die zwavellucht, die went wel.

De (in juni) door prachtige lupinevelden geflankeerde weg richting het kerkje Ingjaldsholl, op het schiereiland Snæfellsness. Rechts op de verre achtergrond is ook de gletsjer (met onderliggende vulkaan) ‘Snæfellsjökull’ te zien, welke in het boek ‘Reis naar het middelpunt van de aarde’ van Jules Verne’s het decor vormt voor de start van de reis.

De kerk Ingjaldsholl is gebouwd in 1903 en is daarmee een van de oudste betonnen kerken van IJsland.