Een zwart-wit bewerking van het prachtige berggebied Kerlingarfjöll, gelegen in het IJslandse binnenland.

Het uitzicht vanaf de 818 meter hoge berg Laki, met aan de voet enkele kraters van de Lakagígar, de ruim 22 kilometer lange kraterrij van een spleetvulkaan in het zuidelijke binnenland van IJsland. De bekendste en meest desastreuze uitbarsting van de Laki vond plaats in 1783 en was qua lava volume (voor zover bekend) de grootste uitbarsting ooit op IJsland. Na een lange reeks van verwoestende aardbevingen ontstond in juni van dat jaar de 22 kilometer lange scheur in de aardkost die nu Lakagígar heet. Doordat een deel van de scheur onder de immense Vatnajökull gletsjer ligt is de werkelijke lengte van de scheur niet bekend. De kraterrij is vernoemd naar de berg Laki, gelegen op het midden van de spleet.

Gedurende de 8 maanden durende uitbarsting (juni 1783 – februari 1784) werd 14 kubieke kilometer aan lava uitgestoten, waardoor 565 vierkante kilometer aan land onder vele meters dikke laag werd bedolven. Door de grote hoeveelheden giftige gassen die in die periode vrijkwamen stierf bijna driekwart van het vee op IJsland. Indirect stierf vervolgens eenderde van de IJslandse bevolking als gevolg van voedseltekort. De eruptie zorgde ervoor dat een groot deel van het noordelijk halfrond in een blauwe mist gehuld werd, met veel zure regen en misoogsten als gevolg. Het jaar erop daalde de temperatuur wereldwijd met maar liefst 1 graad Celsius.

De route naar het Lakagígar nationaal park is geen bijster interessante vergeleken met de iets westelijker gelegen binnenland routes rond de Eldgjá en Landmannalaugar. Het landschap in het nationaal park is echter overweldigend en zeer de moeite waard. Een beklimming van de Laki is een absolute aanrader, gezien het prachtige uitzicht op de immense kraterrij, waarvan op deze foto slechts enkele van de tientallen kraters te zien zijn.

De 463 meter hoge berg Kirkjufell is een erg bijzondere verschijning bij het plaatsje Grundarfjörður, gelegen aan weg 54 op het schiereiland Snæfellsness. De berg staat is aan een zijde verbonden met het vasteland en torent hoog boven de omliggende omgeving uit. Kirkjufell is ontstaan tijdens de laatste koude periode van de ijstijd, toen gletsjers en hun rivieren het landschap vormden.

Deze foto is even na 1 uur ’s nachts genomen vanaf het vasteland. Die avond verdween de zon rond half een ’s nachts onder de horizon, waarna de hemel bijna 2 uur rood gekleurd bleef.

Het natuurlijke warme badje in Kerlingarfjöll, een prachtig berggebied in het binnenland van IJsland. Op de achtergrond zijn een paar van de vele zwavelbronnen in het gebied te zien. Uit een hoop van deze bronnen komt kokend heet water (en vaak ook daadwerkelijk kokend water), wat via een beekje uiteindelijk in dit met behulp van stenen gevormd badje terechtkomt. Het water is dan afgekoeld tot een aangename 38 graden celcius.

Het baden in een dergelijk natuurlijk warm badje of een warme beek is een unieke ervaring en een absolute must voor eenieder die IJsland bezoekt. Met name bij koud weer of regen is het zeer prettig vertoeven in het warme water. Je moet daarvoor natuurlijk wel even door de kou van de buitenlucht heen. En die zwavellucht, die went wel.

De (in juni) door prachtige lupinevelden geflankeerde weg richting het kerkje Ingjaldsholl, op het schiereiland Snæfellsness. Rechts op de verre achtergrond is ook de gletsjer (met onderliggende vulkaan) ‘Snæfellsjökull’ te zien, welke in het boek ‘Reis naar het middelpunt van de aarde’ van Jules Verne’s het decor vormt voor de start van de reis.

De kerk Ingjaldsholl is gebouwd in 1903 en is daarmee een van de oudste betonnen kerken van IJsland.

Een ijsrivier in het Kerlingarfjöll gebergte in het IJslandse binnenland. Kerlingarfjöll laat zich kenmerken door de dramatisch ogende combinatie van rood zand en gesteente, groene mosvelden, vervuilde gletsjers en een veelheid aan zwavelbronnen. De nog volgende foto’s van Kerlingarfjöll zullen meer laten zien van het gebied waar de meeste zwavelbronnen te vinden zijn.

Een karakteristieke IJslandse gravelweg. Dergelijke wegen worden in IJsland eigenlijk gezien als een uitstekende en verharde weg, ook al bestaat de ondergrond uit aangereden zand en gravel. Weg 60 is te vinden in de Westfjorden en loopt over enkele bergpassen, waardoor er interessante berglandschappen op de route liggen.

Met nog twee volledige dagen in Toscane te gaan besluiten we de eerste van die twee dagen te gebruiken om het eiland Elba aan te doen. Doordat de receptie medewerkers op de camping ons niet konden (of wilden) helpen met een reservering voor de boot, zijn we op de gok naar Piombino afgereden. Daar aangekomen krijgen we de prijzen te horen en besluiten we na druk overleg dat we het het geld niet waard vinden en liever nog wat gaan bekijken aan deze kant van Toscane. Zo rijden we een uur later weer verder richting Orbetello, alwaar we de lagune en het oude vestingsstadje zullen bekijken, om de rit te eindigen bij het prachtige Pitigliano.

Na een wandeling door het sfeervolle centrum van Orbetello rijden we het binnenland in richting Saturnia. Hier willen we even genieten van de thermen, de zwavelbronnen met water op lichaamstemperatuur. De route leidt ons dwars door prachtige cretelandschappen en na een uurtje rijden komen we aan bij de bronnen. Aan de geur van rotte eieren kunnen we direct concluderen dat we hier goed zitten. Bij het parkeren helpen we nog enkele Nederlanders door hen te behoeden voor een parkeerboete en door te verwijzen naar het verderop gelegen parkeerterrein.
De zwavelbronnen blijken de moeite absoluut waard te zijn; het is bijzonder goed genieten in het warme water en de hoger gelegen watervallen bezorgen ons de nodige natuurlijke massages.

Via de zwavelbronnen van Saturnia rijden we verder richting Pitigliano. Daar genieten we ademloos van het uitzicht op het kleine dorpje dat het best te omschrijven valt als een verschijning uit De Efteling’s Droomvlucht (zie foto). Het middeleeuwse dorpje is vrijwel geheel uit turfsteen opgebouwd en vergroeid met de turfsteenrotsen. We zijn het er alle vijf over eens: dit uitzicht is het absolute hoogtepunt van de dag.

De ritten van en naar Florence hadden al het een en ander laten zien van de schoonheid van de landschappen van dit deel van Toscane. Ik moest en zou dan ook minstens één ochtend in m’n eentje door de heuvels en bergen rijden om in alle rust van deze schoonheid te kunnen genieten en er natuurlijk de nodige foto’s van te kunnen maken. En zo vertrek ik even na 6 uur ’s ochtends met de Honda Jazz, welke in de bergen een trouwe bondgenoot blijkt te zijn. De wegligging en het gewicht van de wagen maken het erg gemakkelijk om met hoge snelheid over de bergweggetjes te scheuren. Tel daar de prachtige vergezichten in het vroege ochtendlicht bij op en het is dubbel genieten. Ruim vier uur later keer ik weer terug op de camping, waar eenieder net is ontwaakt. Ze hebben geen idee wat ze gemist hebben…