IJsland: Glacier hike en Jökulsárlón
- 22 september 2009 -
Het absolute hoogtepunt van het verblijf op IJsland tot nu toe was de gletsjer tocht (‘Glacier Hike’) op de Svínafellsjökull, een van de rond Skaftafell gelegen gletsjertongen van de immense Vatnajökull gletsjer. De vier uur durende tocht onder begeleiding van Mountain Guides was een fantastische introductie van de schoonheid die een gletsjer van dichtbij te bieden heeft. Een bezoek aan de Jökulsárlón ijsbergen lagune maakte de dag compleet.
Glacier Hike
De dag begon al direct uitstekend: met fantastisch lente-achtig weer vertrokken we ’s ochtends vroeg wederom richting nationaal park Skaftafell. Uitgerust met crampons (spikes), een heupharnas en een pikhouweel zijn we met nog twee Fransen de Svínafellsjökull opgegaan. Na een afdaling per touw richting de gletsjertong kregen we daar een korte uitleg over het lopen op crampons. Na een wat onwennige start gingen we onder begeleiding de gletsjer op. Gedurende de tocht heeft de gids ons het nodige uitgelegd over de gletsjer, smeltwater, IJsland, klimmen in Frankrijk en zelfs het Nederlandse landschap (het terugtrekken van gletsjers, etc.).
Pas als je daadwerkelijk op de gletsjer loopt kan je je een voorstelling maken van het formaat van de ijsmassa en de daarachter liggende Vatnajökull. Laatstgenoemde gletsjer is overigens met uitzondering van de gletsjers op de polen de grootste gletsjer ter wereld, met een oppervlakte die gelijk staat aan die van drie maal de oppervlakte van Luxemburg. Ook bijzonder: de Vatnajokull beslaat zowel het hoogste als laagste punt van IJsland; een piek van +2110m en een trog van -600m. Tijdens de tocht kregen we vele smeltwater stromen, scheuren/spleten en zelfs een klein meer te zien. Gecombineerd met het diepe blauw van het onvervuilde ijs leverde dit spectaculaire beelden op.
Alhoewel het lopen op crampons ons na een uurtje al verbazingwekkend makkelijk af ging, is het verkennen van zo’n gletsjer niet zonder gevaar. Twee jaar geleden zijn we twee (ervaren) jonge Duitsers op eigen houtje de gletsjer opgegaan (inclusief tent, etc.), maar nooit meer teruggekeerd of teruggevonden. Op de crampons vergeet je als snel hoe glad het ijs is, maar zelfs het met gruis bedekte oppervlak voelt spiegelglad aan. Hoe dan ook, als je ooit de kans heb een dergelijke tocht te maken: doen! Onze tocht van vier uur was prima te doen en een kortere tocht is dus zeker zonde.
Jökulsárlón
Na een middaglunch in een heerlijk zonnetje en een temperatuur van zo’n 20 graden zijn we verder oostwaarts gereden, richting een van IJslands volgende hoogtepunten: Jökulsárlón, de ijsbergen lagune. Deze uitgestrekte lagune ligt vol met van de gletsjertong afgebroken ijsbergen die langzaam maar zeker hun weg richting zee vinden. De ijsbergen (soms wel 30 tot 50 meter in hoogte) doen er tot wel 5 jaar over om de monding bij de zee te bereiken. De prachtige vormen en diepblauwe kleuren, gecombineerd met de weerspiegeling van het water geven een onweerstaanbaar gezicht en het is er dan ook druk bezaaid met fotografen. We waren helaas net te laat voor de tocht per amfibievoertuig, maar hebben vanaf de rand al een schitterend uitzicht gehad. Voor korte tijd liet een zeehond zich ook nog even tussen de ijsrotsen zien.
Voor de overnachting hebben we ditmaal gekozen voor het hostel in Vagnstadir. De dichtstbijzijnde supermarkt was een eind verwijderd, waardoor we aangewezen waren op een van de enige twee restaurants in de wijde omgeving. Het werd het luxe ogende restaurant van een enkele kilometers verderop gelegen hotel. We waren wat huiverig voor de rekening van deze maaltijd, maar dat bleek onterecht: voor slechts 18 euro hebben we een heerlijke schelvis (haddock) gegeten. IJsland is een visland bij uitstek en daar moet je tijdens je verblijf dus zeker enkele keren van profiteren.
Noordwaarts via de oostfjorden
Een dag later hebben we nogmaals Jökulsárlón bezocht, in de hoop alsnog de boottocht te kunnen maken. Ditmaal moesten we het echter stellen zonder zon en de 20 graden Celsius van de dag ervoor. Wel regen, heel veel regen. Die zware regenval doet ons uiteindelijk van gedachten veranderen. We hebben nog even op het nabij gelegen strand gekeken, om daar te kijken naar de door het getijde aanspoelende ijsblokken, maar zijn toen alsnog verder oostwaarts gereden om via alle oostelijke fjorden richting Seydisfjordur te trekken. De route zou prachtig moeten zijn, maar door de vele regen en zeer laag hangende bewolking hebben we daar weinig tot niets van gezien. Op de to-do lijst dus. Wel hebben we nog een tussenstop gemaakt bij de stenencollectie van ene Petra. Prachtige stenen en kristallen en vooral even een prettige afwisseling ten opzichte van de 350 kilometer lange rit door de regen. Bij het bereiken van Seydisfjordur begon de zon weer te schijnen en hier hebben we toch nog een prima avond gehad.
Het is trouwens grappig om te merken hoe vaak je op de route dezelfde mensen tegenkomt. Enkele vlamingen hebben we inmiddels drie dagen achter elkaar getroffen en het is wachten op de volgende ontmoeting. Datzelfde geldt voor een kerel uit Seattle en een andere dame uit de VS. Heel verwonderlijk is dit trouwens niet; iedereen werkt grotendeels dezelfde route langs de ringweg af, ofwel met de klok mee, of tegen de klok in.
De komende dagen zullen we het gebied in het noorden van IJsland gaan verkennen. Onder andere het meer en IJslands enige bos bij Egilsstadir, Myvatn (het muggenmeer) en het zeer actieve vulkanisch gebied rond de Krafla. Ook hopen we de komende dagen een ritje op een echt IJslands paard te kunnen gaan maken. Genoeg te doen dus nog. We hebben nog steeds een dag speling, dus kunnen nog alle kanten op.
7 maart 2010
Peter Bob Peerenboom
Hallo Martijn,
Heb met veel interesse jouw ervarig op de gletscher gelezen. Ik heb zelf meerdere NKVB-cursussen gevolgd. Mijn vraag is of jij een adres van een club en/of gidsen hebt in IJsland die meerdaagse klim/ijs tochten organiseren?
Gaarne je reactie,
M.vr.gr.
Peter Bob