Pisa, Italië
- 22 juli 2008 -
De dag na onze aankomst in Toscane brengen we door in het oude vestingsstadje Pisa, wereldberoemd om de scheve toren en het omliggende plein. Tegen alle verwachtingen in weten we snel een parkeerplaats te vinden op loopafstand van het oude centrum, door de borden met ‘Piazza dei Miracoli’ (‘plein van de wonderen’) aan te houden. De voettocht naar het prachtige plein brengt ons meteen langs enkele andere trekpleisters: de universiteit en de grote botanische tuin.
Het groen gekleurde plein zelf, waar naast de leunende Campanile ook een baptisterium en prachtige dom te vinden zijn verbaast ons direct in meerdere opzichten. Allereerst is daar de scheve toren, de campanile van de dom, die toch een stuk schever staat dan we verwacht hadden, zeker omdat ons bekend is dat de toren nu ruim een halve meter minder uit het lood staat dan voor de indrukwekkende herstelwerkzaamheden van 10 jaar geleden. Het volgende dat opvalt is de luxe en ruime uitstraling van het plein, dat grotendeels met gras bekleed is en tenslotte zijn daar nog de vele toeristen. Het is niet zozeer hun aanwezigheid, maar hetgeen dat ze doen dat ons daar bevreemd: over het gehele plein probeert men elkaar dusdanig op de foto te krijgen dat het lijkt of men de toren tegenhoudt, omduwt of op een andere wijze vasthoudt. We zijn het er met z’n vijven over eens dat we hier niet aan mee gaan doen. Als mij vervolgens gevraagd wordt of ik een dergelijke foto van iemand wil maken besluit ik hier niet op in te gaan. Normaal gesproken zou ik zo’n verzoek nooit afslaan en het is dan ook niet zozeer de foto zelf die mij tot die beslissing dwingt, maar het feit dat het maken van zo’n foto gewoon een hoop tijd kost en ik die tijd liever besteed aan het maken van mijn eigen foto’s.
Van mijn twee broertjes maak ik even later nog een foto waarop niet te zien is dat deze in Pisa gemaakt is. Weken later krijgen ze het eindresultaat te zien en het oordeel is duidelijk: ze zijn blij dat de toren niet op de foto te zien is. De scheve toren zou de aandacht alleen maar naar zicht toegetrokken hebben en de foto degraderen van een mooi en interessant portret naar een ‘kiekje in Pisa’.
Elk van de drie gebouwen op het Piazza dei Miracoli is enkel te betreden na betaling van een zeker toegangsbedrag en we besluiten dan ook nergens naar binnen te gaan en zelfs de campanile niet te beklimmen. We hebben de wereldberoemde lokatie nu gezien en beleefd en dat was voor ons voldoende. We verlaten de massale groep toeristen liefst zo snel mogelijk en besluiten de rest van de middag op het strand voor de camping door te brengen.